552 J. F. VOLTELEN OVER EEN 



en braakte alles, naauwlyks ingenoo- 

 mer», weder uir, metgrootebenaauwd-' 

 heid. De dorst was fterk, de pols in- 

 getrokken, klein en fnel; het lighaam 

 geheel koud. Men bragt een catether 

 in, doch wierdr geen water in de blaas 

 gewaar; men deed een aderlating op 

 den arm; men liet den buik zagtjes 

 wryven, met den fp, vin, camph, , en 

 gaf den lyder, van tyd tot tyd, eeni- 

 ge droppelen liq, anod, m. H, in, maar 

 alles vrugtloos. De benaauwdhee- 

 éen verheften zig teegens den nagt^ 

 de braaking hield aan, de dorst was 

 onleschbaar, en deed hem onophoude- 

 lyk om drinken kermen , fchoon 

 naauwlyks het vogt over de tong ge- 

 gaan ware; een koud zweet bedekte 

 het geheele hghaam, de pynen wier- 

 den lydlyker, de oogen waren hol en 

 wild, de neus ingetrokken, de pols 

 niet meer op zyn plaats te vinden , egr 

 tér bleef de kennis en fpraak volkoo- 

 rnen. 



In deeze droevige gefteldheid, 

 wierdt ik des nagts by den lyder ge- 

 roepen; maar wat hulp was 'er van de 

 kunst te wagten ! alles kondigde het 

 ^reigendsE gevaar;, een gewisfen dood 



