Briefe des Claudius Cantiuncula und Ulrich Zasius. Von 1521—1533. 44b 



Nisi statim reliqua racemationurn capita mittas, dieani 

 tibi uiolatae aniicitiae grandein impingani. 1 



Cum tuas uel literas uel lucubrationes praesertim race- 

 mationes ad nie dabis, si forte non sim Basileae (ut frequenter 

 contingit) cura, ut Frobenio reddantur literae et quicquid mi- 

 seris; est enim tibi et mihi amicissimus, cui nihil earum reruni 

 non credi possit. Cantiuncula. 



Omnium bonarum disciplinarum studiosissimo et coadser- 

 tori candidissimo, Dn . . Alex. Brassicano, poetae (l)aureato 

 amico incomparabili Tubingae. 



Tengnagel : Claud. Cantiunculae literae. 



Aus dem Cod. pal. Vindob. 9735, f. 5 und G. 



Basel. VI. 28. Juni 1522. 



Claudius Cantiuncula an J. A. Brassicanus. 



Tu quoque feliciter perage, optime Brassicane; si me 

 energia numeri tantuin permoueri credideras, non qnaternario 

 sed quinario fidendum erat. Quamuis enim suo quaternario 

 Pythagorei nihil non tribuerint, prodituin tarnen a ueteribus 

 accepimus, quinarii numeri uim tanto haberi quaternario au- 

 gustiorem, quantu animatum inanimato praecellentius creditur. 

 Verum huiusmodi uerborum aucupiis inter nos sat sit usum. 

 Non est ea arte uel concilianda uel retinenda uera amicitia, 

 ut artificio rhetorico semper egeat. Causaris, nie nihil ad ternas 

 tuas respondisse, causor ego tabellariurum nescio quorum impro- 

 bitatem, qui sese depositum non reddentes mandataque suscepta 

 non implentes infamiae alligarunt. Scripsi semel, bis atque 

 iterum, praesertim quod ad tuas eruditissimas annotationes ad- 

 tinebat, certe quae tales sunt, ut umbram esse cognoscam quic- 

 quid conati suiniis, si ad tua conferatur. Perge rogo de legali 

 prudentia bene mereri. Video equidem, ni fallor iudicio, geniuin 

 in hanc rem tibi patrocinari omniaque scitu digna sufricere; 

 ego abs te tamdiu rogatus et plane exoratus utcunque succen- 

 turiabo. Restitutus sum studiis, quae me relegarunt annum 

 integrum, aut ego illa. Eo quippe anno multas scripsi, sed 

 illiteratissimas literas, ita ut iam uel rubigo ipsa dictionis (ip.se 



i Cf. Terent. Phormio II. 3. 92. 



