48 V. Dytiscidae. 



Kolhe meent dat het niet ondenkbaar is, dat de mutatievorm van het $ ook op het ontstaan van 

 een mutatievorm bij het cj van invloed is, maar slechts dan, wanneer de \'Touwelijke mutatievorm 

 in gi-oot aantal optreedt en daardoor een bepaalden invloed op de wijziging van het cj kan hebben. 

 Dat deze morphologische invloed van het muteerende $ op den mannelijken vorm zou bestaan, 

 wordt door Kolhe aangetoond voor den ^-mutatie-vorm verrucifer Sahlb. uit Noordeurojm, welke 

 vroeger, maar ten onrechte, tot de soort Graphoderes zonatus Hoppe, maar, volgens 

 Sharp en Seidlitz, tot eene nieuwe soort G. S a h 1 b e r g i Seidl. gerekend wordt, bij welke het ^ 

 ook muteert. 



Wanneer het zich naar elkaar voegen der seksen bij den mutatievorm niet gelukt, zoodat het 

 niet, zoo als bij G r a p h o d e r e s S a h 1 b e r g i, tot de afscheiding van een bij zonderen man- 

 nelijken vorm leidt, dan zal de vrouwelijke mutatievorm predomineeren en de primaire $-vorm 

 (met gladde dekschilden) verdringen. Zulks is bij D y t i s c u s m a r g i n a 1 i s L. het geval; hier 

 heeft zich de sulcatipenne vorm (met gegroefde dekschilden) als den normalen omvormd. Bij an- 

 dere Middel -europeesche D y t i s c u s-soorten is het zoo ver nog niet gekomen. Bij D. c i r c u m- 

 c i n c t u s Ahr. overheerschen de glabripenne $$ (met gladde dekschilden); zoo ook bij D. c i r- 

 c u m f 1 e X u s F., bij welke, volgens Kolbe, de ^$ meestal ^) gladde dekschilden vertoonen. An- 

 dere voorbeelden worden nader bij de betreffende soorten vermeld. 



Aangezien deze mutatie bij de D y t i s c i d e n nuttig is, is zij behouden gebleven en verder 

 ontwikkeld; dit is de ware p r o g r e s s i v e mutatie {Hngo de Vries). 



Kolhe wijst ook op r e g r e s s i v e vormen, d. z. variëteiten die eene vroegere ontwikkelings- 

 vorm weder doen herleven. Zeer veel variëteiten onder de insecten schijnen als zoodanig beschouwd 

 te moeten worden. De mutatievorm wijst in de toekomst, dus een nieuwvorming, de regressive 

 vorm doet het oude weder terugkeeren, dus atavisme. 



De $$ van D y t i s c u s m a r g i n a 1 i s L., d i m i d i a t u s Bergst., punctulatusF, 

 en lapponicus Gyll. vertoonen meestal diep gegroefde dekschilden. Er zijn van deze soorten 

 echter ook $$ met gladde dekschilden, die klaarblijkelijk den oorspronkelijken toestand vertoonen, 

 uit welke de progressive 59' ^Is eene sprongvarieteit, zijn voortgekomen. De regressive, bij ons ata- 

 \'istisch schijnende, gladde $9 van m a r g i n a 1 i s (conformis Kunze) vertoonen(evenals bij de <^^) 

 glanzige, niet gegroefde dekschilden, welke echter naar her uiteinde ster- 

 ker en dichter bestippeld zijn; ook is hier het halsschild minder dof en veel fijner be- 

 stijjpeld. Deze ^-primaire vorm is in Zuid-Rusland algemeen en treedt dus niet als atavistische 

 vorm op, daarentegen treedt daar de sulcatipenne $-vorm als mutatie op. 



Zimmermann verdeelt de familie der Dytiscidae in de navolgende sub-familiën: Noterinae, 

 Laccophilinae, Hydroporinae, Colynibctinae en D.ytiscinae, welke met de door mij aangenomen tri- 

 bus (1. c. 115) overeenstemmen. 



De Hydroporinae worden door hem in de tribus: H y d r o v a t i n i, H y p h y d r i n i. B i- 

 d e s s i n i en H y d r o p o r i n i verdeeld. 



De Colymbetinae in de tribus : Agabini, Copelatinien Colymbetini. 



De Dytiscinac in de tribus : H y d a t i c i n i, T h e r m o n e c t i n i, D y t i s c i n i en C y- 

 b i s t e r i n i. 



De tribus onderscheidt hij nader aldus : 



Sub-fam. Hydroporinae. 



1 De, boven het niveau der sterniten gelegene, gemeenschappelijke binnenste lob der 

 achtercoxae, wordt aan den breeden top, evenals bij H y g r o b i a, door twee inham- 

 men, in drie deelen verdeeld, n.1. in twee smallere, eenigszins divergeerende zijvleugels 

 en in een gemeenschappelijk, breeder, iets vlak gedrukt en aan den top stomp driehoekig 

 uitgesneden middelstuk. Prosternale voortzetting aan den top driehoekig of spatelvor- 



mig verbreed. Genus H y d r o v a t u s Motsch Hydrovatini. 



De gemeenschappelijke binnenste lob der achtercoxae kort, vlak en nagenoeg in het- 

 zelfde niveau van de sterniten gelegen; zonder zijvleugels, zoodat de basis der trochan- 



ters volkomen vi'ij ligt 2 



De top van de gemeenschappelijke binnenste lob der achtercoxae ligt niet in hetzelfde 

 niveau met het eerste sterniet, maar is iets verheven; de zijden zijn in divergeerende, 

 meer of minder lange lobben uitgetrokken, welke de basis der trochanters bedekken. 



De genera : C o e 1 a m b u s Thoms., Hygrotus Steph., H y d r o p o r u s 

 Clairv., Graptodytes Seidl. en Deronectes Sharp Hydroporini. 



2 Achterschenen recht, nagenoeg dezelfde breedte behoudende, in het basale gedeelte 

 ternauwernood smaller dan in het topgedeelte. Klauwen der achtertarsen ongelijk. 

 Genus H y p h y d r u s Illig Hypliydrini 



') In Nederland komen echter de gegroefde bij D. ?? e i r c u m f 1 e x u s F. veel meer voor dan de 

 gladde. 



