II. Carabidae. - Dyschirius. 15 



D. iiitidus Schaum (inermis Curtis). C.N.I.51.11.5) werd nog op Terschelling en bij Bergen-op- 

 Zoom gevangen. De a. *nig€r Fleischer is totaal zwart of vertoont nog een uiterst geringen metaal- 

 schijn. 



D. punctatus Dej. (miselhis Schaum, mimitus Putz., micans C4autier des Cottes). Volgons 

 Bedel eenmaal in de duinen van het Dept. de la Somme (onder den naam van minutus Dej. (punc- 

 tatus La Brulerie). Volgens Schilsky bij Metz, volgens Ganglbauer in het Middell. zeegebied. 



D. extensus Putz. (clongatus Daws.).Volgens Ganglbauer in Engeland, ook in Duitschland 

 bij Hildesheim en bij Eisleben. 



D. B o n e 1 1 i i Putz. Volgens L. von Heyden in Nassau. 



De laatst genoemde 3 soorten zijn in de tabel „Col. Xeerl."I. bldz.50, achter 5, aldus tusschen te 

 voegen : 



5 Dekschilden aan de basis, in de voortzetting der naadstreep, zonder navelstip. Glanzig 

 zwart, met bronsglans, de mond en sprietvvortel roodgeel, de pooten bruin met bruin- 

 roode schenen. Clypeus in het midden slechts onduidelijk of in 't geheel niet van het 

 voorhoofd gescheiden. Halsschild kogel vormig-o vaal, ternauwernood langer dan breed. 

 Dekschilden lang-ovaal, de stippellijnen op de voorhelft zeer grof bestij)peld, naar het 

 uiteinde fijner gestreept of uitgewischt. Lengte (volgens Ganglbaupr)'^ — Vj-^ mm.; \o\- 



gens Bedel hoogstens 3 mm punctatus Dej. 



Dekschilden aan de basis, in de voortzetting der naadstreep, met eene duidelijke 



navelstip. Zie in de tabel, l.c. bij 5, eerste alinea 5' 



5' Dekschilden aan de basis gerand, voor het uiteinde met één enkele navelstip. Lichaam 

 volkomen cylindervormig; kop, halsschild en dekschilden van dezelfde breedte. Hals- 

 schild zeer lang, naar voren duidelijk versmald. Lengte 4 — 5 mm. . . .extensus Putz. 

 Dekschilden aan de basis ongerand, voor het uiteinde met twee dicht bijeen staande 



navelstippen 5" 



5" Stippellijnen der dekschilden naar het uiteinde uitgewischt. Bronzig-bruin, op de on- 

 derzijde gewoonlijk roodbruin. Mond, tasters, sprieten en pooten roodgeel. Voorschenen 

 aan de buitenzijde met onduidelijke tandjes. Basis der dekschilden naar buiten onge- 

 rand. Lengte 4 mm B o n e 1 1 i i Putz. 



Stippellijnen der dekschilden tot aan het uiteinde reikende, aldaar fijner. Zie wat 

 verder volgt in 1. c. achter 6, eei-ste en tweede alinea: . De soorten: impunctipennis Daws., 

 chalceus Er., nitidus Dej., Xereshcimeri H.Wagn. en politus Dej. 



D. angustatiis Alu-. (sabulicola Boisd. Lac, pusillus Er., jejunus Daws.) (C.N.I.5L1L7) is nog bij 

 Oldenzaal en Valkenburg (Limb.) gevangen. 



I), aeiieusDej. (paludosus Ahr., punctatus Heer) (C.N.I.51.n.9). Volkomen zwarte exemplaren, 

 zonder eenig spoor van bronsglans, noemde ik n i g c r nov. ab. (B.99); deze wordt bij Schilsky 

 als a. t r i s t i s Steph. opgegeven. 



D. L ü d e r s i Hans Wagner (B.89) (Beitrage etc, in Entom. Mitteil etc. Band IV, Nr. 10/12, 21 

 Dec. 1915). Deze soort, welke, volgens den auteur, over Europa ver verbreid is (van Engeland tot 

 Astrachan) is het naast verwant aan D. a e n e u s Dej. Zij is doorgaans wat gi'ooter en iets don- 

 kerder gekleurd, van donker pekbruin, bronsglanzig of bronzig-zwart, zelden metallisch-groen of 

 -blauw tot donkerblauw; de sprieten en pooten donker pekbruin tot pekzwart, de dijen meer of 

 minder metaalglanzig; hoogstens het Ie sprietlid (meestal alleen aan de onderzijde) roodbruin; 

 bij a e n e u s schijnt de roestroode kleur van het geheele eerste sprietlid constant te zijn en zijn 

 gewoonlijk ook de volgende twee leedjes meer of minder uitgebreid roestrood, terwijl deze leedjes 

 bij D. L ü d e r s i constant pekzwart zijn. Behalve door grootte en kleur onderscheidt zich deze 

 soort van a e n e u s, doordat het naar achteren verhevene, driehoekige voorhoof ds veld g r o o- 

 ter en veel scherper aangeduid is en zich naar achteren in eene 

 fijne, maar zeer scherpe langskiel voortzet, waarachter, en aan weers- 

 zijden, de kop meer of minder duidelijk schuin ingekrast is; de clypeus is in 't midden gewoonlijk 

 iets naar voren gericht (niet met een tand) en de zijtanden zijn over 't algemeen giooter en spit- 

 ser. Het halsschild is wat langer, aan de zijden meer gelijkmatig afgerond, naar achteren meestal 

 iets versmald en nimmer, als bij a e n e u s, achter het midden breeder dan daarvoor; ook over 

 de schijf wat meer gelijkmatig en sterker gewelfd. Dekschilden meer eivormig afgerond, de 

 schouders minder recht, het stipgroefje aan de basis van de eerste stippellijn iets meer naar het 

 schildje geplaatst; de stippellijnen zijn, vergeleken met die van a e n e u s, fijner bestippeld en er 

 bevindt zich aan de basis van de 3e stippellijn, aan de schouderhel- 

 ling, een klein, maar d u i d e 1 ij k b u 1 1 j e. Lengte 372— ^Vs ™i''^- ^^ zag exemplaren 

 uit Amsterdam, Kolhorn, den Haag, Ermelo en Loosduinen. 



