34 II. Caeabidae. - Harpalus. 



(C.N.I.89.39.6). Onder den naam van e r y t h r o e e p li a I ii s F. werden geduid onuitgekleurde 

 exemplaren, bij welke kop en halsschild roodbruin zijn. 



U. fiiliginosus Dfts. (nigritarsis Sahlbg., solitaris Dej. Chevrieri Heer, lapponicus Zett.) (C.X.I. 

 89 39.9) var. g e r ni a n i c u s Reitt. (L.VI) (met geheel roode pooten), bij Arnhem Bergen-op- 

 Zoom en Exaeten in Limburg. De soort werd op verscheidene plaatsen in de provinciën Gelder- 

 land, Overijssel, Utrecht, N.-Brabant en Limburg gevangen. 



H. consentaneus Dej. (attenuatus Steph.) (C.N.1. 88.39.12) moet heeten: atteiiiiatus Steph. (con- 

 sentaneus Dej., maxillosus Dej., intermedius Desbr., picilabris Steph., hespericus Rosenh. 



H. afratus Latr. (hottentotta Dfts.) (C.N.L88.39.10), var. s ii b s i n ii a t ii s Dfts. (B. 39 en 

 L.V.) op den St.-Pietersberg bij Maastricht, Juli. 



H. s 11 1 p h u r i p e s C4erm. Deze soort komt, volgens Ganglbauer, o. a. in Westeuropa, vol- 

 gens Reuter in Oost-Duitschland, Hessen en Mecklenbm-g voor. Zij gelijkt zeer op H. h o n e s- 

 t u s Dftsch., doch is kleiner, smaller en meer gewelfd, met eenkleurig roestroode sprieten, sche- 

 nen en tarsen ; met naar achteren sterker versmald halsschild en met voor het uiteinde meer uit- 

 gebogen dekschilden. Bovenzijde blauwzwart. De 7e tusschenruimte op de dekschilden voor het 

 uiteinde zonder stippelrij. Xaadhoek der dekschilden bij het $ niet-, bij honestus wel hoekig 

 uitgetrokken. Lengte 6 — 8 mm. 



H. rufitarsis Duftschm. (rufipalpis Strm., ignavus Dftsch., Schaum ex parte., annulicornis 

 Steph., notatus Steph., obscuricornis Steph., maculicornis Steph.) (C.X.I.89..39. 13). Zeer verbreid 

 in de pro\'inciën Utrecht, Gelderland, Overijssel en Limburg. Terwijl bij het type het halsschild 

 naar achteren iets uitgerand-versmald is, met nagenoeg rechte achterhoeken, is bij de in Zuid- 

 westelijk Europa verbreide var. *decipiens Dej. het halsschild naar achteren nagenoeg rechtlijnig 

 versmald, met stompere, aan dentopduidelijker afgeronde, achterhoeken. Wellicht eene goede soort. 



H. honestus Dftsch. (ignavus Schaum, cuniculinus Dfts., nitidus Sturm, atrocoeruleus Steph.) 

 (C.X. 90.39. 14). is nog bij Dordrecht, Valkeveen, Xunspeet, Lunteren en op meerdere plaatsen in 

 Zuid-Limburg gevangen. 



H. t a c i t u r n u s Dej. (taphrioides Motsch.). Volgens Schilsky bij Hamburg, wat zeer twijfel- 

 achtig is, overigens in Oost-Europa; eene opgave uit Frankfurt was fout, dit ex. behoort, volgens 

 L. von Heyden, tot fuscipalpis Sturm. Deze soort is, volgens Ganglbauer, het naast verwant 

 aan H s e r r i p e s, doch kleiner, met aan de zijden meer afgerond, naar voren minder ver- 

 smald halsschild, welker achterhoeken stomper en aan den top meer afgerond zijn; ook is de api- 

 cale spoor der voorschenen veel smaller. Bovenzijde blauwzwart of zwartgroen. Ook gelijkt zij op 

 a n X i u s, doch is langer, met meer parallele zijden. Volgens Reitter zijn de zijden van het hals- 

 schild nagenoeg recht, voor het midden het breedst. Sprieten donkerbruin, de twee wortelleedjes 

 rood, tasters geelrood. Pooten donker, schenen roestrood met zwartachtigen top. Lengte 7—8 

 mm. 



H. serripes Quens. (convexus Fairm., fuscipalpis Steph., stygius Steph., tenebrosus Steph., 

 affinis Ball) (C.X.1. 90.39.19). Ook in Gelderland en Limburg. Bij a. *subchalyhaeus Reitt. is de 

 bovenzijde niet diep zwart, maar zwartblauw. 



H. tardiis Panz., (rufimanus Ali-sh., fuliginosus Steph., latus Steph., tarsalis Mnnh., amaroides 

 Fald.) (C X.I.90..39.20). Bij Huis ter Heide (Utr.) werd een ex. gevangen, bij hetwelk het 3e en 4e 

 sprietlid iets donkerder gekleurd is; toch behoort dit niet tot H. serripes Quens. 



H. flavicornis Dej. (obscuricornis Strm., lentus Strm., coracinus Strm., ? helopioides 

 Fald.). Volgens Reitter komt deze soort voor in Oldenburg en Xassau, volgens Kolfze ook bij Ham- 

 burg. Zij is het naast verwant aan t a r d u s Panz., doch onderscheidt zich door de doorgaans 

 geringere grootte, het meer gewelfde lichaam, de geheel roestroode schenen {Reitter zegt: ,, aan den 

 top wat donkerder gekleurd", wat ik betwijfel), de breeder afgeronde achterhoeken van het hals- 

 schild, welker zijden weinig afgerond maar nagenoeg recht zijn en bij welke de welving tot aan den 

 zijrand reikt, alsmede door de voor het uiteinde duidelijker uitgebogen, ook bij het $ tamelijk glan- 

 zige dekschilden. Xaadhoek der dekschilden bij het $ als eene korte spits uitstekende. Bovenzijde 

 veelal met blauwachtigen weerschijn. Lengte 7—9 mm. 



H. picipennis Dfts. (vernalis F., funestus Serv., pumilus Strm.) (C.X.I.89.39.24). Het type heeft 

 aan den binnenrand der achterdijen 4-, de a. ni ii 1 1 i s c t o s ii s Thoms. (L.VIÏI) 6 of meer bor- 



