20 II. Carabidae. - Bembidion. 



kig aangeduid, soms zelfs uitgewischt. Tot Perjphus worden in de eerste plaats gerekend de een- 

 kleurige soorten van de n i t i d u 1 u m-groep, welke in vele opzichten met het sub-gen. Daniela 

 overeenstemmen. Daaraan sluiten dan de soorten die zich om B. A n d r e a e, u s t u 1 a t u m 

 en 1 u n a t u m groepeeren, om dan met de groep van B. modes t u m en d e c o r u m 

 en vooral met die van B. testaceu m— f 1 u v i a t i 1 e aan te sluiten aan de soorten van het 

 sub-gen. Synechostlctus Motsch. (M i 1 1 e r i a n u m v. Heyd., e 1 o n g a t u m Dej. e.a.), die 

 zeer gespecialiseerd zijn. 



Het sub-gen. P 1 a t a p h u s Motsch. (p r a s i n u m Dftsch. e.a.) lierinnert in voorkomen 

 eveneens aan de soorten van het sub-gen. Daniela, doch is daarvan zeer scherp onderscheiden. 

 Netoïitzky geeft de hier volgende onderscheidingskenmerken dezer sub-genera: 



Dekschilden met 7 duidelijke langsstrepen. Metasternum tusschen de middelcoxae aan 

 den top niet volledig ingedrukt (gerand). Uiteinde der parameren met eene rij van 4 

 borstelharen. Sterniten met eene rij borstelharen. (In tegenstelling met het sub-gen. 

 Notaphus Steph. staan de twee normale haarstippen in de 3e streep op de dekschil- 

 den) (Plataphus Motsch.). 



Dekschilden met 6 langsstrepen, de buitensten worden naar achteren veelal oppervlak- 

 kiger; de 7e streep hoogstens als een gering spoor (aan den schouder) aangeduid, van '. 

 achteren is zij duidelijker.Uiteinde van metasternum volledig gerand (ingedrukt). Para- 

 meren met 3 borstelharen aan het uiteinde. Sterniten elk steeds met één borstelhaar 



naast de middellijn (Daniela Netol.) 



B. niodestum F. (cursor F., perplexum Dej.) (C.N.I.57. 15.26) is nog langs de Maas, bij Venlo 

 en Mook gevangen. 



B. testaceuni Dftsch. (obsoletum Dej., neglectum Daws.) (C.N.57. 15.20 en noot 3). Ook Reuter 

 beschouwt deze als eene var. van B. r i p i c o 1 a Dufour ^) (tricolor Duv.) met var. *ohJoncjum 

 Dej. (nigricolle Redt.) als overgangsvorm. De in Frankrijk en in Zuid -Westelijk Europa voorko- 

 mende stamvorm is bronzig-zwart, op de bovenzijde zwartgroen, de dekschilden blauw, ruim het 

 voorste derde gedeelte geelrood, sprietwortel geel, dijen donker. Bij var. *ohJoncjum Dej. bevindt 

 zich bovendien eene geelroode vlek voor het uiteinde. Eindelijk worden bij de kleur van oblongum 

 ook de sprieten voor een groot deel, alsook de pooten geel (var. testacenm Dftsch.). 



B. lunatuni Dfts. (ustum Steph. pallidum Dalla Torre) (C.X. 1.58. 15.25). 



De meeste exemplaren van de zeekust behooren tot de a. K o 1 1 z e i P. Meyer (B.119), bij welke 

 de dekschilden op het voorste | gedeelte donker roodbruin zijn, met groen-metallischen schijn; 

 onuitgekleurde exemplaren (p a I I i d u lu Dalla Torre) komen ook veel voor (B.119). Typische 

 exemplaren, met grootendeels donker metaalglanzig-groene dekschilden, zag ik uit Zeeburg (Am- 

 sterdam) en Termunten aan den Dollart. De soort werd nog gevangen bij Haarlem, Nunspeet (on- 

 der zeewier), bij Houthem en Well (Limb.) (B.119). 



B. fluviatile Dej. (C.N.I.58.15 en B.86). Langs den Maasoever in Limburg (Exaeten 

 nabij Baaksem, Mei). Overigens komt deze soort meer in Zuidelijk Middel-Europa voor, o. a. in de 

 omstreken van Parijs, langs de Seine. 



B. femoratum Strm. (maritimum Steph.) (C.N.I.58. 15.22 met noot 1). Volgens de auteurs is 

 daarmede sj'noniem: maritimum Steph., welke laatste door mij als s_\Tioniem met B. c o n- 

 c i n n u m Steph. werd opgegeven. Ook Netoïitzky beschouwt f e m o r a t u m als var. van B. 

 Andreae F. (cruciatum Dej.), welke laatste de Zuidelijkste en lichtst gekleurde vorm zou zijn, 

 die verder naar het Noorden en o. a. in de lagere gedeelten der Alpen door het Bvalei-rsiS (var. 

 Btialei Duv. = drornioides Duv., cruriatum Schiödte, anglicanvm Sharp) zou worden vervangen; 

 naar het Xoorden (b. v. in Xoord-Duitschland en ook bij ons) treft men den donkersten vorm fe- 

 moratnm aan, welke ook in de hoogere Alpenstreken voorkomt. 



Bij het tyjje, hetwelk op een kleinen u s t u 1 a t u m gelijkt, is de basis van het halsschild on- 

 duidelijk of niet bestipjield, zijn koj) en halsschild metallisch groen; op de dekschilden is de licht 

 bruingele kleur zoodanig uitgebreid, dat slechts een meer of minder smalle naadband op het voor- 

 ste gedeelte, een achter het midden gelegen, aan den naad verbreede, doch naar buiten versmalde, 

 zeldzamer tot eene rondachtige, gemeenschappelijke vlek gereduceerde dwarsband en ongeveer 

 twee derde van den zijrand metallisch groen blijven; de sprieten of ten minste de eerste drie leedjes 

 en de basis der volgenden, de geheele tasters en pooten zijn roodgeel ; de dekschilden vertoonen 

 krachtige, doch zwakkere stipjiel lijnen dan bij u s t u 1 a t u m, de 7e stippellijn is in den regel 

 uitgewischt. Bij de var. *diiitingnendum Duv. (Elzas en Hannover), welke opvallend groot is, is de 

 gele kleur tot eene groote schoudervlek en eene schuine vlek voor het uiteinde gereduceerd, ook 

 zijn de eerste drie sprietleedjes roodgeel, het voorlaatste lid der kaaktasters en de dijen bruin, met 

 voorhanden 7e stippellijn. 



De var. femoratum is in den regel kleiner (sommige exemplaren zijn ojjvallend klein), de stippel- 

 lijnen der dekscliilden zijn fijner; kop en halsschild donker bronskleurig (zie verder Col. Neerl.1.58). 



') In noot '), C'. N. I 57, voor 11. r i p i e o 1 a de auteur. Dfts vervangen door IJufour. 



