42 II. Carabidae. - Brachyxus. — III. Haliplidae. - Brychius. Haliplus. 



B r a c h y n u s-soorten zeer verbreid in het kalkgebied, tezelfder plaatse waar, de ook uit Zuid- 

 Limburg bekende, C a 1 1 i s t u s 1 u n a t u s Fabr. gevonden wordt. In het Belgische Jurage- 

 bied zeer algemeen, onder steenen, veelal, in aantal bijeen, bij mieren. 



B. p 1 a g i a t u s Reiche (bombarda Latr). Deze soort welke, volgens Schilski/, in Westfalen 

 zou voorkomen, is na verwant aan crepitans; de dekschilden zijn, evenals bij deze soort, 

 geheel dof en overal zeer fijn en oppervlakkig in de lengterichting gegroefd of gestreept, daartus- 

 schen de bestippeling slechts uiterst fijn aangeduid en veelal moeielijk zichtbaar. De dekschilden 

 zijn, evenals bij s c 1 o p e t a F., ^) op het voorste derde gedeelte van den naad geelrood gekleurd, 

 welke kleur smaller wordende, ongeveer tot aan liet midden reikt; bij c r e j) i t a n s daarentegen 

 eenkleurig groen, blauw of zwartachtig. Sprieten en onderzijden eenkleurig roestrood, bij c r e- 

 pitans de metathorax en buik zwartachtig. Lengte 8 — 10 mm. 



III. Familie HALIPLIDAE 2) (C. N. I. 107). 



lirycliius eicvatiis Panz. (C.N.I.109.1.1). Volgens A. Zimmernutnn ^) leeft deze soort gaarne in 

 kleine, met X a s t u r t i u m o f f i c i n a 1 e R. Br. of ook met Veronica Beccabunga 

 L. begroeide beekjes, waar zij zich bij voorkeur aan de onderzijde van ruwe voorwerpen verbor- 

 gen houdt. Hij verzamelde het kevertje herhaalde malen, in groot aantal, aan in beekjes neerge- 

 legde verbrokkelde stukken turfsteen. Alwarth ving ze, in massa, in beken met modderachtigen, 

 met waterplanten begroeiden, bodem. Zij beweegt zich zeer langzaam en komt eerst na eenigen 

 tijd uit de modder in het net te voorschijn. In de beekjes waarin hij ze vond, stroomde het water 

 niet snel. 



Zij werd, behalve in Zuid-Limburg, ook nog bij Oirschot, Juli, gevangen. De vermoedelijke larve 

 is beschreven door Dr. E. Rorisseau (Notes Limnobiologiques ; in: Bulletin Hoc. Ent. Belg. 1920). 



Haliplus cont'inis Steph. (lineatus Aubé) (C.N.I.109.2.13). Van deze soort komt in Groot- Brittan 

 nië eene var. (of a.) *pallens Fowler voor, welke zich van het tvpe aldus onderscheidt. Terwijl bij 

 het tj^je de in den regel tamelijk breede, zwarte langsstrepen op de dekschilden daaiaan een %Tij 

 donker voorkomen geven, zijn bij genoemde var. de donkere strepen zeer smal en bruinachtig; ook 

 eindigen deze ver voor de basis der dekschilden of schijnen hier onduidelijk te zijn, bovendien zijn 

 zij veelal onderbroken; een en ander maakt dat deze var. er bleek uitziet. James Edivards be- 

 schouwt 'pallens als eene goede soort, welke van c o n f i n i s, behalve door de bleeke kleur, on- 

 derscheiden is door het iets smallere lichaam, het naar verhouding iets langere halsschild (dat langer 

 is naar verhouding tot de breedte). De grondkleur is als bij o b 1 i q u u s F. ook de donkere stre- 

 pen op de dekschilden gelijken iets (op het eerste gezicht) op die van deze soort, maar de vier 

 birmenste strepen zijn achter het midden niet over zoo groote afstanden onderbroken als bij deze *). 

 Volgens Zimmermann zou deze naar het schijnt, een lokaalras zijn, dat het type verdringt; behalve 

 de kleur, zijn alle andere keiunerken in overeenstemming met c o n f i n i s, vooral de vorming 

 van het prosternum en het mannelijk copulatietoestel. 



H. varlus Nicolai (pictus Mannh., maritimus Fairm. et Lab.) (C.N.I.1 10.2.12) is nog bij Wage- 

 ningen. Leeuwen (Geld.) en Maastricht gevangen. 



^) De dekschilden bij de kleineren B. sclopcta F. zijn echter eenigs/.ins glanzig: en gewoonlijk 

 van minder duidelijke 'langsstrepen voorzien. 



-) R. van Dorsselaer. Les H a 1 i p 1 i d e s et H y g r o li i i d e s de Belgiciue; in: Buil. de la Soe. 

 Entoniol. de Belgique, T. I. 1919. 



") A. Zimmermann: Die Schwimmkafer des Deutschen Entoinologischen Mnseiuns zu Berlin-Dahlem: 

 in: „Archiv für Naturgeschichte". Herausgegeben von Embrik Strand, 83. Jahrgang 1917, Abth. A, 12. 

 Heft. Ansgegeb. ini Nov. 1919. 



D y t i s e i d a e, Haliplidae, H y g r o b i i d a o, Amphizoidae, in : Coleopteroruni Cata- 

 logus auspiciis et auxilio ir". Junk editus a S. .Sc/icnklinf/. 1'ars 71 Berlin 19-20. 



*) Xaverwant is H. a 1 b i n u s Reitt. van den Bodensec, welke zich van alle soorten dezer groep 

 onderscheidt door de lang-ovale, derhalve smallere, gedaante, de fraai witachtige (albinistische) kleur 

 en de uiterst fijne scnlptiuir van H. o o n f i n i s Steph. van * pallens Fowl.; bovendien onderscheiden 

 door het totaal ontbroken van een basaalstreepje ter weerszijden op het halsschild. Eene var. *MüUeri 

 Reitt. hiervan, by welke op de dekschilden de normale zwarte streepachtige teekening, evenals btj de aan- 

 verwante soorten, voorhanden is en geheel overeenkomt met die der lichtere exemplaren van o b 1 i- 

 q u II s F., onderscheidt zich van deze laatste door de smalle, langwerpige gedaante, de slechts zwak 

 aangeduide stippellijnen en de buitengewoon fijne, microskopische grondsciilptiiur der bovenzijde. De 

 albino-vorm, die het eerst ontdekt is, werd als type beschreven; de als var. MiiUcri beschreven vorm, 

 met talrijke zwarte stippelrijen, die gedeeltelijk tot zwarte langsstrepen ontwikkeld ziJn, v.on eigenlijk 

 als het tj-pe moeten beschouwd worden, aangezien bij alle H a 1 i p 1 u s-soorten. de voimeu iiiel zwarte 

 of donkere stippellijnen of stippelrijen op de dekschilden als normale, goed uitgekkMU-de exemplaren 

 moeten gelden. 



Volgens Ziniwermann is Haliplus albinus Reitt. eene met H. c on fin is Steph. var. 

 *palhnn l-'uwl. analoge kleur-aberratie van H. obliquus F., bij welke de zwarte langsbanden 

 der dekschilden totaal ontbreken. De a. *Mülleri Reitt., met zeer zwak ontwikkelde, sterk verkorte 

 langslijnea is de duidelijke overgang van albinus tot het type. 



