449 

 îoriim maximo tantiàm , rémanente integro confequente, 

 rcliqui rationem minorem quàm j. Nec ad id demon- 

 ftrandum , alio recurrendum eft quàm ad gcnefim qua- 

 dratorum, quâ fit ut quivis numcrus quadratus compo- 

 «atur ex proximo quadrato minore , ex duplo radicis cjut 

 dem minoris, atque ex unitate; quemadmodiim etiam qui- 

 vis numeruscubuscomponitur ex proximo cubo minore, 

 ex triplo quadrati minoris, ex triplo radicis minoris, atque 

 ex unitate. Qui quidem cubus eft ipfum maximum qua- 

 dratum toties fumptum quot funt numeri quadrati ab uni- 

 tate incipientes , atque ita de fmgulis poteftatibus , fe- 

 ^undùm uniufcujufque genefim. Corollaria , quomodb 

 ab iis deducantur , aliàs, G. ita expédiât, explicabimus. 

 Neque etiam fortaflis fpernendum videbitur coroUarium 

 aliud quod ex tali numerorum infpe£tione deduxi : il- 

 Jud autem taie eft. Propofitis quotcunque numcris mul- 

 titudine finitis , qui ab unitate , fecundùm naturalem nu- 

 merorum feriem procédant i, 1,3,4,^,6,7,8, &c. 

 ufque ad 1 00000000 exempli gratiâ; exhibere fummam 

 quadratorum , aut cuborum , aut quadrato-quadratorum, 

 aut cubo - quadratorum , aut cubo-cuborum , &:c. om- 

 nium talium numerorum: qux fané régula, pro quadra- 

 tis, & cubis , reperitur fpecialis apud Authores ; at pro 

 omnibus poteftatibus, nullam apud illos reperimusuni- 

 verfalem. Hxc ergo fuit noftra pro parabolarum planis 

 ac folidis, fimùlque pro planis helicum , methodus. Poft 

 hxc propoftiit vir amplifllmus ( quod &c ipfe jamdiu in 

 omnibus figuris univerfaliter qua:rebam ) prsdiûarum 

 figurarum centra gravitatis invcnire. Ac il le quidem 

 ad analyfim recurrit , nos ad noftra infinita; unde me- 

 thodus illius , ut plerifque inventis analy ticis acccidit , 

 abftrufiftima eft , fubtiliffima , atque elegantifîima : no- 

 ilra aliquot menfibus pofterior , fimplicior evafit , &c uni- 

 verfalior ; qub iit ut cxteris collata , magis nobis arri- 

 Âec. de l'Acad. Tom, VI. LU 



