II. Carabidae. - Bembidion. 19 



B. variiini Oliv. ( ? ustulatum L.ex p.,flammulatumDfts.) (C.N.I.55.15.12). Blauwe tot blauw- 

 zwarte exemplaren zijn a. n i g r o c y a n e u m H. Wagn. (Ent. Mitt. V. 1916) (B.94 en 99); 

 deze werden enkele malen met het type gevangen. 



B. obliqiiuui Sturm (fasciatum Mots.) (C.N.L55.15.14). Sedert op vele plaatsen, vooral 

 in Gelderland en Overijssel, in aantal gevangen. De a. i ni in a c ii I a t ii m .Sahlbg. (B.111) 

 bij Denekamp; bij één exemplaar is nog een schijn van een achterste geel vlekje op de 

 dekschilden zichtbaar, bij een ander zijn de dekschilden volkomen ongevlekt. Hans Wagner be- 

 schrijft eene a. F r c y m ii t h i (B. 100) welke op de bovenzijde donkerblauw tot blauwzwart is, 

 waarbij de gele vlekken-teekening ojavallend meer dan bij het type uitkomt, waardoor het dier 

 een ongewoon voorkomen heeft. Enkele malen in Nederland gevangen. 



B. lil i I I c r i a II II 111 von Heyden (basale Mill., ruficorne var. Schaum) (C.N.I.56 en L.VI). 

 Meerdere exemplaren bij Maastricht, Valkenburg, Houthem, Geulle en Wylre (Limb.) Juni. Juli. 



B. atroviolaceiiin Dufour (stomoides Dej., rufipes var. Jacq. Du Val) (C.N.I.56. 15.33, B.86 en 

 113), welke stomoides Dej. moet heeten, met de synoniemen : rufipes var. Jacq. Du Val, = ? atro- 

 violaceum Dufour = ? basale IMotsch, blijkt toch in onze fauna voor te komen; ik zag exemplaren 

 uit Valkenburg en Bunde bij Maastricht, Juni. De meeste exemplaren die ik tot nog toe zag, ble- 

 ken tot B. M i 1 1 e r i a n u m von Heyd. (basale Mill.) te behooren. Bij het $ zijn de dekschilden 

 dicht en duidelijk gechagrineerd, daardoor mat, naar het uiteinde meestal bruinachtig. 



B. iiiininiiini F. (pusillum Gyll., minutum 8erv.) (C.N.1. 56. 15.34). Bij a. b i c o I o r kSchilsky 

 (l.c.I.A.667) is het uiteinde der dekschilden bruin of roodbruin, terwijl zij bij het type geheel me- 

 tallisch-zwart of bronsgroen zijn. 



B. s a x a t i 1 e Gyll. (elegans Steph.) (C.N.I.57). Deze soort is, volgens Ste Claire Deville, bij 

 Wimereux (Pas de Calais) in het Noorden van Frankrijk gevangen. 



B. fasciolatum Dftsch. (angusticolle Dej.) ^) (C.N.I.57.15.17). De var. *coeruleum Serv. Dej. 

 (distinrtum Luc.) doelt, volgens Reuter, op eenkleurig zwartgroene (= a. ^inicolor D. Torre) 

 (L.VI) of blauwe exemplaren. Reitter spreekt niet van kleiner dan het type, doch zegt wel voor 

 de soort: 5.5 — 7.5 mm. Volgens Ganglbauer daarentegen is de var. coendeum Serv. kleiner dan 

 het type en komt in Zuidelij k-Middeleuropa en in het Middell. zee-gebied voor. De „Cat. Col. 

 Eur. 1906, "Schilsky en K. Daniel beschouwen c o e r u 1 e u m Serv. als eene afzonderlijke soort, 

 welke, volgens ScJdlsky, ook in Westfalen voorkomt. Nog zijn hier te noemen: a. *axillare K. 

 Dan. bij welke de roodbruine kleur der dekschilden alleen aan de basis duidelijk is (Zuid -Oostelijk 

 Europa) en a. *ascendens K. Dan. bij welke de dekschilden donker olijfkleurig met loodglans, de 

 randen smalgroen, benevens kop en halsschild groen gekleurd zijn (Rijnprov. en andere 

 meer hoogere streken van Duitschland); deze laatste is, volgens A^e/o?ï72%, donkerder dan die 

 uit het meer vlakke land, terwijl B. c o e r u 1 e u m nog donkerder is. De weinige zwartgroene 

 exemplaren die ik van den Maasoever bij Maastricht zag, behooren tot het type ( = u n i c o 1 o r 

 D. Torre), in een enkel geval is slechts eenige aanduiding van een bruinen langsband te zien. 



B. tibiale Dftsch. (C.N J.57. 15. 18). De mij bekende vindplaatsen in Zuid-Limburg zijn Valkenburg, 

 Gronsveld en Geulle. Exemplaren bij Amsterdam gevangen, zijn ongetwijfeld van eldei's aan- 

 gevoerd. 



B. atrocoenileiiui Steph. (cyanescens Wesm., cumatile Schiödte) (C.N.I.57.15.19). Bij het $ 

 zijn de dekschilden dicht en duidelijk gechagrineerd, daardoor mat en naar den top meestal 

 bruinroodachtig. Ook bij Amsterdam gevangen. Eene groene ab. (of spec. pr. ?) is: * Redtenhacheri 

 K. Dan. (Münch. Kol. Zeit. 1902) ^) welke bij Neuwied en Nothausen in de Rijn-prov. zou gevangen 

 zijn, doch overigens in Thüringen, in de Alpen, Pyreneeën, Auvergne en Italië voorkomt, maar 

 niet uit ons gebied bekend is. Deze ab. wordt door K. Daniel nog van a t r o c o e r u 1 e u m on- 

 derscheiden, door de aan de zijden schuin afgesneden basis der dekschilden, een verschil dat 

 Reitter hier niet duidelijk ziet uitgedrukt. 



Netolitzhj *) zondert de groep van B. tibiale Dftsch. (de soorten: tibiale, fasciola- 

 tum Dftsch., atrocoeruleum Steph. e. a.) van het groote sub-gen. Peryphus Steph. af 

 en brengt ze tot een sub-gen. Daniela; bij dit laatste is -de 2e streep der dekschilden tot aan het 

 uiteinde gelijkmatig verdiept, bij Peryphus daarentegen is deze naar het uiteinde meer oppervlak- 



') Zie: Dr. K. Daniël, „Revision der mit Bembidion fasciolatum Dfts. und tibiale 

 Dft. verwandten Arten aus dem mitteleuropaischen Faimengebiete", in: Münch. Koleopterol. Zeitsolir. 

 I Band 1902—1903. 



^) Bij Schilsky: sp.pr. (= affine Redtb., = tibiale auct. ex parte). 



') B e m b i d i o n-Studien (Carabidae). Das Sub-genus P 1 a t a p h u s Motscli.. in „Wien. 

 Entom. Zeit. XXXII, 1913, blz. 137" en „Entom. Blatter. 1914, blz. 52". 



