J. VEIËAC OVER DE VERN. ensj. i6g 



zeggen, reeds langer als dertig jaaren 

 geleeden , waren begonnen en lang- 

 faam heviger geworden t zoo dat zy op 

 dien tyd , en vervolgens , zoo gewel- 

 dig waren , dat zy dikwyls overluid 

 fcnreeuwde, en op alle wyze, byzon- 

 der door de houding van haar lig- 

 chaam , verligting zogt. Nooit was zy 

 geheel vry, doch maakte zich de pyn 

 eenigzins draaglyker , ais zy de hie- 

 len tegen het agterlyf, en de buik te- 

 gen de knieën plaatfle. Deze houding 

 gaf zy zich zelf nagt en dag in en bui- 

 ten het bed, waar door de geleeding 

 der knieën fints eenige jaaren krom ca 

 ftyf waren gegroeid. 



De pyn bepaalde zich niet altyd op 

 de genoemde plaats , maar ftrekte zich 

 dikwyls uit tot in de linker zyde , nim- 

 mer echter vernam zy pyn in de reg- 

 ier zyde. 



Zy was zeer uitgemergeld , de pols 

 flap , de tong nu en dan beflagen. Zy 

 had nooit walging, veel min braaking, 

 en , hoe dikwert ik de pis bezag , heb 

 ik, zoo veel my bewust is, nimmer 

 eenig bloed of graveelig bezin kfei daar 

 in vernomen, ook weet ik niet, dat zy 



L 5 over 



