\22 Horawitz. 



uel nigro praefigens (theta) Augusti spongia totum deleto, si 

 Musis uon faiientibus fuerit exaratura, aut in eum locum dam- 

 nes, quem apud Plautum satyri inuisunt. Vale feliciter. Rauens- 

 purgi, Eid. Mart. MDXIX. 



Fol. 106. 



Constanz. XVIII. 19. März 1519. 



Urbanus Rhegius Michaeli Hummelbergio suo S. 



Gratularis mihi, doctissime Michael, ob honorem sacer- 

 dotii, bene profecto et prudenter. Tanta enim res sacerdotium 

 est, ut maximi olim principes et imperatores sacerdotii acces- 

 sione suos apices putarint exornari. Id uero omnium longe 

 maximum foret, si ipse sacerdotali ordini honori essem, quod 

 tu quidem existimas, sed amice nimium, non enim eius uel 

 ingenii sum, uel eruditionis, ut magnopere mei nominis in- 

 scriptione haec militia insigniatur, sed indoctorum in nostra 

 classe tanta multitudo est, ut forsan inter aliquos tribunus 

 uideri possim, nee iniuria stomacharis, quod tot caeca animalia 

 quotidie deo offeruntur_, in quibus nee morum candor nee eru- 

 ditio uUa conspicitur; soleo manibus et pedibus obluctari exa- 

 minatoribus, qui idiotas et analphabetos in nostrum numerum 

 asciscunt ; hi uero probe se tuentur, nullos (inquiunt) sacerdotes 

 breui futuros, nisi interdum conniueant ad ruditatem exami- 

 nandorum, quod quidem esse quam uerissimum nuper didici ; 

 nam cum audirem examen, inter triginta uix unum aliquem 

 mediocriter doctum uidi. Ceterum, quod ad Caesaris imaginem 

 scripsisti, epitaphium maxime probo, ut quod feliciter ad anti- 

 quorum imitationem sit factum. Sacerdotes mei Augustae sunt 

 excusi, ' uerum nondum aduecti Constantiam ; ubi eos habuero, 

 mittam ad te quam primum, non quod ulla in his eruditio sit, 

 quae te, uirum solide dectum, queat oblectare, sed ne parum 

 ofüciosus esse uidear. Vale. Constantiae. XIIII. Kls. April. "^ 



Fol. 107. 



^ E.S ist die Erstlingsschrift des Urbanus Rhegius: de dignitate sacerdotum 

 gemeint, die er dem, Coustauzer Bischöfe Hugo von Hohen-Landenburg 

 gewidmet. 



2 Es ist zweifellos das Jahr 1519 anzusetzen; cf. XVII. 



