444 Horawitz. 



iudicare potes) menm habeat occupatum calamum. Mutatam 

 esse conditionem in calce literarum intelliges; nactus suin diu 

 multumque desideratam, qua früaf, donec parens reuocarit ad 

 se ipsum ; id enim nihilque praeterea uereor , quaniuis esse 

 molestum nou oporteat uolenti secundum naturam parentibus 

 debitum referre pelargycum. 1 Sed ad tuas annotationes redeo. 

 Duo capita ad me dedisti, prius ignis et aquae mysteria docet, 

 in alter o mihi alter es Apelles. Prioris capitis dictio (ut 

 omnes tuae epistolae) prae se fert beatissimam facilitatem 

 fluitque genuina ubertate luxurians ; contra alterius character 

 pressior concinniorque et ex breuitate laconica concludens 

 astrictius. Quae capita ubi confero, uideris mihi uirtute diuersa 

 laudem parem consecutus fidemque fecisti amplissimarn, eiusdem 

 artificis esse (quod diuus Erasmus docuit) breuiter et copiose 

 dicere. Vis tarnen libere loquar? Nescio illud unde, sed prioris 

 capitis irnitatio mihi magis est cordi. In altero floridus, brems 

 et succulentus sed aliquanto subobscurior; prior dulcem, candidam 

 et copiosam, a qua tarnen demi nihil possit, orationem et quem- 

 dam non iniucundum gustum prae se fert. Verum ego egregie 

 ineptus sim, dum haec nugor; nempe quod dici solet: sus Mi- 

 neruam. Res ipsas, 2 hoc est iudicium illud tuum acerrimum, 

 nunquam satis laudauero. Crede mihi, mi Brassicane, multa 

 mihi de te spoponderam, sed meam expectationem ualde quam 

 superas, quo nomine et mea et publica causa maxime laetor, 

 mea, qui te ainicum tarn sincerum tamque candidum habeam, 

 publica, quod tantae spei, animi et diligentiae uirum legalis 

 disciplina meruerit adsertorem. Vide ne cesses aut talentum 

 a deo creditum in terram condas, qui sanctissimo feruore illud 

 excolere coeperis. Facito denique, ut cum primum ad me scribas, 

 reliquas etiam tuas annotationes ad me des, quicquid miseris 

 bona fiele nee sine tuo honore seruaturum. Dedi Erasmo nostro 

 tuas literas; quid respondeat uidebis. Quantum iudico, tibi optime 

 vult omniaque fausta et iueunda pro tua uirtute precatur et 

 nee imprudens augur ominatur. Si preces meae nonnihil apud 

 te possent, rogarem Tubingae maneres, quo frequentiores tu a 

 me et abs te ego de mutuis nostris studiis literas aeeiperemus. 



1 cf. Schol. Aristoph. Aves 1354. Hesych. u. Suidas u. jteX-äpyixat vo'[j.oi. 



2 Die Handschrift hat res ipsa. 



