16 II. CaRabidae. - Dyschirius. Clivina. Miscodera. Tachypus. Bembidion. 



D. interniedius Putz. (silvaticus Ths.) (C.X.I.51.11.10) is nog bij Doetinchem, Ommen, Vlissin- 

 gen en op meerdere plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. 



D. seniistriatiis Dej. (C.X.I.51.11.11) is nog bij Warnsveld en bij Exaeten (Limb.) gevangen. 



D. globosus Herbst. (gibbus F., minimus Ahr., laevicollis Alir., maritimus Boh., remotus 

 ]\Ii'sh.) (C.X.1. 52. 11.12). De a. r ii t' i c o I I i s Kolenati (B.86) (metallisch zwart, met bruinrood 

 halsschild) welke nog niet als inlandsch bekend was (in de ..Col. Neerl." was het * vergeten), is 

 sedert bij Zeeburg (Amsterdam), April, gevangen. I J 



Clivina ïossor L. (arenaria F., elongata Rand., Randalli Lee.) (C.X.I.52.12.1). Westhoff noemt 

 exemplaren met de kleur der typische f o s s o r, maar van de groote van c o 1 1 a r i s Hrbst. : 

 var. *minor. 



€. collaris Hrbst. (contracta Fourc.) (C.N.I.52.12.2). Exemplaren met de kleur van c o 1- 

 I a r i s, maar met de grootte van f o s s o r L., zijn v. *infuscaia Chaud. Volgens Reitter is deze 

 soort van f o s s o r onderscheiden door de kleur, de kortere dekschilden, de iets dunnere sprieten 

 en meestal ook door de geringere grootte, maar zegt hij : ..vielleicht nicht spezifisch verschieden", 

 wat m. i. wel blijkt uit de variëteiten der beide soorten, als overgangsvormen. Gerhardt (Deutsch. 

 Ent. Zeit. 1912) pleit voor twee soorten. Hij wijst op het onderscheid in sculptuur van het meso- 

 sternum en de van groote porienstippen voorziene deelen der sterniten. De gechagrineerde sculptuur 

 op deze grof bestippelde deelen van het achterlijf bestaat n.1. bij C. f o s s o r uit volkomen onge- 

 deelde rondachtige mazen, bij C. collaris daarentegen uit dergelijke, maar door eene mid- 

 dellijn gehalveerde mazen. Bij cf f o s s o r zijn de sterniten tamelijk gelijkmatig krachtig, bij 

 het 2 in het topgedeelte iets zwakker bestippeld. Bij collaris komt dit verschil in de gecha- 

 grineerde sculptuur veel duidelijker uit; bij het $ is het topgedeelte der sterniten veel fijner 

 gechagrineerd dan bij het cT en veel fijner dan het basale gedeelte ervan. 



Miscodera arctica Payk. (Readii Curt.). Deze, over Schotland, Zweden, Lapland, 

 Finland, Xoord- Oostelijk Duitschland en de Tiroler en Zwitsersche Alpen verbreide, soort is 

 ook meermalen aan de Elbemonding bij Hamburg, onder aanspoelsel, gevangen. 



Het genus Miscodera Eschsch. wordt tot den tribus B r o s c i n i gerekend en onder- 

 scheidt zich aldus van Broscus Panz. (C.X.I.52.13). 



Kop breed ; halsschild aan de basis alleen zijdelings, rugwaarts ternauwernood, inge- 

 snoerd. Eindlid der tasters tegen het afgeknotte uiteinde niet versmald . . Broscus Panz. ^) 

 Kop veel smaller dan het halsschild; dit laatste aan de basis ook op de schijf door 

 eene dwarsgroef afgesnoerd. Eindlid der tasters naar het uiteinde versmald. Lichaam 



veel smaller en kleiner Miscodera Eschsch. 



De soort arctica Payk. is langwerpig, zwart, op de bovenzijde bronsglanzig ; 

 nagenoeg glad ; sprieten en pooten rood. Clypeus, tusschen den voorrand der oogen, 

 door eene diepe dwarsgroef van het voorhoofd afgescheiden. Dekschilden met inge- 

 drukte naadstreep en daarnaast 2—3 afgekorte fijne stippel-rijen, aan de zijden 

 en aan het uiteinde glad. Lengte 6i— 7 mm. 



Tachypus caraboides Schrank (picipes Dftsch.). Volgens Reitter komt deze soort in geheel 

 Duitschland voor, op zandige oevers van staande wateren ; toch is het zeer twijfelachtig of deze wel 

 in ons gebied gevangen is ! Zij is het naast verwant aan p a 1 1 i p e s Dftsch. doordat het hals- 

 schild in de achterhoeken geen kleine langsplooi en geen haarstip vertoont, wat bij f 1 a v i p e s L. 

 wel het geval is. De sprieten (ook de eerste twee leedjes), de tasters en de dijen (gewoonlijk alleen 

 op de bovenzijde) donker, met metaalachtigen glans, zoo ook gedeeltelijk de schenen; bij p a 1 1 i- 

 pes zijn deze deelen geheel roodgeel. In den regel is zij in 't oog vallend grooter (6 — 7 mm.), 

 donker brons- of kojierkleurig, de dekschilden met grauwgroene, slecht begrensde, wazige 

 vlekken. 



In den „Cat. Col. Eur. etc. 1906" en in Reitter' s „Fauna Germanica" heet dit genus: Asa- 

 p h i d i o n Gozis ( = Tachypus Laporte, non Weber). 



Bembidion^) striatuni F. (orichalcicum Dufts., orichalceum Reitt.) (C.X.I.53.15.1). Bij a. *m- 



') Zie: Mr. D. L. UyUenboooaart, Eigenaardige houding van Broscus cephalotes L. in: 

 Entoni. Bericliten Deel III. N '. (il, 1 i^ept. 1911. 



') Zie: Dr. Fr. XetolitzKi/. Über die Mikro-(Grund-)Skulptur bei der Gattung Bembidion Latr. 

 in: Wien. Ent. Zeit. XXVIII. Jalirg. 1909 en: Bemerkungen zur Systeniatik in der Gattung Bembi- 

 dion Latr. (in: Wien. Ent. Zeit. XXIX 1910) en: B e m 1) i d i o n-Studien. I. Das Sub-gou. X e j a 

 Motscli. II. Bemerkungen zu einigen B e m b i d i o n-Arten, (in: I. e. XXX 1911): ook: Dr. Josef 

 Hlüller, 15estimm.-tabelle der B e m b i d i o n-Arten Europas etc. (in: Koleopterol. Rundschau Baud 

 7, 1918. 



