44 III. Hauplidae. - Haliplus. 



H. fulvicollis Er. (Jakovlevi Sem.) (C.N.1. 11 1.2.7 en L.IX) is nog bij Eerbeek, den Bosch en 

 Oirschot gevangen ^). 



H. furcatus Seidl. ( ? maculatus Seidl., Mannerheimi Seidl.) (C.N.I.111 noot 1 en L.IX). 

 Volgens Zimmermann staat deze soort tusschen fulvicollis en fluviatilis in; zij is 

 iets kleiner dan eerstgenoemde (2J— 2i mm.), wijkt af door de kortere, in de schouders iets minder 

 convexe dekschilden en door het veel kortere halsschild, welker zijden naar voren zwakker conver- 

 geeren ; ook is de scutellair-lob van het halsschild minder sterk naar achteren gericht en divergee- 

 ren de vrij lange, zwak gebogen strepen van het halsschild iets met den zijrand ; de stippels der 

 langsrijen op de dekschilden staan dichter opeen en eindelijk zijn de, met gelijke klauwen voor- 

 ziene, voor- en middeltarsen bij het cj minder verbreed. In kleur schijnt deze soort sterker te vari- 

 eeren dan hare verwanten. Bij het tj^je is de grondkleur als bij fulvicollis, maar door wat 

 geel iets lichter getint ; de bruinzwarte, overigens slechts zwak uitkomende, meermaals onderbro- 

 ken langslijnen vloeien op enkele plaatsen tot vlekken ineen, de binnenste langslijnen verbreeden 

 zich steeds aan de basis, waardoor in de streek van het schildje eene basale vlek ontstaat, die bij 

 zeer licht gekleurde exemplaren nog als eene donkere schaduw opvalt, doch hij fulvicollis 

 altijd ontbreekt. In geheel Europa, wordt meestal met fluviatilis verwisseld. Ik zag een 

 exemplaar uit Leipzig (in coll. Dr. Reclaire), door Zimmermann gedetermineerd. 



H. a 1 s a t i c u s Scribe (holsaticus Reitt.). Deze soort schijnt uitsluitend in den Elzas voor 

 te komen. Eene, door de glanzig lakzwarte kleur van het geheele lichaam, zeer kennelijke soort, 

 welke, behalve door de kleur, nog van de naast verwante fulvicollis onderscheiden is door 

 den breederen, sterk bestijDpelden kop, de grootere, doorgaans zwart gepigmenteerde, veel ondui- 

 delijker en oppervlakkiger gefacetteerde oogen, de dikkere sprieten, de langere, aan de zijden even- 

 wijdig loopende basaal -streepjes van het halsschild, de krachtiger stippelrijen der bij het $ fijn be- 

 stippelde (microsculptuur) dekschilden, het breedere, grover en dichter bestippelde, flauw (bij het 

 (J duidelijk) gegi'oefde prosternum, de langere achtertarsen, de veel plompere voor- en middeljjoo- 

 ten (met de veel dikkere, eenigszins buikig verbreede dijen), de ongelijke klauwen der voortarsen 

 bij het o Pil eindelijk door het mannelijke copulatieorgaan. De linker paramere versmalt zich naar 

 voren slechts onbeduidend, de top is breed afgerond, met een langen chitineusen doorn bewapend, 

 de iets concave buikkant in de tophelft met matig lange en dichte haren bezet. De tamelijk con- 

 vexe rugkant van den penis wordt door eene, aan de basis van den penis ontspringende, chitinelijst 

 begeleid, welke zich in het voorste derde gedeelte sterk verbreedt en, van terzijde gezien, als een 

 afgeronden, van voren steil afhellenden bult toeschijnt. 



H. inimaculatiis Gerh. (fluviatilis Er., ? affinis Steph.) (C.N.I.111.2.9 (verkeerdelijk als syno- 

 niem met s t r i a t u s Sharp) en L.IX). Deze soort is verbreid door het geheele land en op som- 

 mige plaatsen niet zeldzaam. De, in L.VIII en B.100, door mij als H. fluviatilis Aubé, a. 

 f I a V' u s geduide afwijking, moet tot i m m a c u 1 a t u s gerekend worden. Het totale ontbre- 

 ken van donkere langslijnen op de stippelrijen der eenkleurig roodgele dekschilden, doet denken 

 aan H. S c h a u m i Solsky, welke soort door Zimmermann besproken, maar door Zaitzet^ (als 

 zoodanig) verworpen wordt. Met de voortreffelijke studie van Zimmermann kom ik tot zekei'heid 

 dat wij hier te doen hebben met een totaal ongekleurd, maar toch hard geworden exemplaar van 

 immaculatus. Daar het een $ is, kan ik hier niet over kenmerken bij het (^ spreken, maar bijzonder- 

 heden die overigens in 't oog vallen zijn, behalve de habitus, het dicht bestippelde prosternum, dat 

 aan weerszijden door eene smalle, bruinachtige randlijst omsloten is en daardoor gegroefd schijnt; 

 ook ontbreekt de microsculptuur op de dekschilden. Eene dergelijke eenkleurig roodgele ab. is, 

 voor zoover ik kan nagaan, nergens beschreven. 



H. lineolatus ^lannh. (striatus Xewberry, Wehnckei Gerh. ^), Edwards (L.IX), ? Browne- 

 anus iSharp). Deze soort gelijkt, volgens Zimmermann, zeer op fluviatilis, zoowel in grootte, 

 vorm als sculptuur. De microbestippeling bij het $ bedekt, evenals bij fluviatilis, niet de 

 geheele oppervlakte der dekschilden, maar laat op de voorste helft een gemeenschappelijk, naar 

 achteren wigvormig versmald gedeelte \Tij, dat gewoonlijk meer uitgebreid is dan bij f 1 u v i a- 

 t i 1 i s. Volgens Zim,niermann o.a. bij Hamburg en Oldenburg, ook in Thüringen. Ik zag exem- 

 plaren uit Ijeiden, Haarlem en Zeeburg; ook bij Loosdrecht en Bussum (in coll. Dr. ^4. Reclaire, 

 door Zimmermann gedetermineerd). Ook in Engeland (Norfolk). Ook ontving ik van den 

 Heer Edwards twee exemplaren uit Engeland (Colesborne), onder den naam van W e h n c- 



') R. Scholz (in : „Entoni. Bljitter 1915") wijst op het groefje dat zich, bü eenigro H a 1 i p 1 u s-soorten, 

 tusschen de niiddelcoxae l)evindt. Bij H. fulvicollis Er. is in de len^erichting van dit groefje, 

 eene duidelijke kielvormige verhevenheid voorhanden, zoodat het groefje gedeeld toeschijnt; die ver- 

 hevenheid is soms zoo sterk, dat slechts twee kleine, maar steeds nog duidelijke groefjes herkenbaar 

 zijn. Bij geen verwante soort is dit zoo. 



') H. W e n c k e i Gerh. is, volgens Zimmermann, eene andere (zoo ook b o r o a 1 i s Gerh.) met II. 

 transversus Thoms. (uit Noordelijk Europa) synonieme soort. 



