PODOSTEMACEARUM MONOGRAPHIA. 3 



His prœmissis, Podostemacearum organographiam primum ag- 

 grediar. 



I. — § 1. Caulis Tristichis, Podostemonibus , Ligeis et nonnullis 

 aliis elatus ramosns folia floresque simul profert; maxime contra 

 abbreviatur in Mniopsibus , Piabanhœa et Dicrœce variis specie- 

 bus. Sunt qui foliis paucis exsertis, subito in scapum simplicem 

 furcatumve assurgunt, floresque super aquas efferunt. Multis 

 Podostemaceis caulis repens filiformis saxis incumbens aptius rhi- 

 zoma salutatur. Rhizoma raro incrassatur, globosumaut amor- 

 pbum evadit (in Marathro) ; interdum Jicbenis thallum forma co- 

 lore crassitieque mentitur [Ceralolacis , Hydrobryum). Frondem 

 dixi caulembepaticœ frondosae eemulum lamineeformem varie loba- 

 tum v. dissectum, foliorum quse desunt caulisque simul vices pe- 

 rentem. Hœc caulis sors apud plantas dicotyles non modice sin- 

 gularis, Mniopsis, Lopliogynes , Castelnaviœ speciebus, ut alias ta- 

 ceam, propria offenditur; ea est quse beatum Willdenowium ac 

 plures alios de Blandoivice striatœ sede naturali olim et etiam 

 paucis abhinc annis mire decepit. 



Basi dilatata nonnunquam disciformi seu varie lobata scopulis 

 haeret caulis, radicum ferme inops est, v. radiées brèves imperfec- 

 tas aut nutritioni vix inservientes duntaxat exserit. Pdiizoma ut plu- 

 rimum fronsque radice itidem carent, sed nihilosecius suffulcris 

 arctissime firmantur, ita ut undee velociores ea eradere non 

 valeant. Quid enim Podostemaceis radix esset opus, si demersis 

 humorem undique baurire vis est? Paucis enim, Mourerœ v. c, 

 Hydrostachi, solum, radice testante, aliquod nufrimentum pra?- 

 bere videtur; reliquas aer undaque circumfluens alunt. 



Caulis cujuslibet indolis, in ramulos crura lobosve, paucos aut 

 crebriores, dichotome discedit; dichotomia tum in speciebus foliis 

 alterne tristichis instructis tum apud alternatim distichifoliatas 



