III. Haliplidae. - Hauplus. 43 



H. amoeniis Oliv. (obliquvis Aubé) (C.N.I.110.2.11). Volgens Zaitzev en Zimmermann^) moet 

 deze soort heeten: obliqiiiis Fabr. (amoenus Oliv.). 



H. laiiiinutiis .Scliall. (cinereus Aubé, affiiiis Gemm. et Har., 9 punctulatus Penecke) (C.N.I.IIO. 

 2.5) isnogbij Breukeleu, Rhoon, Breda en op meerdere plaatsen in Gelderland en Limburg gevangen. 



H. varicgatus 8trm. (marginepunctatus Steph., ruficollis Steph., subnubilus Babingt, macula- 

 tus Motsch) (C.N.I.IIO.2.2 en noot 2). Wesihoff („Die Kafer Westfalens 1882") beschrijft uit West- 

 falen eene var. *ohsoletus („von matter, fast glansloser Oberflache, mit dunklerer Grund- 

 farbe, fast verloschenen Flecken u. feiner Punktirung"). Dan vindt men, zegt hij, exemplaren, bij 

 welke de bestippeling, in 't bijzonder aan de basis, van het halsschild sterker wordt. Is bovendien 

 de lichaamsvorm iets meer gestrekt en zijn de vlekken minder duidelijk, dan nadert deze tot de 

 Zuid-Europeesche H. g u 1 1 a t u s Aubé, doch is echter van deze soort onderscheiden, doordat 

 de stippelrij aan den achterrand van het halsschild geen groef vormt. Ook is de kop, evenals bij den 

 typischen v a r i e g a t u s, steeds fijn bestippeld, terwijl g u 1 1 a t u s eene grove bestippe- 

 ling vertoont. Wat Westhof f met deze afwijkingen van H. v a r i e g a t u s bedoelt, is mij niet 

 duidelijk. Geen der latere auteurs hebben hiervan melding gemaakt. 



H. t'iilviis F. (ferrugineus Gyllh.) (C.X.I.110.2.3). Zelden zijn de donkere langsvlekken op de 

 dekschilden gedeeltelijk samengevloeid; bij Zeeburg en Ommen. 



II. lineatocollis Mrsh. (bistriolatus Dufts., trimaculatus Drap., transversalis Gaut., ? thoracicus 

 Fourcr., ? melanocephalus Steph.) (C.N.I.1 11.2.10) vormt, met nog eene Zuid-Europee- 

 sche soort, eene groep, die opvallend is door de vlakkere welving van het lichaam, de meer ver- 

 lengde gedaante; de diepere, langere, bochtige, basaal -streepjes, de dwarsgroef aan de basis en de 

 krachtige zijranding van het halsschild en eindelijk nog door de ki'achtiger borstelharen der parame- 

 ren, waarom Netolitzky het subgenus Neohaliplus zou willen opstellen, wat, volgens Zim- 

 mermann, overbodig blijkt te zijn. De a. n i t i d i c o 1 1 i s Jos. Müll. (zonder donkere langs- 

 vlek op het halsschild), bij Arnhem (C.N.II.A.773 en L.I). Bij a. *Beckmanni Ahlwarth zijn de 

 dekschilden nagenoeg zwart ; slechts op enkele plaatsen, als langs den zijrand, aan de schouders 

 en over het midden der tusschenruimten schijnt de bleekgele kleur van het type nog iets door. 

 Onderzijde roestrood, de zijrand en de episternen van den metathorax pekbruin, zoo ook de, 

 door de plaatvormige achtercoxae onbedekte, drie sterniten. De bestippeling is over 't algemeen 

 kiachtiger dan bij het type; nl. de basis van het halsschild vertoont zeer groote stippen. Zeer 

 krachtig zijn ook de eerste stippen van de 3e, 4e en 5e stippelrij der dekschilden. Kop zwart, 

 zoo ook de middellijn van het halsschild. 



H. riiliicollis De Geer (impressus Clairv., marginepunctatus Panz., rubicundus Babingt., conflu- 

 ens Fiori) (C.N.1. 11 1.2.6 en L.IX). Zimmermann beschouwt muUipunctatus Wehncke als eene 

 vai'. van deze soort, maar H e y d e n i Wehncke, als eene zelfstandige soort. Bij de var. multipunc- 

 tof».9 is bij het $ de micro-bestippeling der dekschilden tot een zeer kort gedeelte in de lengte, langs 

 de zijden gereduceerd; in Engeland daarentegen schijnt de microsculptuur bij het $ over de geheele 

 oppervlakte der dekschilden aanwezig te zijn ^). 



H. Heydeni Wehncke (iiedemontanus Fiori, foveostriatus Thoms.)(C.X.I.111.2.6. var. en L.IX). 

 Volgens Zimmennann eene goede soort. Door het geheele land verbreid; ik zag vele exemplaren 

 uit den Haag, van Texel, Vreeland, Apeldoorn, Vorden, Wapenveld, Arnhem, Tiel, Winterswijk, 

 Oirschot, Bergen-op-Zoom en Uden (N.-Br.) en van Wijlré (Limb.). Ook ontving ik van den heer 

 James Edwards exemplaren uit Engeland ^). 



*) Ph. Zaifzev, Berichtigungen umi Ziisatze zu den Haliplidae, Dytiscidae und G y- 

 rinidae in den ueuesteii Katalogen der Coleopteren, in: Revue Russe d'Eutom. 1907. 



Zie ook: M. F. Bichard Scholz. Beitrag zur Kenntnis und Verbreitung palaarktischer Wasserkafer 

 (Haliplidae, D y t i s c id a e), iu: Entom. Mitteil. 1915 en 1916. 



en Chatanay, ürganes adhésifs des tarses males chez les Haliplidae, iu: Buil. Soc. Ent. Fr. 

 1910, N°. 18. 



-) Vergelijk ook de analytische tabel voor de soorten :H. ruficollis De G., i ni m a c u 1 a t u s 

 Gerh.. s t r i a t u s Sharp en fluviatilis Aubé, door E. A. Neivbery, in: „The Entom. Monthly 

 Mag." 1907 2e ser. Vol. XVIII (vol. XLIII). 



*) James Edwards geeft in „The Eutomologist's Montlily Magazine 2nd Series Vol. XXII, 1911: 

 A Revision of the British species of Haliplus Latr." een overzicht van de verschilpunten der zoo 

 moeielijk te onderscheiden soorten van de r u f i e o 1 1 i s-groep. Een belangrijk kenmerk wordt ontleend 

 aan den vorm van den forceps met de parameren, door J. Edwards en Balfour Browne als aedeagus met 

 zijlobben geduid. 



