THOIVUE BARTHOLINO 



HAFNIAM 



1VO majori me voluptate ultimae tuae bearunt litterae, 

 eo follicitum magis reddiderunt, qvae a refpondendo 

 hue ufqve detinuerunt impedimenta; fpero nihilo* 

 minus, conjunctiffimum mihi Matthiadem, qvae nos 

 inter fuit familiaritas, proxenetae munere functurum, 

 fi qva alias interceffione opus apud ilium, cujus 

 humanitas cum ejufdem eruditione toto orbe decantatiffima de pal* 

 ma contendit. Difcipuli fcripta Collegis tuis, imo Regi noftro Cle* 

 mentiffimo commendando, placuiffe tibi eadem non verbis magis 

 qvam re oftendifti. Laetum me reddit non tarn tua in me laudando 

 facundia, qvae tenuitatis propriae confcio ruborem incutit, qvam 

 propenfus, unde amiciffimum illud prodiit judicium, animus. Vera 

 qvidem a laudato laudari laus eft, ex qvis te plures in Medicina 

 laudis titulos meritus? Ego vero licet, a candore tuo fictum omne 

 alieniffimum effe, fciam, novi tamen, Praeceptorum te confvetudini 

 hac in parte morem gerere. Laudant illi difcipulorum labores, non 

 ut ifto praeconio dignos, fed qvo animum illis addant, &. ad altiora 

 accendant. Sic licet, qvae omnibus admirationi eft, tua in fecando 

 dexteritas facile videat, conatus meos ex labores in re tenui ex olim 

 tantum non ab omnibus neglecta fuiife occupatos, ut tamen con* 

 cepta femel fpes alatur, tuis ad majora laudibus ftimulantur. Sed 

 ex digna Cedro monumenta tua meo, qvam Whartoniano, vafculo 

 meliorem pollicentur fortunam ; fcilicet parum tibi videbatur noftris me 

 hominibus laudaffe, nifi & univerfo litterato orbi notum reddidiffes 



