III. Haliplidae. - Haliplüs. 45 



kei Gerh. Het 5 uit Zeeburg werd door den Heer £'rf«rarc/5 als Wen c kei (ïerh. (L.IX), 

 maar met een ? gedetermineerd, terwijl de heer Balfotn- Broume hetzelfde exemplaar als n o m a x 

 beschouwde, wat m. i. ojj eene vergissing berust. Bij nader onderzoek is mij gebleken dat dit exem- 

 plaar inderdaad tot W e n c k e i behoort. 



H. noniax Browne (Brownei Sharp) (det. BaJf. Broume) (L.\TII en IX). Volgens Zimmermann 

 nadert deze soort tot a p i c a 1 i s Thoms., in vorm meer tot f 1 u v i a t i 1 i s of li n e o 1 a t u s. 

 Het lichaam is meer gewelfd dan bij a p i c a 1 i s, het halsschild minder breed, naar voren sterker 

 versmald, de dekschilden in de schouders breeder, aan de zijden daardoor duidelijker afgerond, 

 naar het uiteinde, te zamen, sterker toegespitst; daarentegen zijn de zwarte langslijnen evenzoo 

 sterk ontwikkeld als bij a p i c a 1 i s, reiken nagenoeg tot aan de basis en zijn in het midden niet 

 onderbroken. Deze soort werd in Ierland ontdekt en was, volgens den auteur, op het vasteland van 

 Europa nog alleen uit Nedei'land bekend. Volgens Zimmermann ook bij Hamburg gevangen. Ik zag 

 exemplaren uit den Haag, Leiden, Haarlem, Zeeburg, Rotterdam, Wageningen, Leeuwen, Plasmo- 

 len, Venlo en Bemelen (Limb. ). Eenige exemplaren ontving ik ook uit Ierland van den heer Brotvne 



H. a pica lis Tlioms. ( ? brevis Steph., striatus Sharp (C.N. 111. 2.90, L. VIII en L.IX), 

 Welmckei Edwards i), immaculatus Newberry, nee Gerh.). Deze soort zou allicht wegens de goed 

 aangeduide, niet onderbroken, zwarte langslijnen op de dekschilden met n o m a x verwisseld 

 kunnen worden, is echter zoo wel van deze ais van de andere verwante soorten 1 er groep reeds door 

 den habitus gemakkelijk te onderscheiden. Zij is het minst gewelfd en tusschen de schouders het 

 smalst. De dekschilden zijn, vooral bij het $, tot op het achterste vierde gedeelte na, van parallele 

 zijden voorzien, aan het uiteinde niet te zamen afgerond, maar elk afzonderlijk schuin afgesneden 

 en in een afzonderlijken, zeer korten top uitgetrokken. Bij typische exemplaren is de top van het 

 laatste sprietlid gebruind. De zwartachtige, betrekkelijk breede langslijnen op de dekschilden rei- 

 ken tot aan de basis, zonder ergens verbreed of onderbroken te zijn. Bij een exemplaar uit Zaan- 

 dam is de grondkleur der dekschilden opvallend donker, bij goed oijvallend licht ziet men toch nog 

 de zwarte langslijnen aangeduid. Een exemplaar uit Zeeburg is totaal onuitgekleurd, de donkere 

 langslijnen ontbreken geheel. Het 5 vertoont eene duidelijke micro-bestippeling, welke sterker ont- 

 Avikkeld is dan bij de andere soorten van de r u f i c o 1 1 i s -groep, breidt zich over de geheele 

 oppervlakte uit en geeft daaraan een mat zijdeachtigen glans. 



De heer Balfoiir Browne determineerde eenige exemplaren uit Nederland als striatus 

 Sharp. Ik zag exemplaren viit den Haag, Leiden, Zaandam, Amsterdam (Zeeburg), Terschelling, 

 Ransdorp, Oudekerk, Bergen-op-Zoom en Giethoorn. Ook op Norderney en Borkum. Bovendien 

 ontving ik van den heer Browne exemplaren van striatus Sharp uit Ierland. Exemplaren van 

 H. a p i c a 1 i s Thoms. uit Noorwegen, in mijne collectie, stemmen geheel overeen met stria- 

 tus Sharp. Na eene kritische bespreking der soorten van de ruficoUis-groep, geeft Zimmermann 

 de navolgende tabel der zoo moeielijk te onderscheiden soorten: 



1 Dekschilden naar achteren nagenoeg wigvormig toegespitst, tusschen de sterk convexe 

 schouders het breedst. Halsschild kort, 2 J maal zoo breed als lang, de zijden naar voren 

 sterk convergeerende. Door het samenvloeien der zwarte, meermalen onderbroken 

 langslijnen (deze staan altijd op de stippelrijen, doch mogen deze beide uitdrukkingen 

 niet met elkaar verwisseld worden ; de eerste uitdrukking heeft betrekking op de kleur, 

 de tweede op de sculptuur) ontstaan gewoonlijk (maar niet altijd) op de achterhelft van 

 elk der dekschilden twee meer of minder duidelijke, in schuine richting naar voren en 



naar buiten aangeduide paren vlekken 2 



Dekschilden minder plotseling naar achteren versmald,de grootste breedte ligt niet tus- 

 schen de minder convexe schouders, maar in het eerste derde gedeelte van de lengte 

 der dekschilden. Halsschild langer, ongeveer tweemaal zoo breed als lang, de zijden 

 minder sterk naar voren convergeerende 3 



2 Grooter, 2^— 2 J mm. De basale stippen van de stippelrijen op de dekschilden niet gi'oo- 

 ter of zelfs iets kleiner dan de overige stippen der langsrijen. Prosternum gegroefd. 

 Het ^ met ongelijke voorste klauwen, van welke de binnenste krachtiger, sterker gebo- 

 gen en i korter is dan de buitenste ; linker vleugel der parameren aan den top breed afge- 

 rond-afgeknot, niet toegespitst, zooals bij alle andere soorten in meerdere of mindere 

 mate; de penis breeder, achter het midden eenigszins bultig convex. 



Het $ met uiterst fijne micro-bestippeling op de achterhelft der dekschilden .... 



ruficollis De Geer. 



Het $ met sterk gereduceerde micro-bestippeling . .var. multiptmctahis Wehncke. 

 Kleiner, 2 J— 2 J mm. De basale stippels van de stiiipelrijen op de dekschilden gewoonlijk 

 grooter dan de overige stippels der langsrijen en meestal groefachtig. Dekschilden bij 

 het $, evenals bij het ^, in de tusschenruimten der stippelrijen volkomen glad, zonder 



') Er schijnen tweeërlei exemplaren, als Wenckei Edw. aangeduid, metelkaar verwisseld te zijn. 



