De ReCOGNITIONE -(£(i,lfATIONUM. 12,3 



tur contrariam fui figni naturam ; at A ^ & -+- BC fui 



ipfîus figni naturam fequuntur ; Se quia C asquatur A » 

 idco BC xquatur B A , &; CA xquatur A ^ , quare tollunC 

 le invicem-4-BC-+-BA, quia BC candem, BA vero 

 contrariam fui figni fequiair naturam. Eadem ratione 



tollunt fe invicem^ — CA A^ quia CA contrariam, 



A =•. vero candem fui figni naturam fequitur : atque ita 

 rurfus omnes aflFediones fimul nihilo équivalent , cùn> 

 ipfum C fuprà a;quetur ipfi A infrà. 



Cùm vero fie interpretamur xquationem ut BC fit 

 ZP,atH-BfitR, ut ficZp-+-RA A^ 3o O. Patet 



C 



îpfum R , efle differentiam inter B majus & C minus, 



•quiaills afFcftioncs-l-BA & CA habent figna diver- 



fa , 8c prsterea vel ambs eandem , vel ambx contrariam 

 fui figni naturam fequuntur, impediunt ergo figna di- 

 verfa ne fimul jungi debeant. 



Item in hac îequatione Zp-hRA A^ y> O. 



Dum A intelligitur efle fuprà , omnes afFectiones funt 

 îRiprà , fequunturque naturam fui figni , Sc fie fola afFec- 

 tio A ^ xquatur reliquis duabus fimul. 



E contrario vero cum A intelligitur effe infrà , tum 

 Z F & A - fequuntur naturam fui figni , R A vero contra- 

 riam , ficque-i-RA infrà squivalet RA fuprà. Unde 



-i-RA A ^ fimul sequivalent ipfi Zp. 



Jam in fecundo exemplo proponatur xquatio propo» 

 fitionis prima: fecundi capitis cubicarum 



Zf — ^SpAHrRA--i-A3 :» O. 



Cujus conftitutionem deduximus ex multiplicatione five 



<iuâ;u harum trium affeclionum , B A 



C — A 

 D-i-A 



