12 II. Carabidae. - Cychrus. Leïstus. Nebria. 



voor de basis ervan en door de veel kortere en meer gewelfde, grover, minder dicht en meer vlak- 

 korrelige, glanzige dekschilden, alsmede door de veel kortere sprieten en pooten onderscheiden. 

 Het meest voorkomende ras: caraboides Linn. is in ons land zeer verbreid; sommige exemplaren 

 naderen eenigszins tot het ras rostratits Linn. (sensu Eoeschke); of dit laatste echter in ons land 

 voorkomt is nog niet met zekerheid uitgemaakt. 



Behalve van slakken leven de C y c h r u s-soorten ook van regenwormen, rupsen enz. De 

 lange kop en het slanke lichaam zijn uiterst geschikt om de slak, tot diep in haar huisje, te 

 grijpen. Van daar dat deze kevers, evenals een aantal C a r a b e n, vooral bij vochtig en regen- 

 achtig weder, wanneer slakken en regenwormen in aantal te voorschijn komen, zich vertoonen. 

 In Noord-Afrika heeft men slanke C y c h r u s-achtige C a r a b e n, die door hunne gedaante 

 reeds doen zien dat zij van huisjesslakken leven. 



Leïstus riifomarginatus Dfts. is zeer verbreid in de provinciën Gelderland en Overijssel; ook 

 bij Baarn, Bussum, Hilversum en Eindhoven. 



L. piceus Fröl. (analis Dej., Frölichi Duft., fuscoaeneus Panz.) (C.N.I.A.667). Deze, in de 

 bergen van Middel-Duitschland en in de Alpen voorkomende, soort werd bij Laroche in België 

 gevangen. De schouders zijn niet den zijrand der dekschilden in eene gelijkmatige bocht afgerond, 

 niet of slechts zwak aangeduid; bij de overige in ons gebied voorkomende soorten zijn de schouders 

 gewelfd. Pekzwart of pekbruin, het uiteinde van het achterlijf meer roodbruin; de sprieten en 

 pooten roestrood. Kop zeer groot en breed, tusschen de oogen sterk gewelfd, van achteren sterk 

 ingesnoerd. Halsschild voor het midden ongeveer ^ breeder dan lang, aan de zijden zeer sterk 

 afgerond, de zijrand tamelijk smal afgezet. Dekschilden langwerpig-eirond, ongeveer driemaal zoo 

 lang als het halsschild, achter het midden het breedst, met diepe stippellijnen en tamelijk gewelfde 

 tusschenruimten. Lengte 8 — 10 mm. 



Reitter verdeelt het genus Leïstus Fröl. aldus in sub-genera ^): 



1 De zijranden van het halsschild meer of minder breed neergedrukt, de rand zelf op- 

 waarts gebogen, de groef langs den zijrand bestippeld. Dekschilden met stomp afgeron- 

 de schouders 2 



De zijranden van het halsschild uiterst smal, lijnvormig afgezet, de lijnvormige rand- 

 groef onbestippeld, het gewelfde middelgedeelte tot deze doorloopende. Bovenzijde 

 zonder blauw- of groenachtigen schijn. Basale rand der dekschilden naar buiten zonder 

 eenig spoor van een tandje 4 



2 De basale kant der dekschilden, aan den buitenkant, met een zeer klein tandje. Bo- 

 venzijde blauw, zeldzamer metallisch-groen, of pekzwart met groen- of blauw- metal- 



lischen schijn, bij uitzondering zonder dezen schijn 3 



De basale kant der dekschilden aan den buitenrand zonder eenige aanduiding van een 

 tandje. Het 3e sprietlid opvallend korter dan het 5e .Halsschild met korte, parallele, 

 scherpe basale af snoering. De soort: fulvibarbis Dej (Leïstophorus Reitt.) 



3 Het 3e sprietlid slechts weinig korter dan het 5e. Bovenzijde met blauwen of groenen 



glans. De soort: spinibarbis F (Pogonophorus Latr.) 



Het 3e sprietlid opvallend korter dan het 5e. Bovenzijde zonder blauwen of groenen 

 schijn. De soort: rutoinarginatus Dfts. (zie hierboven) (Leïstophorus Reitt.) 



4 Dekschilden met stomp-afgeronde schouderhoeken, achter het midden het breedst, aan 

 de basis ternauwernood breeder dan het sterk verbreede halsschild. De soorten: 



rufcscens L. en fcrrugineus L. ^) (Leïstus s. str.) 



Dekschilden lang-elliptisch, geheel zonder schouderhoeken, in het midden het breedst. 

 Halsschild zwak verbreed, aan de zijden half cirkelvormig-af ge rond. De soort: piceus 

 Fröl (Leïstidius K. Daniel). 



Xcbria livida L. (sabulosa F.) (C.N.I.46.5.1.). Bij Denekamp, langs de Dinkel, begin van Juni, 

 werd het type (B.91) met vele exemplaren van de var. lateralis F. gevangen. Door deze vondst 

 is de twijfel, die nog bestond, of het type reeds vroeger in Nederland (Nijmegen en Arnhem) zou 

 gevonden zijn, geheel weggenomen. 



3i. picicor nis F. (erythrocephala Strm.) (C.N.I.46 en L.III.). Een $ bij Amsterdam (Smit); 

 uit de coU. VerLoren. Vermoedelijk van elders aangevoerd. 



X. brevicollis F. (rufipes Goeze, infida Rossi, fuscata Bonelli, varicornis Newm., lata Newm., 

 rufomarginata Mrsh., cursor Bedel) (C.N.I.46.5.2). Buitengewoon kleine exemplaren, van 9 mm. 

 (dwergvorm), door Preudhom.me de Borre als var. d u b i a Sahlb. (B.91) aangeduid (1. c. noot 1), 



') Zie ook: J)r. Karl Daniel, in: „München. Koleopterol. Zeits. I 1903" en Ed7n. Reitter, Zur systonmti- 

 Bchen Grnppemunteihiug des Coleopteren — Genus Leïstus Frölich und Übersicht der inir bekanuten 

 Artcn: in: Wien. Ent. Zeit. XXIV Jahrg. 1905. 



') Hij L. f e r r u g i n e u s L. i\.*putchelluH Hiinel, uit liet Saksische Ertsgebergte, zijn niet alleen de 

 kop, behalve de mond, maar ook de dekschilden en de geheele onderzijde zwart. Alleen de zijden van 

 den prothorax en de epipleuren der dekschilden zijn, evenals halsschild, tasters, sprieten en pooten, 

 roestgeel. 



