68 G. W. CALLENFELS ANTWOORD 



leur. De tong is droog en beflageny 

 inet eene witte, geelachtige of bruinach- 

 tige korst , en iets dikker dan in den 

 ftaat der gezondheid. De adem geeft 

 eenen onaangenaamen reuk van zich, 

 iaftinkt wel eens zo, dat het, voor ee- 

 nen byliggenden flaapkameraad , niet 

 te verdraagen is. De pols is fnel , 

 zwak en klein, en word, na maate de 

 Koorts doorkomt, fneller, grooter, 

 fterker, voller en harder. De adem- 

 haling word moeijelyk en fchielyk. 

 De lyder begint menigmaal te geeu- 

 wen, en zich uit te rekken; zyn nage- 

 len worden blaauw, zyn handen en 

 voeten koud, 'er gaat eene trilling en 

 huivering over zyn geheel lighaam , 

 en de koude is dan by den eenen meer- 

 der by den anderen minder. Zy wor- 

 den fomtyds zo koud, dat zy beeven 

 en klappertanden, en zich niet ftil kun-; 

 nen houden, en niets hun warmte aan- 

 brengt, fcboon zy met eene menigte 

 oude montecringen,, boven de gewoo- 

 ne overdekfelen beladen worden. Na 

 dat de koude wat geduurd heeft, be- 

 ginnen de lyders te walgen , klagen 

 over eenen band en benaauwdheid 

 voor bet hart, raaken aan het braaken, 



en 



