paitis mediae inferiorem piaebet cavi ovis fundum ak|ue ideo analogiao convenientei 

 Hngua (fig. 38. d.) nominatur. Quae lingua apud maiores certe sesiarum erucas duos 

 laterales sulcos longitudinales clare oslendit, quibus ea in maiorem quandam partem mc- 

 diani et duas angustiores partes laterales dispescitur, quas posteriores pro analogis pa- 

 raglossarum habere licet. Ceterum lingua consisteutia manifeste membranacea est atque 

 y)a|)illis plus minusve conspicuis obsita, quae nescio an sapori inscrviant. 



§. 5. Externus trunci erucarum veslitus, ut anlehac iam meminlmus, sine ulla 

 paene exceplione membranaceus est, sed haec membrana accuratius perquisita complura 

 nobis insignia ofFert. Praetermissis quibusdam vel nudo oculo perspicuis rugis et ver- 

 rucis setatis, (|uas deinceps descvipturi sumus, inembvanae superlvcieui plerarumque eru- 

 carum sesiarum, maiore augmenlationc instituta, teiuiissime granulalam cernimus. .Soium 

 in eruca leucospidiformis vel tenthrediniformis totam corpovls superficiem setulis et bre- 

 visslmis et tenulsslmls dense cognltam Invenlmus. In omnlbus vero erucls locis quibus- 

 dam exiguae elevallones planissimae reperiuntur, quas e\ aualogla verrucas appellave de- 

 bemus. Quaeque cavum hic unl tantum setae ovigiiiem dat, quae iu medla verruca ex 

 genere quodam partls basalis pvovenit. Selae ipsae ubique manifestae sunt, apud ean- 

 dem tamen ei'ucam in allis vevvucis longloves quam In allis et apud singulas sjiecies 

 longitudlne frequentev dlverslssimae. Longlssimas In scollaeformls eruca dcprehendimus. 



Posltlo verrucarum in singulls seginentls valde definita et charactevistica est ac 

 secundum pvincipales totlus tvuncl dlvlsiones vevvucae dovsales, latevales et ventrales di- 

 stinguuntuv. Attamen discvlmlna eavum potius genevica esse videntur quam specifica, 

 etenim in omnlbus seslavum evucis essentlam vevvucavum pevquam consentaneam co- 

 gnovl. Fig. 44. In lateve dovsali evucae seslae ad schematis moduuv adumbvato posltlo- 

 nem setavum In vevvucis dovsallbus pev puncta deslgnatam refevt, quovum divevsa ma- 

 gnltudo simul slngularum setarum longltudlnem dlvevsam Indlcat. Eadein in figura utro- 

 blque supvemas setas vevvucavum dovsallum pvomlnentes spectamus, quavum vevvucavum 

 ovdo, cevle quod ad medlos pevtinet auuulos, is est, ut ipso supev stlgmate quoque una, 

 Ipso sub stigmate quoque duae coUocatae slnt, quae postevioves, utpote sibi admodum 

 appvoplnquantes, una vevvuca bisetata exlstlmavi queaut. Quavta quaedam vevvuca, nmlto 

 magis deovsum et in pavtem postlcam mota, lam inter vevrucas ventvales numerari po- 

 test, quavum situm in pedibus contemplandls attingemus. Sed uti in veiTucis dovsali- 

 bus repevimus, ita ceterarum quoqiie posltionem In prlmis ultimisque segmentls ab ista 

 in medlls vehementer dlfferre animadvertimus. ') 



Color trunci erucarum, Iii iinivevsum ille quidem albidus vel cretaceus, ad di- 

 stinctionem mlnimum valet, qiiia iii eadem evuca divevsis annl tempovibus crebro diver- 

 sus apparet. Quod tamen non a diverslcolorl pigmentl strato, quippe quod nunquam 



*) Positionem verruearum apud omnes, quas dicunt, iiudas erucas magnam prae se ferre 

 analogiam notabile videtur. 



2 



