14 FORSAIL BHARRAI 



uachtarach gan glana síos san ithir íochtarach, agus go 

 mbíon an talamh i gcomhnuí ag túirt beag-mhór éigin 

 sochair don fheirmeoir, marab ionan is talamh díomhaoin 

 ná fachtar aon rud as, agus fós, na páirceana go mbíon 

 aon tsórt luibheana ag fás ionta, fiu amháin sa gheimhreadh, 

 go dtaithnid siad le bethíg, go mór-mór caoire, i dtreo gur 

 mór an chabhair é chun an aoilig do roinnt go cothrom. 



O thárla gur mór a bhrí an talamh do leasú sa'cheart 

 feuchfaimíd feasta cadé an tslí is fearr chun na mbarraí sa 

 chúrsa so do leasú. Cuimhnímís i gcomhnuí, ámh, gur 

 beag uain a bheidh ag an bhfeirmeoir idir gach dhá bharra 

 cuid desna bUanta. Ráib is feur seagail an cheud bharra, 

 agus ní mór neart aoileach eallaig do leatha air, rud is uirisle 

 dheunamh, mar, ó 'sé an cheud bharra é, beidh uain go 

 leor ag an bhfeirmeoir ar an aoileach eallaig a cuireadh le 

 chéile sa gheimhreadh do leatha ar an mbán sara dtreabhtar 

 é i gcóir na ráibe agus an fhéir sheagail a cuirfar i mí an 

 Mheithimh. Más féidir é ba chóir idir threabhadh an bháin 

 is leatha an aoilig a bheith críochnuithe roime dheire an 

 Abráin. Fágfidh san uain ag an bhfód ar lobhadh sara 

 gcuirtar an ráib i ndeire an Mheithimh. Ba chóir an ithir 

 uachtarach do dheunamh ana-mhín leis an mbráca agus 

 leasú ón siopa do chur uirri i dtreo go bhfásfidh an barra 

 go tapaidh i dtosach. Má bhíon an aimsir tirm ní miste 

 an rothlóir trom do chur ag obair ar an ithir, leis. Nuair 

 a bheidh an barra meascuithe sin na ráibe agus an fhéir 

 sheagail uUamh i mí Dheire Fomhair agus i mí na Samhna 

 ba chóir é chur fésna bethíg, agus be sé uUamh arís i gcóir 

 na mbethíoch sa Mhárta ina dhiaidh sin. Más ar thalamh 

 throma-Ieasuithe atá sé ag fás agus go leogtar do bhuaibh 

 is do chaoiribh is do mhucaibh bheith ghá ithe ar an gcuma 

 san, gan é bhaint, beidh an talamh ana-shaibhir ar fad san 

 ath-bhliain, agus be sé go maith chun prátaí is maingléise 

 gan a thuille aoileach eallaig a chur air — gan a chur air ach 

 leasú ón siopa. Ná ní theastóidh aon aoileach ó bharra 

 arúir na tríú bliana, leis, ach má bhíon aoileach eallaig le 

 fáil bfearr roinnt bheag de, pé sceul é, do chur ar an 

 gcoínleach taréis an arúir a thógaint as an slí agus díreach 

 sara ndeintar treabhadh i gcóir an mheascáin a cuirfar ina 

 dhiaidh sin. Ar an gcuma san leasófar an talamh fé dhó 

 i rith na gcúig mblian agus ba chóir gur leor san. 



