64 PODOSTEMACEARUM MONOURAPIIIA. 



et 3 mm longis termina tum, intus 2-loculare;/j/««'wta dissepimentiformi crassa, 

 seplo angusto marginata et creberrime ovulifera; ovulis anatropis et ampbi- 

 iropis. Capsula elliplico-oblonga, i2 mra circiter longa, pedicello flexuoso as- 

 cendente, 3-4 centim. longo, basi bractea involucroque vaginato, apice vero 

 coronam minimam staminodiorum slaminaque emarcida gerente, suiïulta , 

 stigmatibus emarcidis patenti-erectis superata, 8-nervosa, septifrage (nervis- 

 que 2 adversis dimidiatis) debiscens et 2-valvis; valvœ œquales, tenues, sin- 

 gulatim 3-nervosses. jugalae nervoque minori marginatse, jugis maxime pro- 

 minenlibus; placenta valvis parallela sed racemi aciei contraria cum semini- 

 bus creberrimis labitur. 



Floret novembri. (Aubl.) 



Crescit inter saxa in piœcipitibus Eestuantibusque fluviis Guianse gallica? v. g. Sinemari 

 (Aublet; Martin; Leprieur), britanniçss (Parier in Ileib. Hook. ; Rob. Schomb., Herb. 

 n» 295 [coll. 1837, Berbtce] et n° 351 , coll. 1841-2) et batavœ {Hostmann , Heib. n° 1248). 

 Circa Dcmerary Guianœ britanniçae vulgo, teste Parkerio, Paco-/i/an(nuncupatur. 



[Herb. Mus. Par. ; Hook. et I.essert.]. 



Podostemea est omnium robustissima et quae prima botanicis innotuit. Beat. 

 Aubletius in floris virginei tegminibus describendis parum natura;, ni fallor, 

 ruit consonus; bracteas 2 anticam et posticam, bracteolas (olidem oppositas 

 caducas vaginamque tubulosam separatim descripsit et delineari curavit. 

 (Vid. tab. cit., fig. 3, 4, G et 7.) Me vero quam diligeiiter alabastra planta; au- 

 bletianae floresve explicatos explorantem bracteola; quadibct semper fugerunt, 

 nec praeter bracteam florem in axilla l'oventem involucrumque saccil'orme s. 

 tubulosum ulla tegumenta floralia videre licuit; quapropter auctor laudatus 

 involucri lacerati partes pro bracteolis habuisse mibi videtur, sed eartim as- 

 suetam, respectu racemi, directionem mendose expressit. 



Stamma a viginti ad triginta numeravi ; staminodia interdum omnino de- 

 sunt, înprimis in floribus inf'ernis qui ultimi explicantur. Florum enim evo- 

 lutio ceutrifuga dicetur, dummodo racemi apicem pro infloreseentiœ centro 

 habueris; quippe res frequentissime ita se babet ut cum flores superiores v. 

 medii semina matura sparserint , inferiores creberrimi adhuc sub bractea et 

 in sinu involucri clausi latitent. I'edicclli vegeti stratum extimum crassum 

 e parencbymate molli androceoque continuo effici, et eidem suffulcro, 

 planta exsiccala et compressa, membranœ speciem late marginantis minis- 

 trare videtur. 



lulamentastaminum, inprimis verlicilli exterioris, basi breviter sed inœquo 



