(fip. 37.) praeter traiecta heinispliaeria maiora a. a. duas partes conspicimus laterales 

 b. b. unamque mediaui c, quae paene usque ad tinem suum et inter se et superioribus 

 cuin parlibus concretae sunt. Utraque pars lateralis in maxiUas cum palpis maxillari- 

 bus exit, modia anhorsum in tubere fusulum et palpos labiales ferentc atque extremo 

 in fine linguam conformanle. ') 



Truncus erucarum sesiarum formam i ylindri infra phis quam supra complanati 

 habel. latitudine posterius decrescente. Iii eo tcrgum, duo latera et abdomen distinguere 

 solemus. Idem ex tredecim constat partibus , quac segmenta vel annuli nuncupanlur. 

 Ouodque horum segmentorum cum antecedenle aut subsequente per membranam quau- 

 dam synovialem coniunclum est et hoc loco fibulationem plus vel minus conspicuain 

 ostentat. Tum quodlibet segmentum quosdam musculos ipsi soli proprios habent, qui 

 peculiarem eius agilitatem ac motilitalem adversus segmenta contigua conciliant. Sicuti 

 vcro in scsiarum erucis, itein in omnibus erucis lepidopterorum tredecim trunci segmenta 

 luni plus, tum miinis dilucida reperimus, quod hucusque seniper praetermissum, vel 

 consulto potius non agnitum est, quuni trunco erucaium nonnisi duodecim segmenta 

 Iribuerentur. Illud quidein consulto non agnitum dicens potissimum intelligo, illustris- 

 sinium Ijvoiinetum egregio in libro, qui inscribitur ,,traite anatomique de la chcnille, 

 qui ronge le bois de saule'' tredecim ista segmenta enucleate delineasse singulaque de- 

 scripsisso, attamen mero, ut vidctur, numero tredecim non propitium duo segmenta pro 

 uno compufasse, quippe chap. II. pag. 21. sic ait : Toutes les chenilles ont en general 

 le corps divise en douze anneaux, dont le dernier, celui qui termine la partie posterieure 

 parait, a la verite, souvent comme ici, compose de deux; inais pour conserver runifor- 

 mite il convient de ne le considerer alors que comme un seul anneau subdivise. 



culmi finem ore capientes eoUapsas exuvias per totam extensionem inflare et super re quapiani calida 

 inflatas indurare possumus. Culmi finem tum iu ano optime relinquimus, ne tenues pili aut alia in- 

 signia posterioris partis erucae laedantur. 



Quaeque vero harum trium observandi rationum commoda suppeditat peculiaria ac dixerim 

 fere, ad disquisitionem diligentiorem plus minusve cunctas requiri. In erucis vivis ductilitateni et 

 motilitatem singularum partium per experimenta cognoscimus, quum motiones considerationem exactam 

 crebro uobis non concedunt. Haec quidem iam exemplaribus in spiritu vini asservatis facilior reddi- 

 tur. sod Iiic quoquo nimia contractione et corrugatione maxime corporis segmentorum insignia eorum 

 interdum etiam nunc difficilius animadvertuntur. Eadem autem in erucis exhalatis optime cernuntur, 

 ubi cunctae partes cum damno s.T,ne habitus naturalis quara maxime extensae sunt. Ut organa capi- 

 tis vel aliquot etiam alias partes trunci exactissime percontemur, nobis quoque, ut CI. Speyeri aucto- 

 ros sunt , depositis exuviis erucarum et outieulam commutantium et in pupam abountium aptissime 

 uti licet. 



*) Jam Cl. Speyeri nos monuerunt, quantopere similitudo inter maxillas erucae eiusque pe- 

 des veros intercedens illud placitum confirmare videatur, organa insectorum manducatoria nil nisi pe- 

 des conversos esse. Id ex priniis fortasse germinibus erucae in ovo sese evolventis comprobare atque 

 ostendere, quemadmodum caput tribus ex membris concretum iudicandum sit, et iucundissimum et 

 gratissimum opus quidem existimo. 



