II. Carabidae. - Harpalus. Anisodactylus. Diachromus. Dichirotrichus. Bradycellus. 35 



stelharen; zeldzaam, bij den Haag. De soort werd ook op meerdere plaatsen in Limburg, o. a. in 

 aanspoelsel van de Maas gevangen. 



H. ncgh'ctiis Dej. (piger (Jyllh., ])umilus Steph.) (C.N.I.89.39.15) is, behalve in duinstreken, ook 

 op vele plaatsen in Gelderland en Limburg gevangen. 



H. aiitiiiiinalis Dftsch. (impiger Dftsch., inunctus Sturin, seriepunctatus Sturm) (C.N.I.90.39. 

 18). In 1870 werd H. inunctus St. (B.102), door Snellen van Vollenhoven, als var. van a utu m n a- 

 lis opgegeven; hiertoe behooren lichtgekleurde, immaturc exemplaren. 



II. scrvus Dftsch. (bucculentus Kr., complanatus 8trm., ovatus Chaud., dilatatus Motsch. se- 

 riceus Motsch.) (C.X.I.90.39.21). Zwarte of pekzwarte exemplaren zijn als ovatus Chaud. 

 (bucculentus Kr.) beschreven; deze moet, als den typischen vorm beschouwd worden (B.102). 

 Exemplaren met roodbruine dekschilden werden, door Oscar Schneider, als a. ni a r i t i ni ii s be- 

 schreven (C.X.I.A.668). 



Anisodactylus poeciloides Steph. (virens Dej.) (C.N.I.91.40.4). Blauw of zwartblauwe exempla- 

 ren zijn: a. coerulescens (niet coeruleus) Schilsky (L.VI). 



De var. conjusus Ganglb. is = pseudoaeneus Schaum, non Dejean. 



A. binotatus F. (calceatus Steph., rufitarsis Steph.) (C.N.L91.40.1). Van deze soort zijn ook 

 overgangsvormen tot de vai'. spurcaticornis Dej., met bruinroode schenen en tarsen, bekend 

 (B.102). 



A. nemorivagus Dftsch. (gilvipes Dej.) (C.X.I.91.40.2). De opgave uit Buiksloot berust op on- 

 juiste determinatie; de soort is alleen uit Zuid-Limburg bekend. De bij A. binotatus Fabr. 

 vermelde var. *atricarnis Steph. behoort, volgens Bedel, Schilsky en den „Gat. Col. Eur. 1906" 

 tot n e m o r i V a g u s, daarmede is synoniem: a t r i p e s Ganglb., terwijl n i g r i c o r n i s 

 Steph. tot het type gerekend wordt. Schaum beschouwde atricornis, ten onrechte, als eene kleine 

 ab. van binotatus. 



Diachromus gernianus Linn. (C.N.I.92.41.1). Terwijl bij het type eene gemeenschappelijke, 

 groote blauwe vlek op de dekschilden aanwezig is, is deze bij a. *Joukli Reitt. kleiner en 

 altijd door den licht gekleurden naad gedeeld; bij a. *bimaculafus Joukl. bevindt zich, behalve de 

 groote topvlek, bovendien eene driehoekige donkere vlek aan het schildje. Beide kleuraf wij kingen 

 uit Oost-Europa vermeld. 



Dicliirotriclius pubescens Fayk. (C.N.I.92.42.1). Exemplaren welke geheel zwartbruin zijn, wor- 

 den tot de a. IS e u t II i n i Gebien (B.94) gerekend. Hiertoe behooren, voor zoover ik kon nagaan, 



uitsluitend ^(^. 



D. cognatus Gyllh. (Deutschi Sahlbg., longiusculus Mnnh., axillaris Mnnh., conflagratus I\Innh., 

 ruficrus Kirby,nitens Lee.) (C.N.I.92.42.3). Deze soort is nog op meerdere plaatsen in Gelderland, 

 Utrecht, bij Eindhoven en in het Gooiland gevangen. Bij een niet goed uitgekleurd exemplaar uit 

 Hilversum, zijn kop en halsschild roodachtig, benevens de eerste 3 sprietleedjes lichtgeel, de overige 

 leedjes gebruind. 



D. rufithorax Sahlb. Volgens Koltze bij Hamburg, op het Elbestrand, meermalen 

 in aanspoelsel aangetroffen. Deze soort behoort tot het sub.-gen. Dichirotrichus s.str., 

 doch onderscheidt zich van D. pubescens Fayk. en obsoletus Dej., doordat de 

 bovenzijde uiterst fijn en weinig dicht bestippeld en slechts eenigermate stoffijn kort behaard is. 

 Onderzijde grootendeels zwart, bovenzijde geelrood, de kop donkerder, de dekschilden met den 

 gewonen donkeren langsveeg op de schijf; halsschild breed-hartvormig, breeder dan de kop, in het 

 midden glad. Lengte 4— 4i mm. 



Bradycellus similis Dej. (circumcinctus Sahlbg., ruficollis Steph.) (C.N.I.93.43.4.). Terwijl in den 

 regel de naad fn de zijrand der dekschilden roodbruin zijn, werd bij Denekamp een exemplaar 

 gevangen, bij hetwelk de dekschilden totaal pekzwart zijn (B.111). Schilsky brengt deze soort tot 

 een genus Tetraplatypus Tschitscherin. 



B. verbasci Dfts. (rufulus Dej., collaris Strm. pars, fulvus Daws. pars) (C.N.I.93.43.1). Fek- 

 zwarte exemplaren, bij Valkenburg, Stevl en Oirschot gevangen, noemde ikobscurus nov. ab. 

 (L.VIII en B.101). 



