lO 



wil zelfs menig jurist niet meer hooren. In Frankrijk heeft een 

 proces, aan dat van Jean Calas niet ongelijk, de wereld door 

 zijn rechtskrenking verbaasd. In Serviü bestond men nóg 

 brutaler rechtsschandaal. Schier allerwegen gevoelt men en 

 spreekt het uit, hoe de parlementaire glorie tanen gaat, om 

 voor nieuwe autocratie, zoo niet voor een nieuwe despotie? 

 ruim baan te maken. Stierengevechten gaan almeer het zoo 

 fijn ontwikkelde Fransche volk bekoren. Het roepen om /(7;/^/;/ 

 d Circenses, de los wikkeling van het huwelijk, en zooveel meer, 

 brengen een gewaarwording over ons, alsof the decline and 

 fa/l of the Roman empire, bezig was zich in nog ontzettender 

 afmetingen in onze hooggeloofde eeuw te herhalen. Fn bij dat 

 alles stuit ge op een gebluschte geestdrift, en op een koelheid 

 voor hoogere belangen, waarover noch het in kleinen kring 

 opkomend ascetisme, noch de hartstocht voor sport u troost. 

 Kon nu nog gezegd, dat het Evolutie-stelsel, althans in zijn 

 beginsel, tegen deze brutaliteit van de macht en tegen deze 

 machtsusurpatie door stoffelijk geweld zich aankantte, — maar 

 juist hiervan is het omgekeerde waar. De Evolutie-leer zet 

 door haar stniggle for life veeleer tot deze machtsusurpatie aan. 

 Grondwet is haar dat uit individualiseering en door aanpassing 

 het sterkere naast het zwakkere opkomt; dat dit zwakke en 

 dit sterke op leven en dood met elkaar worstelen ; dat in 

 dien strijd het sterke moet triumfeeren; en dat alleen in het 

 spoor van deze overwinning door den sterkere de weg loopt 

 tot hoogere ontwikkeling. Een harer aanhangers in Engeland 

 dorst, profaan genoeg, dit een door „lijden tot heerlijkheid" 

 noemen. Nietzsche was daarom volkomen consecpent, 

 toen hij Christus' heiligen zin, om zich over het zwakke te 

 ontferm ?n, als principieel verkeerde moraal brandmerkte, en 

 alle ,, sterke geesten' opriep, om zich tot gemeenschappelijken 

 strijd tegen het miasma der zwakkeren te vereenigen. Zijn 

 „l'ebermensch" is niets dan de lijnrechte consequentie, die 

 van de Moneren tot de Protisten, van de Protisten tot 

 de voleinde Kerncel, en van deze phylogenetisch tot plant 

 en dier en mensch opklimt; maar die dan ook juist deswege, 

 bij den nu nog zoo lagen mensch niet staan kan blijven, maar 



