36 II. C'arabidae - Stenolophus. - Acupalpus. 



Stenolophus teutonus Schink, (vaporariorum F., anglicus Schiödte) (C.N.I.94.44.1). De a. 

 abdoniinalis Géné (persicus Mnnh., paragraphus Kolen), bij Arnhem en den Haag (l.c.I.A. 

 668 en L.I), de a. Ii i r t i c o r u i s Kryn. bij Arnhem (L.I). 



Acupalpus elcgans Dej. (C.N.I.95.45.1). Eene a. *inornatiis Reitt. uit de Mark Branden- 

 burg is, tot op den weinig donkeren kop, de sprieten en tasters na, eenkleurig roodgeel. Aan de 

 sprieten is het Ie lid geel, het 2e lid voor een deel even donker als de volgende leedjes. De soort 

 is nog bij Bergen-op-Zoom, Juni, gevangen. 



A. i n t e r s t i t i a i i s Reitt. volgens Reuter in het Rijngebied van Duitschland Tyolgens 

 Ganglbauer in Oostenrijk-Hongarije en nog verder over oostelijk Middelemopa verbreid. 



A. s u t u r a 1 i s Dej. (C.N.I.95 noot 2). Vroeger (1875) ten onrechte als inlandsch opgegeven, 

 komt, volgens Schilski/ en Reitter, in Oldenburg en bij Hamburg voor. De beide hier genoemde soor- 

 ten kunnen, met de aanverwanten,aldus in de tabel l.c. van het genus Acupalpus opgenomen wor- 

 den: Achter 5 te lezen: 



5 Kop met de oogen veel smaller dan het halsschild 5' 



Kop, met de oogen, even breed als het halsschild; zie bij 7 (l.c.) de soorten: luteatus 

 Dfts. en exiguus Dej. 

 5' De tweede tusschenruimte der strepen oj) de dekschilden (van af den naad gerekend) 

 naar het uiteinde sterk verbreed. Zwart, de naad en de zijrand der dekschilden, zoo 

 ook eene groote onbegrensde schoudervlek roodbruin. Wortellid der bruine sprieten, 



zoo ook de pooten roodgeel. Lengte 3 mm i n t e r s t i t i a 1 i s Reitt. 



De tweede tusschenruimte der strepen op de dekschilden naar het uiteinde niet ver- 

 breed 5 " 



5" De tweede en derde tusschenruimte der dekschilden blijven tot aan het uiteinde de- 

 delfde breedte behouden. Zwart, de wortel der bruine sprieten, zoo ook de pooten geel- 

 bruin ; de dijen veelal iets berookt, de schenen aan het uiteinde gebruind. Halsschild 

 donkerbiuin, met sterk afgeronde achterhoeken. Dekschilden met roodbruinen naad. 



Lengte 3 mm s u t u r a 1 i s Dej. 



De tweede en derde tusschenruimten der dekschilden versmallen zich, evenals alle 

 overigen naar het uiteinde. Zie (l.c.) de soorten meridianus L. en dorsalis Fbr. 



A. flavicollis 8t. (nigriceps Dej.) (C.N.I.95.45.2). Bij het type zijn de dekschilden roodbruin, 

 achter het midden, naar het uiteinde, naast de eerste tusschenruimte met eene onbestemde uit- 

 vloeiende zwartachtige vlek .Bij een paar exemplaren, uit Breda en Oldenzaal, zijn de dekschilden 

 nagenoeg geheel zwartachtig. 



A. dorsalis F. (parvulus Sturm, derelictus Daws., Gyllenhali Thoms.) (C.N.I.95.45.4), a. n o- 

 t a t u s Muls. «fe Rey (L.VI). Volgens Reitter (Best. Tab. 41 p. 138) is het halsschild op de onder- 

 zijde, tot op de gele epipleuren na, zwart; de bovenzijde zwartbruin of zwart, met smal lichter ge- 

 rande zijden; de zwarte dorsale vlek op de dekschilden naar voren niet takvormig verlengd zooals 

 bij a. *mactdatns Schaum (salinus Baudi). Niet zeldzaam met het tyjie. 



Ganglbauer beschrijft a. notatus geheel anders en vermeldt deze alleen uit het westelijk Middel- 

 landsche zeegebied. Bij het type (de schijf van het halsschild gewoonlijk met eene meer of minder 

 uitgebreide bruine vlek) zouden de basale indrukken van het halsschild niet of slechts onduidelijk 

 — , bij a. notatus daarentegen vrij krachtig bestippeld zijn. Reitter spreekt niet van een verschil in 

 de bestippeling in de basale indrukken van het halsschild. Bij de vele Nederlandsche exemplaren, 

 die ik bezit, verschilt deze bestippeling in 't oog vallend. 



Volgens Reitter is bij het type het halsschild aan boven- en onderzijde eenkleurig geelrood. Bij 

 sommige van dergelijke exemplaren is het halsschild in het midden iets berookt, zijnde den over- 

 gang tot de, van Malta en Corfu opgegevene, a. *disctis Reitt., welke eene zwartachtige dorsale vlek 

 vertoont. Bij eene ab. uit Bergen-op-Zoom, Juli, is het halsschild, op een uiterst fijnen rand na, 

 geheel zwartbruin. De a. macnlatus Schaum is dus niet inlandsch en vervalt derhalve. 



A. meridianus L. (cruciger F., suturalis Steph., cognatus Steph., Degeeri Gmel.) (C.N.1. 95.45.7), 

 a. t II o r a c i c u s Schilsky (B.94); bij Arnhem, Apeldoorn, Maastricht en Steyl (Limb.). Terwijl 

 bij het type het halsschild pekbi uin is, is dit bij deze ab. roestrood. Bij het ex. uit Arnhem is ook 

 de kop roestrood; overigens als het type gekleurd. Bij het <^ dezer soort is het laatste sterniet 

 sterker gechagrineerd dan de overigen, bij het $ even zoo sterk, maar dichter. 



A. I u r i d u s Dej. (flavicollis Steph., nitidus Steph., dubius Schilsky) wordt door Neresheimer 

 en Wagner ^) a's eene duidelijk van luteatus Dfts. en exiguus Dej. te onderscheiden 



') Dr. J. Neresheimer und H. JVagner, Beitriige zur Coleopterenfauna der Mark Brandouburg VI: in: 

 Entom. Mitteil. VII, 1918. blz. 20. 



