OVER DE SCHEPEN ENZ.' 449 



komen, 20 dat 'er geen beeter plaats, 

 dan dceze op een drie-dekker kan 

 zyn» — Men heeft het vermoogen , 

 ai neemcn de zieken onverhoopt toe, 

 gepaste bergplaats te verzorgen, al is 

 hst in 't fnerpendfte en onguurfle van 

 den winter, zelfs als men op de reêde 

 ligt, met een meenigte zieken, (zo 

 dezelve niet aan de wal of elders, kun- 

 nen geborgen worden,) men fluit de 

 poorten , naar dat men met het Schip 

 gezwaaid ligt, en daar de natte koude 

 aanpers der lucht van daan komt, en 

 zo verhoedt men, dat de zieken, 'er 



f een de minfte hinder van bekoomen 

 unnen. Men heeft het vermoogen, 

 of men fpoedig, dan met fukkelingen, 

 in zee komt; of de wind gunflig dari 

 ongunflig w^ordt, dan of men door 

 verleiding der ftroomen, op een laa- 

 ger vervalt; dan of men hier of daar 

 eene reêde, of de pas verlaatene wee- 

 der.jmoet opzoeken, den haspel in 

 den grond te laaten loopen, kort daar 

 na, denzelven weederom t'huis te win- 

 den, met een woord, de zieken heb- 

 ben , noch van het fpil , noch andere 

 werkfaamhceden , genoegfaam geen 

 hinder. Men heeft het vermoogen, 

 ' ' jr, DEEL, Ff of 



