'70 G. W. CALLENFELS ANTWOORD 



ziet men hun dan veel bewonden, met 

 hunne neusdoeken om het hoofd, kla- 

 gende over hoofdfmerte. De flaape- 

 loosheid en ongeduurigheid is ook die 

 Koorts eigen, men zoekt te flaapen 

 en men kan niet, en dit verveelt den 

 armen foldaat zeer, dat hy ook daarin 

 geen aflosfing van fmert kan vinden. 

 3Öe pis is doorgaans van een bruine of 

 hoogroode koleur, en dikwyls troe- 

 bel: ook wel eens zo brandig, dat de 

 lyders van pyn klaagen in het water- 

 maken. Dan na deeze tobbing en 

 arbeid, word eindelyk de drooge hitte 

 in eene vogtige veranderd, het zweet 

 begint uit te breeken, en overal voor 

 den dag te koomen, en de aanval van 

 de Koorts neemt daar mede een einde. 

 Zyn die Koortfen van eenen zagten 

 aart, dan zyn het tusfchenpoozende, 

 die om den anderen dag weerkoomen, 

 zo dat de lyders in die tusfchenpoozin- 

 gen hunne kragten weer vergaderen. 

 Zo dan de natuur zich zelven redt, 

 vooral geholpen door een goeden le- 

 vensregel, en gepaste geneesmidde- 

 len, dan worden de aanvallen geduu- 

 rig minder, op het laatst weinig, en 

 blyven na veertien dagen of drie wec- 

 ken 



