II. Carabidae. - Bembidion. 21 



Bij a. Biialei Duv., welke den overgang vormt van den t ypischen A n d r e a e tot de var. femo- 

 ratum, zijn, volgens Beiiter, de vier vlekken op de dekscliilden goed van elkaar gescheiden; een der- 

 gelijk exemplaar, met metallisch groenen kop en halsschild, vermeldde ik uit Nijmegen. 



Een exemplaar uit Ainhem, met de kleur van f e m o r a t u m, maar met eenkleurig roodgele 

 pooten, nadert nog meer den typischen A n d r e a e en zou daarmede allicht verward kunnen 

 worden. Tvpische exemplaren van B. A n d r e a e werden vioeger, maar ten onrechte, uit Ne- 

 derland veimeld; met u s t u 1 a t u m verward. 



B. iistulatiiin L. (litorale Oliv., rupestre F., Andreae Er., tetraspilotum 8teph.) (C.N.I.58.15.23). 

 Bij Denekamp, langs de Dinkel, Juni, werden twee exemplaren gevangen, bij welke de gele vlek- 

 ken bijna geheel uitgewischt zijn; bij het eene is van de beide vlekken, bij het andere alleen van de 

 achterste vlek nog een flauwen schijn te bemerken : ook bij een exemplaar uit Valkenburg (Limb.) 

 zijn de 4 vlekken onduidelijk. Ik noemde deze: e x t i n c t ii m nov. ab. (B.111). Eigenaardig is 

 dat langs de Dinkel van drie B e m b i d i o n-soorten geheel of bijna geheel eenkleurige exem- 

 ])laren werden gevangen. 



B. rupestre L. (bruxellense Wesm., femoratum Gyll-, obscurum. Redt., caucasicum Motsch.) 

 (C.N.1. 58. 15.24). Bij Apeldoorn en Denekamp, Juni, werden exemplaren gevangen, bij welke de 

 gele vlekken op de dekscliilden bijna of geheel uitgewischt zijn ; ik noemde deze laatste (uit Dene- 

 kamp): e X t i n c t II iii nov. ab. (B.110). Bij een fraai bronzig exemplaar uit Denekamp, ont- 

 breekt de voorste gele vlek op de dekschilden totaal, maar is de topvlek scherp aangeduid, waar- 

 door het dier een ongewonen indruk maakt en eerst niet voor rupestre zou gehouden worden; 

 ik noemde deze afwijking: D i x o n i nov. ab. (B.110), naar den ontdekker, de Heer C. J. Dixon. 



B. brunnicornc Strm.J Dej. (C.N.I.58.15.30). Behalve in Zuid-Limburg, ook bij Zeeburg ge- 

 vangen. 



B. decoriiin Panz. (agile Steph., luridum Suffr.) (C.N.I.57. 15.27) werd nog bij Grondhoek (Z. 

 HoU.) en op vele plaatsen in Limburg gevangen. Exemplaren met bruinroode dekschilden vormen 

 de a. M ii n g a n a s t i Reitt. (L.VIII). 



B. nitidiiliiiu Mrsh (rufipes Gylh., bruimips Strm.) (C.N.1. 59. 15.28). Terwijl bij het type de kop 

 achter de oogen plotseling ingesnoerd is, zijn bij var. *pseudonitidulum Reitt., evenals bij B. 

 brunnicorne Dej., de slapen iets langer en geleidelijk versmald. Bij a. *alpinnm Dej. {geni- 

 culatum. Heer) zijn de dijen, met uitzondering van de knieën, geheel zwart. Volgens Oanglhauer 

 zou B. d e 1 e t u m Dej. duiden op onuitgekleurde exemplaren, met roodbruin doorschijnende 

 dekschilden en geheel roode pooten (B. 94). 



B. Stephensi Crotch (affine steph.) (C.N.I.59.15.29.). Onze exemplaren (op meerdere plaatsen in 

 Zuid-Limburg, ook bij Ainhem) behooren tot eene var. IH a r t b a e Reitt. (L.VIII), bij welke de 7e 

 stippelrij fijn aangeduid is; soms is deze bijna uitgewischt, maar niet geheel als bij het in Zweden 

 voorkomende type. 



B. r u f i c o r n e Strm. (rufipes Illig., brunnipes Dej.). Deze soort zou, volgens Reuter, in West- 

 falen en verder in Oost-Duitschland; volgensGanglbaiier in de Alpen, langs bergbeken, voorkomen. 



In Col. Neerl. I, blz. 56, zou tusschen 23 en 26 de tabel aldus gewijzigd kunnen worden: 



23 Grootere soorten, van 5i— 7 mm 23' 



Kleinere soorten, van 4— 4A mm. De soorten elongatiim Dej. en d e c o r a t u m Dfts. 



23' Schouders der dekschilden duidelijk stomphoekig uitstekende 23" 



Schouders der dekschilden volkomen afgerond. Zie verder de beschrijving in: 

 C.N.I.56.15.33 stomoidcs Dej. 



23" Kop, met de oogen, merkbaar smaller dan het halsschild, dit laatste hartvormig, niet 

 in de lengterichting gewelfd, met oppervlakkige, smalle basale indrukken; het afge- 

 snoerde basale gedeelte bestippeld, in het midden nagenoeg niet gegroefd. Dekschilden 

 lang gestrekt, met tamelijk parallele zijden, bovenop iets afgeplat, met naar het uit- 

 einde verdwijnende stij^pellijnen. Bovenzijde metallisch-groen of blauwgroen, de on- 

 derzijde roodbruin of pekbruin; sprieten, tasters en pooten geelrood. Lengte 6—7 



mm r u f i c o r n e Strm. 



Kop, met de oogen, weinig of niet smaller dan het halsschild, dit laatste in de lengte- 

 richting gewelfd, het afgesnoerde basale gedeelte daardoor iets dieper gelegen, in het 

 midden gegroefd, met diepe basale indrukken. Dekschilden korter, aan de zijden iets 

 afgerond, ook over het midden gewelfd, met grove stippellijnen, welke naar het uit- 

 einde zwakker, maar toch nog aangeduid zijn. Op r u f i c o r n e gelijkende, doch 



