132 L. BICKER OVER 



getal van pokken verwekt. $ XXI, 34. 

 Misfchien moet, met fommigen, het 

 daarin zoeken, dat het pokgift, ge- 

 mengd, of omwonden met etter, hoe- 

 danig men tot de Inenting bezigt, niet 

 200 werkfaam, zoo fcherp, noch 200 

 venynig is, als het zelve vereënigt met 

 de rottige, fcherpe ftofFc der uitwaasfe- 

 minge, waar door de natuurlyke be- 

 fmetting gewoonlyk gefchiedt. Deze 

 meening, die de Heer tralles (z) 

 reeds voor vyftien jaaren heeft voorge- 

 fteld , heeft bouteillk (a) een Fransch 

 Geneesheer, onlangs, als nieuw, voor- 

 gedraagen en door verfcheiden redenee- 

 ringen vry waarfchynlyk gemaakt, 

 fchoon niet van alle tegenbedenkingen 

 ontheven. Veelligt moet men zulks, 

 met anderen, daar aan toefchryven, 

 dat de ingeente pokftof , niet als de 

 huidzenuwen prikkelende, weinig, of 

 geen beroering in de dierlyke en lee- 

 venshuishouding, en dus weinig of geen 

 koorts verwekt. § XXI, 14 en 37. 

 Dit althans is zeker, dat de uitwendige 

 befmetting, daar door de ziekte onein- 

 dig 



Cz) Disfirt, epist, ae MethoJ, Medendi Variolit^ bat' 

 tenus eognita, faepe htfuffiiiente^ etc, — pag. IIÓ. 

 (a) Journal de Meditm ff* Juiu. 177Ó. pa^, JI4. 



