II. Carabidae. - Masoreus. Lebia. Lionychüs. 39 



.Masoreus Wctterliali Gyll. (laticollis iStini., luxatus 8erv.) (C.N.1. 100.52.1). De meeste exem- 

 plaren uit Nederland, die ik zag, behooren tot a. a x i I I a r i s Kust. (L.VIII) (halsschild bruin- 

 rood); bij het minder aangetroffen type is het halsschild zwartbruin. Een zeer donker exemplaar 

 werd bij Naarden gevangen (L.V). Een hard geworden, totaal geel gekleurd exemplaar, werd 

 als a. *Delahoni Schilsky beschreven. 



L«'l»ia c.vaiioccpliala L. (formosa Com., nigritarsis Steph.) (C.N.1. 101.53.1). De a. v i o 1 a c e i- 

 p e n 11 i s Motsch. (L.V), met paarse dekschilden, werd bij Bergen-op-Zoom gevangen. Bij a. 

 *femoralis Chaud. zijn de schenen geheel zwart. 



L. cliloroccpliala Hoffm. (rufipes Steph.) (C.N.1. 101. 53. 2). De vai'. *chrysorcphula Motsch. is 

 beschreven oj) een kleinen Zuid-Franschen vorm, met naar verhouding kortere dekschilden. De 

 larve dezer soort is beschreven en afgebeeld door E. C. Rosenherg ^). 



L. crux- minor L. (Andreae Rossi, errata Rossi, crux major Üliv.) (C.N. 1.101.53.3) -). Exemplaren 

 bij welke de voorste groote gele vlekken aan den naad met elkaar breed verbonden zijn, behooren 

 tot a. s c II t e I I a t a Letzn. (L.VIII); bij Bemelen (Limb.). Bij het type bevinden zich op de 

 zwarte dekschilden 4 roodgele vlekken en zijn ook de epipleuren roodgeel. Het in C.N.1. A.668 ver- 

 melde, dat de zwarte band langs den naad der dekschilden met de scutellair-vlek samenhangt 

 komt op hetzelfde neer. 



L. scapularis Fourcr. (turcica F., bimaculata Fisch.). Deze, volgens Reuter, in den Elzas voorko- 

 mende soort, wordt, volgens Oanglbauer en Silvesiri *), op iepen aangetroffen ,waar zij de larven 

 van Galerucella luteola Müll. (xanthomelaena Schrnk.) vervolgt. Wellicht in Zuid- 

 Limburg te vinden. In de tabel, C.N.I.101, kan deze bij 3, tweede alinea: ,,Tasters roodgeel, zoo 

 ook de sprieten en het schildje", aldus tusschengevoegd worden: 



Kop zwart ; dekschilden zwart, met eene groote, naar binnen, schuin tegen den naad, 

 gerichte roodgele schoudervlek; bij a. *quadrimacnkita Dej. bovendien met eene kleine 

 topvlek. Halsschild, schildje, het grootste gedeelte van het sternum, de sprieten, 



tasters en pooten roodgeel. Lengte 4— 5i mm scapularis Fourcr. 



Kop, halsschild, schildje, de bochtige toprand der glanzig zwarte dekschilden, de 

 sprieten, tasters en pooten geelrood; het achterste gedeelte van het sternum donker; 

 tusschenruimten op de dekschilden met verspreide, zeer fijne stippels bezet. Lengte 

 4— 4i mm. Op kalkbodem. Niet zeldzaam in België (Groenendaal, Auderghera, Silen- 

 rieux, Buisighem, Luik), ook bij Aken en Crefeld; achter boomschors. In Nassau, in 



aantal, op bloeienden meidoorn marginata Fourcr. 



Na verwant aan Lebia is het genus Somotrichus Seidl., met de soort: elevatus 

 Fabr. (unifasciatus Dej., massiliensis Fairm..), welke in Marseille, Rouen, maar ook in Engeland 

 (Cheshire), uit de tropen (o.a. Isle de France) geïmporteerd is. In Engeland vond men de soort op 

 het terrein van een beendermolen, tusschen allerlei dierlijken afval, tegelijk met D e n d r o- 

 p 11 i 1 u s p u n c t a t u s Hrbst. en C a r c i n o jo s q u a t u o r d e c i m s t r i a t a Steph. 



Dit genus onderscheidt zich van Lebia, door het gewone, aan den top niet uitgerande, voor- 

 laatste tarslid en door het voorhanden zijn van eenige afstaande borstelharen, aan weerszijden 

 aan den achterrand van het halsschild en aan den schouderrand der dekschilden. De soort is over 

 de geheele bovenzijde dicht behaard, licht bruinrood; het midden van het halsschild veelal bruin; 

 dekschilden lichter geelrood, met een breeden, pekzwarten, gemeenschappelijken dwarsband in 

 het midden. Sprieten, tasters en pooten roodgeel. Kop en halsschild uiterst fijn gechagrineerd 

 en matig fijn en tamelijk wijd uiteen bestippeld. Halsschild tweemaal zoo breed als lang., aan de 

 zijden, voor de achterhoeken, zeer flauw uitgebogen. Dekschilden veel breeder dan het halsschild, 

 aan de achterrand ternauwernood uitgebogen, oppervlakkig gestreept; in de tusschenruimlc i fijn 

 en dicht bestippeld, met twee stippen in de 3e tusschenruimte. Lengte 3i— 4A mm. 



Lionychüs *) q u a d r i II u m Dftsch. (C.N.1. 101 en l.c.A.668). Met de a. b i p u n c- 

 tatns Heer (striatulus Heer) bij Kerkrade (Limburg), Juli, langs de Worm, in gezelschap van 

 Tachys quadrisignatus Dfts. en H y p n o i d u s m e r i d i o n a 1 i s Lap. Bij 

 a. *Fleischeri Reitt. {unicolor Schilsky) ontbreken de beide gele vlekken. Bij de niet in West- 

 Europa voorkomende, grootere var. *major Mill. zijn de twee gele vlekken met elkaar verbonden. 



') E. C. Rosenbery: Larver af Grupperne Lebiini og Odacanthini (Entomol. Meddelels. 

 190.3. Kjöbenhavn). 



-) Zie : G. Vorbrinaer: Über Lebia cru x-m i u o r L. und Bra dj' cellus liarpalinus 

 Dej.; in: Insektenbörse Bd. 22. 1905. 



') F. Silvesiri: Contribuzione alla conoscenza della inetamorfosi e dei costiuni della Lebia sca- 

 pularis Fourcr., con descrizione dell'apparato sericipara della larva. (Redia II, 1904). 



■*) Volgens J. Gerhardt vertoonen de cJcJ van Lionychüs. D r o m i u s en D e m e t r i a s in 

 het midden van den achterrand van het laatste sterniet eene kleine driehoekige uitranding. 



