Colorem ovonini nonnisi sotundiini prorsus matura constituere lieet, quoniam 

 immalura nonduni ullum ferc colorem osteulant, sed elarissima ae jieliueida existuut. 

 Ova a nie per^estigala apiformls et hylaeiformis erant castanea, spliegiformis, culicifor- 

 mis et formieaeformis magis sordide brunnea, tipuliformis lutea, philanlliiformis fuliginose 

 nigra, dcni(|ue asiliformis nigra. 



Forma ovorum adeo unius eiusdemque animaleuli nonmmquam variari videtur, 

 quod iiobis propterea mirari non lieet, quia idem etiam apud animalia multo magis evo- 

 luta, veluli apud aves deprehendimus. In universum autem hae variationes admodum 

 exiguae sunt et plurimum nonnisi rebus fortuitis originem debent. Nunquam ova glo- 

 bosa reperimus, sed semper axem et longitudinalem et transversalem perspicue distin- 

 guere possumus. 



Aplius quam deseriptionibus ac nominibus, qualia sunt ovata, pyriformia, alia, 

 delineationibus formam comprehendimus atque eo, quod mutuam utriusque axis rationem 

 cognoscimus. Figurae 1 — 7. plures referunt augmentatos ambitus externos diversorum 

 sesiarum ovorum, quae sunt harum specierum, quibus simul rationem axis longitudina- 

 lis ad axem transversalem per numeros subiuugamus: fig. 1. apiformis 12 : 10; tlg. 2. 

 asiliformis 15 : 9; fig. 3. sphegiformis 12 : 8; fig. 4. hylaeiformis 17 : 12,5; fig. 5. for- 

 micaeformis 8,5 : 6; fig. 6. tipuliformis 9,5 : 6; fig. 7. philanthiformis 10 : 7. Culicifor- 

 mis fere item sese habet, quemadmodum formicaeformis. 



Quodque praeterea ovum in alterutro fine cernimus plus vel minus complana- 

 tum, nec raro etiam aliquantum excavatum locum habere, quem verisimile est, ut ex 

 Ueroldii delineationlbus intelligere licet, ex mutua pressione ovorum in ovarlis oriri, at- 

 que Illuin esse locum, unde recens eruca prorepat. Maiora insuper magis globosa ova 

 apiforinis et hylaeiformls etiam ad lalera nonnibil nobis comprcssa videbantur, ita ut hic 

 tres axes dlversi discriminaudi sint. 



Secundum supra allatas axinm rationes ovorum, quae cunctae ex eadem men- 

 sura exhibitae sunt, facile absolutam ovorum magniludinem eomputamns, si antea ali- 

 cuius eorum mensnram unius axis aceurate cognovlmus. Jam axes longitndlnales qua- 

 tuor ovorum apiformis propemodum ipsam longitudinem trium millimetrorum ') habere, 

 quemque ergo axem 0,75"'" longum esse reperimus. Axis igitur latitudinalis ovi apifor- 

 mis seeundum ratlonein 12 : 10 aequat 0,63""". Quum porro axis longitudinalls ovl api- 



inerum nvornin tum niaximorum, tura minimorum exemplarium saepe numero egregie variari posse, ita 

 ut numerus tantum medius , qualis in consueta animalculi magnitudine reperiatur, exhiberi queat. lam 

 hoc loco placitum proponendum est, si organon aliquod maiorem partium numerum contineat, vel ex 

 his compositum sit, earum numerum in variis eiusdem speciei exemplaribus plus minusve varium 

 esse posse. 



*) Quas hoc in opusculo dedimus mensuras , eas omnes seeundum Francogallorum modum 

 decimalem exhibuimus et millimetrum (""n) semper pro monade posuimns. 



