32 



exslitit, Iraiisgredientes primiim costas alaritm anticarum excutiamus. Cosla i. sohim 

 a|)ud apiformeiii (tiij. 56. A. 1.) peifecle evolutii iiiveiiitur, nainque apud cunclas sesias 

 relicfuas loco illius lantuin processum quendam costalem deprehendimus, ut ita appen, 

 dicein caece decurrentem appellemus. Ex cellula media (fig. 56. n.) per costas et ine- 

 diam interiorem (fig. 56. a.) et inediam exteriorem ((3.) et transversam (y.) conclusa 

 costae 2. usquc ad 10. proveniunl, quaruni 2. cuiii quinque sequentibus in inarginem 

 posteriorem, 8., 9. et 10. in extremam partem marginis anterioris exeunt. Costa 11. 

 esl costae inediae exterioris ipsius continuatio, sicut costae 2. et 3. continuationes costae 

 mediae interioris iudicandae sunt. Costae 7. et 8. semper ortum cominunem habent, 

 quod idem praeler normani quidein in coslis 5. ac 6. reperi, sed modo in sinistra ala 

 aiilica apifuruiis. Nociiisi in hingiore et angustiore ala hylaciformis conslanler una costa 

 minus') invenitur, ita ut coiumuniler nascentes costae hic 6. et 7. sint (fig. 61. A.). 

 Viilgaris costarum nuinerus aUoqui rarissime exceptionem fortuitam patitur, quam solum 

 niodo in niiiiiiiio luare asiliformi animadvertimus, cui costa una deerat. Tenthredini- 

 foriuis et philanlhiforiuis costas 10. et 11, vidiinus egregie ad marginem anteriorein 

 versus convergere atque interdum adeo ante finem suum in costam unicam conflari 

 (fig. 58.). Costa 12., costa marginis anterioris (Herrichii — Schaefferi), statiin 

 pone iilud inarsupiuni retiiiaculi origiuem capit. Suprenio in niargine anteriore ipso po- 

 stremum decurrit costa 13. (fig. 56. A.). Praeterea in cellula inedia alae anticae ple- 

 ruinque cernitur eam dividens tenuissima linea longitudinalis (fig. 56. d.), quam nobis 

 vix liceat costam perhibere. 



Alarum posticarum margo exterior deorsum, ubi costa 1. c. exit, nonnihil ex- 

 sertus esse solet, quod inaxime hylaeiformis (fig. 61. B.) ostendit. Costae 1. a., 1. b., 

 1. c. prope nunquani desiderantur, quamquam 1. a. *') saepenuinero tenuissiina tantuin 

 comparet. Inter costas 1. a. et 1. b. processum costalem (fig. 56. s.) seinper conspi- 

 ciinus, sola exemta asiliformi (fig. 59. B.). Sequuntur iam costae 2., 3., 4., 5., 6. (fig. 

 56. B.), quaruin habitum diversum ex delineationibus optime cognoscimus. Costa trans- 



Toluti marginis anterioris alarum anticarum, quam sursum directi marginis anterioris alarnm posticarum 

 prorsHS negleetae sunt, Porro textura et significatu plures costae ab aliis vehementer differunt, velut 

 costa 1. c alarum posticarum mera plica duplicis membranae alarum esse videtur atque costae trans- 

 versae plerumque etiam ionge aliter textae sunt, nec interius videntur branchos tracheales continere. 

 Quas res etiam diligeutius examinaudas censemus ipsumque nomen costae, utpote proprie tantum 

 elationem longitudinalem designans, rectius cum alio commutetur. 



*) Herrichius-Schaefferus (Systemat. Bearbeitung der europdischen Schmetterlinge 

 pag. 59. seq.) dicens, anticas alas hylaeiformis totidem costas, quot alas propriarum sesiaruui continere, 

 valde falsus est. 



**) Cnnctis sesiis minoribus, sicut etiam hylaeiformi costam 1. a. Ledererus praecise ab- 

 ludicat. At eam exactis explorationibus microscopicis apud sesias minores semper deteximus, quantumvis 

 modo tennissimam, quum apud hylaeiformem passim revera non exstare videbatur. 



