At secundum locum, quem litterae hodie tenent. utique magis conveniens videa- 

 tur, puram veritatem uniformitati harmonicae anteferre, quocirca erucas lepidopterorum 

 non amplius inique tractandas, sed trunco earum tandem tredecim, quae revera exstent, 

 segmenta concedenda arbitramur. Quae tredecim segmenta etiam in pupa invenimus, 

 ubi a VI. Speyeris auimadversa sant ; sed vel hi viri docti duo postrema segmenta 

 pro duodecimo ducere, idque igitur tamquam ex partibus duabus compositum describere 

 maluerunt. Quin facilem etiam in modum et, ut opinamur, sine recondita quaestione in 

 ipso insecto perfecto haec tredecim segmenta demonstrare nobis licet.') 



Ista autem trunci segmenta tredecim in erucis scsiarum secundum gravitatem, 

 quam plerumque quibusdam organis ferendis obtinent , vel plus vel minus exculta simt. 

 Trium primorum segmentorum quodque par pedum mcmbratum fert, pedes dico veros, 

 ac praeterea primum utrobiquc stigma. Idem itaque alterum tertiumque magnitudine 

 superat atque insuper a tergo tamquam scutellum cervicale corneum est, id quod a pro- 

 motione et propulsione erucarum in angustis suis domicilHs repeti debet. Quum etiam 

 duo segmenta scquentia aeque ac primum propriis musculis promotioni inservicntibus 

 instructa sint, uti Lyonnet in eruca cossi ligniperdae demonstravit, a parte postica in 

 anticam compressa, in plura tubera transversa divisa totiusque trunci latissima videntur. 

 Segmenta quartum et quintum, quorum utrumqne nonnisi unum stigmatum par fert, bre- 

 viora et tenuiora comparent quam praecedentia et subsequentia. 



Segmenta sexlum usque ad nonum perinde utrobique unum stigma gerunt, sed 

 praeterea uniuriquodque habet praecipue evolutum et motioni erucae gravissimum pedum 

 par. pedes spiuios, quare tam longitudine quam latitudine inter maxima totius trunci 

 numeranda sunt. 



Decimum vero et undecimum segmentum iam posterius perspicue tenuiora 

 existunt, nam utrumque tantummodo unum stigmatum par gerit. Duodecimum autem 

 segmentum nec stigmata, neque pedes habet, quapropter ad vitam erucae sustentan- 

 dam omnium minimum valet atque idcirco etiam minimum est exultum maximeque 

 exiguuni. 



Segmentum tertium decimum denique in superiorem quodammodo et inferiorem 

 partem dispescitiu-, quae molli membranula admodum contractili lateraliter iunctae sunt, 

 quae transitu faecis ex ano posterius exeunte magnopere extenditur. Superficies partis 



') Hoc loco nostrum non est exponere, qui factum sit, ut etiam auctores de erucis aliqui 

 diligentissime eommentati eo semper ducerentur errore, ut truncum erucarum cx duodecim solum seg- 

 mentis consistere putarent. Hic modo meminerim, facilHnie parabiles erucas maiorum sphingum, ali- 

 quot papiUonum et noctuarum tantum segmentum undecimum habere, ut eo duodecimum valde obscu- 

 retur. Dr. Herold in praeclaro suo opere „EntwickeIungsgeschichte der Schmetterlinge" condi- 

 tiones externas situsque singulorum stratorum musculorum fere non respexit et ex explicationibus tan- 

 tum tabularum atque ex his ipsis patescit, eum etiam duodeeim modo segmenta annuliformia, ut vo- 

 cat, trunco erucae assignare. 



