6 II. Cakabidae. - Carabus. 



Bij Emmerik (Rijnprov.) werd een melanistisch exemplaar gevangen, dat geheel anthraciet- 

 zwart is, met uiterst geringe sporen van bronssehijn langs de zijden van lialsschild en dekschilden; 

 ik noemde deze *antliracinus nov. ab. (B.86 en 99) ^) 



€. auronitens F. (auratonitens Illig.) {C.N.I.41.2.5). Vele exemplaren werden bij Win- 

 terwijk gevangen, waardoor het voorkomen in Nederland met zekerheid is vastgesteld; ook zou zij 

 bij Arnhem (wellicht met den Rijn aangevoerd!) gevangen zijn en evenzoo is deze soort in Zuid- 

 Limburg waargenomen. Bij a. * perviridis Reitt. zijn kop en halsschild grasgroen. Bij a. *nigripes 

 von Heyd. zijn alleen de dijen bruin of zwartachtig; bij a. *picipes Letzn. zijn de dijen, maar ook 

 de schenen bruin of zwartachtig. — De a. *suhcatennlatus Westh., bij welke de langsribben hier 

 en daar onderbroken zijn, duidt op abnormale exemplaren. Volgens Nickerl zou gedurende den 

 winter deze keversoort zijne fraaie metaalkleur verliezen, welke echter in het voorjaar, na het 

 gebruik x-an water, weder terugkomt. Overigens zijn de zwartachtig-metaalglanzige kleuren der 

 kevers, aan ouderdomsverschijnselen toe te schrijven. ^) 



C. v a r i o 1 o s u s F. (nodulosus Creutz., Weigeli Panz.) ((C.N.I.41.). Volgens Kuntzen (Deutsch. 

 Ent. Zeit. 1913. 98) is deze soort een overblijver, op zijn laatst uit den jongeren tertiairtijd, die zich 

 op de Zuidelijke hellingen der middelgebergten, ook tijdens de sterkste ijswording, in stand kon 

 houden en met het dalen der bovenste boomgrens, vele 100 meter telkens mede naar omlaag ver- 

 plaatst is, om bij elke schommeling na warmere interglaciaalperioden, met het stijgen der bo- 

 venste boomgrens, ook omhoog te trekken. Voor ruim 30 jaren kwam deze soort nog op de Lüne- 

 burgerheide in Noord -Duitschland voor; ook bij Lübeck en op het eiland Sylt. 



€. nitens L. (pulchellus Brüggem.) (C.N.I.41.2.6). Bij a. *subnitens Reitt., vertoonen de dekschil- 

 den geen roodkoperkleurigen zijrand, maar zijn eenkleurig goudgi'oen. Exemplaren, bij welke 

 de primaire ribben, hetzij allen of alleen de buitensten, onderbroken zijn en gedeeltelijk in bultjes 

 opgelost, vormen: a. f ennicus Géh. (= inferruptus Weath.). Bij een exemplaar uit Heerde (Geld.) 

 zijn, op de beide dekschilden, de 3e en 4e zwarte langsribben, op ongeveer f van de lengte, tot 

 ééne enkele rib vereenigd ; deze laatste vereenigt zich, nabij het uiteinde, met de tweede rib tot 

 eene gemeenschappelijke voortzetting. 



(". auratiisL. (sulcatus De Geer) (C.N.I.41.2.7).Bij Wassenaar werd een exemplaar gevangen,dat 

 totaal zwarte sprieten, tasters en pooten vertoont en wel niet anders dan een van de a. a t r i p e s 

 Gëhin kan zijn; ook een dergelijk exemplaar uit Valkenburg (Limb.) heeft totaal zwarte sprieten 

 maar donker bruinachtige pooten (B.107). De a. picipes Letzn. {nigripes Dalla Torre), eveneens 

 met bruine of zwartachtige pooten, heeft nog de eerste 4 sprietleedjes en de tasters bruinachtig- 

 rood. Eene bijzonderheid is, dat bij het ex. uit Wassenaar de linker-achterpoot, die afgevallen was, 

 eerst zwart was en daarop roodachtig geworden is, wat wellicht moet worden toegeschreven aan 

 het meer transparant worden van de chitinehuid door het inwendig indrogen en instroomen van 

 lucht. ^) Bij eene a. "^Labitfei Clément uit Frankrijk (Vitry-Seine) ontbreken de langsribben op de 

 tusschenruimten der dekschilden totaal ; het achtergedeelte van het lichaam is zeer smal en ver- 

 toont parallele zijden. 



Dr. A. Porfa *) vergelijkt de afmetingen van verschillende lichaamsdeelen bij cj en $. Door 

 C. Boklet (Ueber Carabus auratusL. und drei in der Unigegend von Coblenz gefunden 

 Varietaten desselben; in Zeitschr. Entom. Guben 18, 38—39, 1904) wordt een en ander medege- 

 deeld over de levenswijze dezer soort. De heer Wulf Ankel in Rüdesheim a. Rh. zag in de wijn- 

 bergen massa's C. a u r a t u s, hoofdzakelijk \Teten aan doodgetrapte of doodgereden wijngaard- 

 slakken, maar eenmaal trof hij een dergelijke loopkever aan die, ojj een wijnbergmuur zittende en 

 zich met de beide achterpooten steunende, met de voorpooten een paardebloem vasthield en deze 

 krachtig met de voorkaken bewei'kte; het saji, dat door het persen uitvloeide, werd gretig opgelikt. 

 Hij zag ook de sporen van dergelijk C a r a b e n-bezoek aan leeuwenbekjes die daar groeiden. 

 Hieruit zou volgen dat door deze C a r a b u s-soort ook wel eens plantensappen worden opgenomen. 



€. glabratiis Payk. (C.N.I.42.2.16). Bij eene a. *punctaiocostatus Haury (C.N.I.A.667) vertoonen 

 zich op de dekschilden drie zeer smalle, fijne langsribben, welke slechts uit dicht aaneenstaande, 

 fijne korreltjes bestaan en noch geheel tot aan de basis, noch tot aan het uiteinde reiken; deze 



') Het vinden van ('. c a t e n a t u s Panz bij Voi-viers in België (Chapuis) en bij Alcen, bornst on- 

 getwijfeld op verwarring niet c a t e n u 1 a t u s of op verkeerde etiketteering. 



-) Zie ook: L. Frennet, C'oloration d'un Carabus aurouitens, ia: Ann. Soc. Ent. Belg. T. 

 LVI, 1912. 



■') Dr. K. Jorduv schrijft mij dat, bij in benzine gedoode exemplaren, de sprieten en pooten donkerder 

 worden. Wat onze exemplaren aangaat, is zulks niet geschied, maar viel het reeds bij het verzamelen 

 op, (lat dl! pooten zoo donker waren. 



*) Dr. A. Porta: Le differenze sessuali seeondarie quantitative nel Carabus a u r a t ii s L. 

 (Boll. Soc. Ent. Ital. ,34. 1902.) 



