II. Carabidae. - Bembidion. 17 



gricans Schilsky [hamhrirgense Meier) ^) is de bovenzijde zwartachtig en zijn de dijen nog lichter 

 dan bij het type (i.c. A.667). 



B. f o r a m i n o s u m IStrm. (bipunctatum Dfts.). Volgens L. von Heyden in de buurt van 

 Mainz, op het Rijnzand. Deze soort is naverwant aan s t r i a t u m en onderscheidt zich aldus: 

 De twee stippen op de 3e tusschenruimte, naast de 3e stippellijn, op de dekschilden, 

 normaal, klein, rondachtig en niet de geheele tusschenruimte opvullende. Eerste 



sprietlid en de schenen geel striatum F. 



De twee stippen groot en diep, als groefjes, op den bodem overdwars geplaatst, de 

 geheele breedte van de 3e tusschenruimte ruim op\aillende. Eerste sprietlid bruinrood, 

 bovenop metallisch groen; pooten bronzig-groen. Even groot als s t r i a t u m . . . . 



f o r a m i n o s u m Strm. 



B. velox L. (impressum Panz., striatum Payk.) (C.N.I. 54.15.2). Deze soort is op vele plaat- 

 sen in Gelderland, ook bij Gorkum, Rotterdam, den Bosch, Ommen en Blijenbeek (Limburg) 

 gevangen. Bij a. semicyaneum Meier zijn de dekschilden geheel of gedeeltelijk metallisch blauw, 

 de zilvervlekken op de 3e tusschenruimte eveneens blauw, maar intensiever. Soms zijn alleen 

 deze vlekken blauw, in welk geval de bovenzijde van het lichaam niet bronskleurig, maar nage- 

 noeg zwart is. Bij Leeuwen (Gelderl.) werd een melanistisch, eenigszins dof, donkerbruin, exem- 

 plaar (a. n i g r e s c c n s Schilsky) gevangen (B.106). Bovendien werd een exemplaar met bijna 

 geheel metallisch gekleurde voordijen gevangen (B.106). Bij a. b i m a c ii 1 a t u m Uvttenboo- 

 gaart (L.II) ontbreekt de achterste der twee doffe, gechagrineerde, eenigszins ingedrukte vlekjes 

 op de 3e tusschenruimte der dekschilden (bij Tiel). Bij een overgangsvorm is dit vlekje kleiner 

 dan gewoonlijk. Bij een exemplaar (eveneens uit Tiel) vertoont het linker dekschild drie derge- 

 lijke vlekjes in de plaats van twee; bij een uit Leeuwen drie dergelijke vlekjes op de 3e tusschen- 

 ruimte van het rechter dekschild (B.106). 



B. argenteoluni Alu'. (C.N.54.1o.3). Terwijl bij a. chalyhaenm St. {azureum Gebl.) (bij Gangl- 

 bauer, Feifter en Schilsky: a. azureum Gebl. genoemd) (B.99) de bovenzijde van het lichaam blauw 

 of levendig blauwgroen is, is bij a. *amethystinum Meier (B.99) de bovenzijde zwart, met violetten 

 schijn en blauwen zijrand der dekschilden; groenachtige exemjilaren noemt Schilsky a. *virens, 

 (B.99); ook zijn donker loodgrauwe exemplaren bekend. De a. azureum is nog bij IJsselmonde 

 Dieren en Otterlo (op een terrein dat 's winters onder water staat) gevangen. 



B. litorale Oliv. (paludosum Panz., elegans Germ., lacustre Lee.) (C.N.I.54.15.4). Zwartachtige, 

 zwak glanzige exenijjlaren (a. in e I a n o t i c u ui H. Wagner) (B.91) werden bij Ommen, Dene- 

 kamp en Geulle (Limb.) gevangen. Overgangsvormen zag ik uit Ruurlo en Winterswijk. Wagner 

 (Ent. Mitteil. IV, No. 10/11, 12 Dec. 1915. 306) zegt van dergelijke melanistische exemplaren, 

 dat zij donker bronsglanzig-pekbruin tot volkomen pekzwart zijn, en slechts zwakken glans be- 

 zitten; bij de meeste exemplaren ontbreekt aan de dijen de metaalglans, zelfs zijn deze lich- 

 ter of donkerder roodachti g-g e e 1 b r u i n en bij exemplaren met aldus gekleurde 

 dijen is ook het Ie sprietlid roodgeel of bruingeel. Dergelijke exemplaren 

 gelijken dan op de melanistische exemplaren van velox L., zijn echter aan den vorm van het 

 halsschild als litorale te herkennen. Opvallend is, dat juist de zwarte exemplaren de bruin- 

 achtige of roodgele wortelleedjes der sprieten en dito dijen vertoonen, terwijl de meer bronsglan- 

 zig-pekzwarte tot pekbruine exemplaren meer of minder gebruinde of zwartachtige, maar steeds 

 weinig metaalglanzige, dijen bezitten. Hij verklaart dit aldus : dat bij eerstgenoemde exemplaren 

 het eene opvallende melanistische mutatie geldt, terwijl bij laatstgenoemden, tengevolge van 

 paring met den typischen vorm een tusschenvorm wordt voortgebracht. Al deze melanistische 

 vormen worden, zonder te letten op de kleur der dijen en wortelleedjes der sprieten, tot de a. 

 melanoticum gebracht. Bij Winterswijk werden twee exemplaren gevangen, bij welke een derde 

 dof vlekje op het rechter dekschild voorhanden is (L.VII). 



B. 1 at i col Ie Dfts. In Nassau, achter plataanschors. Deze soort zou in: C.N.I. 54. tabel 

 bij 6, eerste alinea, aldus tusschen gevoegd kunnen worden: De basale rand der dekschilden vormt 

 met den zijrand, evenals bij p y g m a e u m F., een scherpen hoek; achterhoeken van halsschild 

 recht. Halsschild in het midden het breedst, aan de basis veel breeder dan van voren (Sub-gen. 

 P o g o n i d i u m Ganglb.). Zij gelijkt zeer op een P o g o n u s, is groot, lang-ovaal, glanzig 

 metallisch groen of blauwgroen. Sprietwortel, tasters (behalve het donkere eindlid) en de pooten 

 bruingeel ; dijen iets berookt. Dekschilden met 7, van voren sterk bestippelde, naar achteren veel 

 zwakkere of bijna uitgewischte stippellijnen. Lengte 5'/5— 6 mm. 



') In Spanje komt een donkere vorm (ras) (*inauruin Netol.) voor; het Ie sprietlid is slectits op de 

 onderzijde lichter gekleurd en de pooten zijn, behalve een lichteren schijn in het midden van de middel- 

 schenen, metallisch zwart. Het type schijnt niet uit .Spanje bekend te zijn. 



