II. Carabidae. - Cymindis. Polystichus. Odacantha. Brachynus. 41 



€. (M e n a s) v a p o r a r i o r ii m L. (liuineralis Payk., basalis Gyll., punctata Dej.) (C.N.I. 

 105 en B.98). Een paar exemplaren bij Laag Soeren, Juli. 



€. maciilaris Dej. (binotata Strni., immaculate Letzn.) (C.N.I.106.59.2) werd nog bij 

 Leersum, Rheden, Laag Soeren en op meerdere plaatsen in Limburg gevangen. Exemplaren bij 

 welke eene lichte vlek aan het uiteinde der dekschilden voorhanden is, vormen a. fcnestrata 

 Sehilsky (Ossendrecht en Venlo). In Dalmatië komt eene a. *fasciola Schilsky voor, bij welke de 

 schoudervlek met de achterste vlek tot een langsband samenhangt. 



Heei 



hiinieralis Fourcr. (sesquistriata Panz., humerosa Quens., Dianae F., hybrida Heer, elongata 

 r) (C.N.I. 106..59.1) is zeer verbreid in Gelderland en Limburg, ook bij Bosch-en-Duin (Utrecht). 



Polystichus connexus Fourcr. (vittatus Brullë, fasciolatus F.). Deze soort wordt 

 in Zuidelijker streken, veelal bij overstroomingen in aanspoelsel, aangetroffen en zou o. a. bij 

 Straatsburg in den Elzas gevangen zijn ; ook in Nassau. Het genus Polystichus Bonelli 

 behoort tot den tribus : Z u p h i i n i, welke na verwant is aan de Lebiini en Brachynini. 

 Van eerstgenoemden tribus onderscheidt deze zich door den vliezigen zoom langs den toprand der 

 dekschilden ; van de Brachynini, waar dit laatstgenoemde kenmerk ook meermalen voor- 

 komt, door de 6 sterniten en het ontbreken van eene haarstip in de buitengroef der voorkaken ;bo- 

 vendien door het volkomen afgeplatte, dicht bestippel de lichaam en de meestal voor het uiteinde 

 der dekschilden afgekorte epipleuren. Het genus onderscheidt zich van C y m i n d i s en de naast 

 verwante genera, door het, evenals de sprieten en pooten, geheel behaarde lichaam, het lange, 

 eenigszins verdikte wortellid der sprieten, den duidelijken, van parallele zijden voorzienen, afge- 

 snoerden, steelvormigen hals, de dichte bestippeling der bovenzijde en de niet getande of gekamde 

 klauwen. 



De soort is donkerbruin, overal fijn bruingeel, afstaande behaard. Kop met de oogen niet volko- 

 men zoo breed als het halsschild en even als dit dicht en sterk bestippeld. Halsschild hartvormig, 

 langer dan breed, veel smaller dan de dekschilden, aan weerszijden met een streepvormig, verdiept 

 basaalgroef je. Dekschilden met parallele zijden, fijn gestreept, de vlakke tusschenruimten dicht en 

 fijn bestippeld ; rood, alle randen en de tusschenruimten langs den naad zwart. Sprieten, tasters en 

 pooten roodbruin. Lengte 8—9 mm. 



Odacantha mclaniira L. (angustata Fabr., puncticollis INInnh.) (C.N.I. 106.60.1). Het ^ is kleiner 

 dan het $ en het eerste achtertarsen-lid korter dan het 2e ; bij het $ is dit lid nagenoeg even lang 

 als het 2e. 



De larve is beschreven en afgebeeld door E. C. Rosenberg (zie bij L e b i a c h 1 o r o c e p h a- 

 1 a, bladz. 39 en noot 1). 



Brachynus Weber ^) (C.I.106.61)'-). Dit genus wordt door i^ei/fer in sub-genera verdeeld, waarvan 

 er twee in ons gebied vertegenwoordigd zijn, nl. : 



De vliezige lichte toprand der dekschilden zonder lange wimperharen, gladrandig. 



Met de soorten: sclopeta F. en explodens Duftsch (Brachynidius Reitt.) 



De lichte vliezige toprand der dekschilden met lange, afwaarts gebogen haren bewimperd. 

 Desoorten: pi agi at us Re i c he encrepitansL (Brachynus s.str.) 



Brachynus crcpitans L. (obscurus Heer, explodens Steph., virescens Letzn., glabratus Steph., 

 iramaculicornis Steph.) (C.N.I. 107.61.1) is in Nederland slechts sporadisch aangetroffen; zij leeft op 

 steenachtigen bodem, wellicht ook op de kalkgi'onden van Zuid-Limburg, daar zij van den St. 

 Pietersberg bij Maastricht is opgegeven (ik zag echter nimmer een Limburgseh exemplaar). Bij 

 Amsterdam (Zeeburg) werd zij, in aantal, onder stroo op kleigrond en op basaltglooiingen aange- 

 troffen, is vermoedelijk, met andere, aldaar niet t'huis behoorende, soorten, aangevoerd en heeft 

 daar stand gehouden. Ook werd zij op de Zeeuwsche schorren, bij den nieuwen haven te Arnhem, 

 onder steenen en bij Acht (N.-Br.) gevangen. Dea. nigripennis Letzn. (B.111) heeft zwart- 

 achtige dekschilden en is eveneens bij Zeeburg aangetroffen. In België zijn de drie (l.c.) vermelde 



^) Edmund Reitter, Bestimm.-Tab. Heft 85. Carabidae, Subfani. d. B r a c h y n i n a e, 

 Paskau, 1919. 



A. d'Orchymont, Remarques aii sujet des premiers etats du genre Brachynus (Buil. Soc. Ent. 

 Belg. T. 2. IV— V 20 Mai 1920). 



Zie ook : Fr. Dierckx, Recherches sur les glandes déf ensives des Carabides bombardiers 

 (C. R. hebdom. d. scéan. Acad. d. Sciences, 1899. 



en Sur les glandes pygidiennes chez les Carabides et les Dytiscides (Buil. Soc. Ent. 



de France 1899). 



Ph. Francais. Sur les glandes pygidiennes des Brachynides (1. e. 1899). 



A. Fauvel, ibid. (1. c. 1899). ,, , 



'■) Bij eene Amerikaansche Brachynu s-soort werd waargenomen, dat de larve zich voedt, als 

 een sapzuigende parasiet, met de vochten in de poppen van grootere kevers. 



