729 



flnugm u«b mit WieJemann Tetanops aestuum g«. 

 rfttinf J)attf. Ufbtc bcn Drt, reo ic^ biefjlbe angetroffen, 

 l)at ft'd) in SBcrf. fo unbefiimtnt ouägtbtücft, bog einige 

 um(trtnb[ici)ere ffienucfungen ubcc f'?[ct)eii Iiiec '•pialj fiiiben 

 wSgc. Js<i) fi'af bie A. aestuuni im 3uiip 182 1 an bet 

 Mü^t bet ??orbfcc auf bct 3nf«l ®>;lt unb finige Sage 

 fpdfec auf bec Snfel ganoe unb ^war aii«fd)lieplid; auf bem 

 weißen llferfonbe on ©teilen, roo becfclbe ctjne Untetlap 

 »on ben fidj 6recf)enben S)?eeregmeUen befpült roucbe. ©ie 

 flog bafclbfl gefdjicft bem SSedenfdjiagc auÄtveidjenb urabet 

 snb njac jT&cnb eben fo fcbreietig pon bec üjeiplidjen gatbe 

 beg ©runbeS ju untetfcljeiben, nlS bey il)rcm rafrf)cn glug« 

 mit bec SiffCfiänna« ä" ecbnfdjen. Äcin mit befannteg 

 3nfect ifl in feinen Scroegungcn bet Cicindeia hybrida 

 «nb anbeten Jftten tiefet ©attung dt)nlid)et unb cö fdjeint 

 iaijtt aud) butd) bie SJebenßnjeife getedjtfettigt, eine eigene 

 ©attung füc fie ju bilben. Sie genauere Untctfudjung ber 

 SKeeiegfüften roirb gercig }iit (SniDecfung brtl;in }u jäljlen« 

 fcet Hittn fiif)ten. 



III. liebet" My'galc avicularla, 



3(ettete natutl)i(?orifd)c ©djtiffen etroäf)ncn aU einet 

 flit«gcmad)ten ©ndjc, baf bie jui ©atlung l>lygale Walch. 

 getiÄrigen gtopcn ©pinnen übet fleine äJögcI Verfallen unb 

 benfelben baS SBlut auÄfaugcn. SJeuete i)aben biefe Grjdt)= 

 (ung bejireifelt, beten ©Ijubroütbigfeit oudj babuid) 'oet» 

 minbftt iritb, baß bie etiväijnten Spinnen feine Stclje aug= 

 fpannen, fo baf eg ju erfUüen fdjujet ujitb , nad) n)eld)ct 

 2(tt «nb SSeife fie fid) bet Sßögel foUicn bemddjtigen Eön= 

 jjen. £)n« fiiil)et ctn)nS)nte I'.olander'fdjj Sflgcbud; «nt; 

 ^dlf übet bicfen ©egenfiaub nadjjle^cnbeä: 



„Psittacus nemoralis , magnitudine^ colore et 

 facie psittacum unicolorem refert, ut an sit specie 

 diversus dubins haeream. In nemoribus et hortis 

 vulgatissimus est, ubi psidium guiava cresdt, cujus 

 batcarum pulpatn maturam consumit. Seminibus 

 Zeae quoque victitat. Avitula incolis albis grata itn- 

 primis ob facultateni vocem humanam imitandi 

 dum exercitata fuerit. Ilinc in caveis saepe habe- 

 tur. In nemoribus fatum illi commune cum Tro- 

 chilis est. Scilicet saepe exponitur insidiis ranae 

 aviculariae, quae intra convoluta folia Polymniae, 

 aliarumque plantarum, latitans, avem, ramulis in- 

 sidentem, prchendit, Caput ejus denfibus acutis va- 

 lidisque perforat, atque insuper lotuin corpus exsii- 

 «it. Par avium harum hodie ceperat in nemore cir- 

 ca Capoeriam; utriusque eorpus exsuxerat, atque 

 ex folio Polymniae suspensum reliquerat. Psittacus 

 nemoralis toto corpore viridis, remigibus naargine 

 interiore fuscis." 



IV. Uebcv V\t 3\einigu!ig tcs tV^afpefS öurc^ XWw 

 (.tenlftVüen. 



^umbolbt gab bie «rfle bcfiimmtc ffladjtic^t batubct, 

 bo9 itntet ben in ^(metico cinbeimifdjen but^ it)ten ©tid) 

 ben S5?enfd)en Idlügen Snfecten netfdjiebene 2ttten Don Cu- 

 lex getreten. 3n bct JRelanb'fc^en ©c(;tift ijl ebenfaU« 

 S'iä S. XX. *eft 9, 



730 



üon folc^en bie SKcbe u. bemctft bet 23etf. nUt fcld^e unb 

 beten £<it»tn nad;(ftt)cnbe6: 



,,Per noctem imprimis nigritas remiganfes in- 

 festarunt culices sanguinis sugendi cupidi. IMinoris 

 tarnen inolestiae nobis crant, quam per mensem Ju- 

 nü, Juiii, August! , Septembris et Octobris. Hit 

 natiique mensibus singulis hujus orbis habitatori- 

 bus, praesertim advenis albis, morsibus repetitis 

 tuniores inflammatos atque pustulas excitare solent. 

 Nescio quo privilegio »ne dentibus suis exemptum 

 voluerunt; vix enim uniis vel alter eorum per om- 

 ne tcmpus, quod in liac orbis parte peregi me vul- 

 neratum ivit. Culicum in liis terris pungentium 

 vidi duas specie», quarum una culex est corpore 

 fusco abdomine subcinereo lineis transversis argen- 

 teie^ vel abdomine argcnteo absque lineis transversis. 

 Pedes albo nigroque variegati. Dum substitit, vul- 

 nerat, vel sanguinem sugit, pedes posteriores erigit. 

 Color abdominis pro humore, quem sugit, variat. 

 Procul duljio ejusdem speciei cum culice pipiente (?) 

 per Europam viilgari, quem magnitudine, uiorsu, 

 colore et eono tinnulo exprimit. Larva quoq^ie ejus 

 in aquis victitans larvae prion's simillima. Culex 

 pertinax altera est species, quae ubique conspicitur. 

 Est corpore fusco, immaculato, tibiis anticis cingur 

 lo albido. Maris antennae plumosae, feminae fili- 

 formes. Culice priori minor ac pervicacia et raor- 

 dacitate cum longe snperat. Hie culex corpora ad- 

 venarum imprimis vulnerat. Larva ejus in aquis 

 insulsis quoque versatur cum priori. Utriusque cu- 

 licis larvae incolis albis egregia praestant beneficia, 

 aquam pluvialem purgando. Potus ordinarii loco 

 aquam pluvialem incolis albis esse supra diximus. 

 Haec vero de tectis domorum in supposita recepta- 

 cula lignea labens turbida et rufescens conspicitur. 

 Vasa aquae plena industria sub dio aperta linquun- 

 tur, ut culices in ea ova sua deponant. Vermiculi 

 seu larvae ex ovis exclusae pabula sibi quaerendo 

 aquam purgant, ut cristalli instar limpida evadat. 

 Cum jam larvae singulas subierint rautationes atque 

 adeo in culices parentibus similes transformatae 

 sunt avolare solent hae culices recens nali. 

 Exuviae relictae ad fundum vasis subsidunt et 

 aqua, ut dictum est, purissima deprehenditur. 

 In aqua Iiac ratione purgata ova deposituin 

 non amplius veniunt culices, quippe qui semper 

 talem, cui ova sua committant eligere visuntur, 

 quae impura est atque pabulum aptum nascentibus 

 larvis subministrare potest. Aqua a larvis culicum 

 purificata, etsi longo tempore purgata sit, tarnen 

 aeque limpida manet. 



46' 



