OVER DE PEPER. 6oy 



zeer wel afhangen van de vcrfchill end- 

 heid van groei. Immers ik vind, dat 

 in fommige jaaren duizend planten wei 

 vyfduizend-, in andere jaaren, wanneer 

 men een flegten oogst heeft, naauw- 

 lyks vyfhonderd-pond uitleveren (b). 

 Ook zie ik, in myne overgezondene 

 Peperplanten, dat de korrels aan de 

 eene rist veel grooter dan aan de an- 

 dere zyn. 



't Gewas van de zwarte ^ dat dan 

 het zelfde is als van de witte Peper ^ 

 reeds meer dan twee eeuwen bekend^ 

 is rankachtig flingerende, gelyk de 

 Turkfche Boonen, en loopt, langs de 

 daar by geplaatfte ftaaken of boomen, 

 ter hoogte van vyftien of twintig voe- 

 ten op. Het heeft groote, langwer- 

 pig ronde, fterk geribde bladen, met 

 dikke fteelen, tegenover ieder van 

 welken doorgaans een tros of rist uit- 

 fchiet als van Aalbefiên, het welke 

 de Peperkorrels zyn, die digt tegen 

 elkander zitten. Zodanig is het reeds 

 in 't Kruidboek van dodoneus , uit de 

 werken van clusius , in afbeelding ge- 

 bragt, met byvoeging van een rist der 



wit- 



(b) Verhandel, van V Rataviaasch Genootfchab , 

 III. deel , Batavia i ^S i , bladz. 73. 



