V. Dytiscidae. - Hyphydrus. Hygrotus. 49 



Achterschenen naar verhouding langer, in het basale gedeelte eenigszins gebogen en 

 veel dunner dan in de, iets knotsvormig verdikte, tophelft. Genus B i d e s s u s Sharp. 



Bidcssini. 



Sub-fam. Colymbctinae. 



1 Klauwen der achtertarsen even lang en in den regel ook van denzelfden vorm. De ach- 

 terrand van de leedjes der achtertarsen in den regel recht, slechts aan den buitenhoek 



soms iets schuin afgesneden 2 



Klauwen der achtertarsen ongelijk, de buitenste altijd korter dan de binnensten en aan 

 den top gewoonlijk scherper gekromd. De genera: Ilybius Er., Rhantus Lee, 

 Colymbetes Clairv. en Meladema Cast Colynibetini. 



2 Achterdijen op de onderzijde, aan den binnen-tophoek, met een groefje, waarin een aan- 

 tal borstelharen gezeten zijn. De genera: G a u r o d y t e s Thoms., E r i g 1 e n u s 



Thoms en P 1 a t a m b u s Thoms Agabini. 



Achterdijen op de onderzijde, aan den binnen-tophoek, zonder dit groefje met borstelha- 

 ren. Onderzijde der achterschenen met twee doorloopende of afgekorte rijen haarstip- 

 pels, overigens onbestippeld. Genus C o p e 1 a t u s Er ('opelatini. 



Sub-fam. Dytiscinae. 



Vergelijk de indeeling vanV. Tribus Dytiscini, in C.N.L117. Hydaticus (tribus Hydaticini), 

 G r a p h o d e r e s en A c i 1 i u s (tribus Thermonectini), D y t i s c u s ( Dytiscini) en C y- 

 bister (fybisteriui). 



Hypliydrus ferriigineus L. (ovatus L.) (C.N.1. 118.2.1) heet bij Zimmermann: ovatus L. (ferrugi- 

 neus L., grossus MülL, <S ovalis 111., $ gibbus F., sphaericus De Geer). 



H. A u b e i Gnglb. (variegatus Aubé) (C.N.I.118,noot 1). Volgens Schilsky komt deze soort in 

 het zuidelijk gedeelte van Westduitschland voor. Zij onderscheidt zich van H. f e r r u g i n e u s 

 Linn. door de aanwezigheid van eene zeer duidelijke, van voren naar buiten gebogene, naar achteren 

 uitgewischte naadstreep en door de kleur. Roestrood, de schedel en de basis van het halsschild elk 

 met twee groote, zwarte vlekken; dekschilden meer geelrood, het binnenste gedeelte der basis, de 

 naad, twee uitgezakte, onregelmatige dwarsbanden en eenige vlekken naast de zijden zwart. Het 

 (J op de bovenzijde glanzig, op het halsschild en op de dekschilden dicht met grootere en kleinere 

 stippen bezet. Het $ op de bovenzijde mat, op het halsschild en op de dekschilden fijn en zwak 

 bestippeld. Voor- en middeltarsen bij het c? slechts weinig breeder dan bij het $. Lengte 4.5 mm. 



Hygrotus inaequalis F. (trifidus Mrsh., reticulatus Steph., minor Costa) (G.N.I.119. 

 3.1). Bij a. p a r V u 1 II s F. (B. 115) bevindt zich over het midden der dekschilden een roodgelen 

 langsband, welke den roodgelen dwarsband nabij de basis met de zijdelingsche dwarsvlek, achter 

 het midden, verbindt ; met het type. Bij a. f a s c i a t u s D. Torre (1. c. 110 en B. 1 15) vloeien de zwar- 

 te banden op de dekschilden ineen; zij vertoonen dan eene uitgezakte gele basaalvlek (welke nog 

 tot een klein vlekje gereduceerd kan zijn) en een onregelmatigen gelen randzoom, overigens is het 

 lichaam totaal zwart; zeldzamer dan het type. Fabricius beschreef twee vormen dezer soort, de 

 eerste: „ferrugineus, elytris nigris; lateribus inaequaliter ferrugineis ;" deze, ofschoon zeldzaam, is 

 het tjrpe; mij onbekend. Dergelijke exemplaren zonder teekening op de dekschilden kent Schilski/ 

 niet, wel waar de vlek aan de basis en eene kleine aan den top der dekschilden zichtbaar zijn; ook 

 kan deze laatste wel nagenoeg geheel uitgewischt zijn (dit zou dan a. *Uhagoni Seidl. wezen ^) ). De 

 tweede vorm beschreef Fabricius als ■parvulus. „niger, thoracis fascia antica elytrorumque maculis 

 f errugineis" ; dit is dan de meest gewone vorm. 



H. versicolor Schall. (reticulatus F., affinis Steph.) (C.N.1. 119.3.2 en B.115). De zwarte teekening 

 op de roodgele dekschilden bestaat uit een basalen- en een naadzoom, bovendien uit eene lang- 

 werpige zijvlek in het midden en drie langsbanden, van welke de middelste verkort en bijna altijd 

 slechts op de achterhelft aangeduid is. De overige twee banden reiken van af den basalen zoom 

 nagenoeg tot aan den top en zijn op het achterste derde gedeelte niet onderbroken, ten minste 

 is de eerste band, naast den naad, niet onderbroken. Bij a. c o I I a r i s Panz. (B.115) zijn deze 

 beide langsbanden in het achterste derde gedeelte van de dekschilden meer of minder breed onder- 

 broken ; niet zeldzaam. Ook kan de achterrand van het halsschild meer of minder zwart gezoomd 

 zijn. Bij a. *semilineatus Zimmerm. (uit Beieren) is de zwarte teekening alleen op de voorhelft 

 ontwikkeld, terwijl de achterhelft totaal ongevlekt is. Ook werden in ons land (Leiden, O verveen, 



') Welke, volgens Zimmermann, bij Tanger in Noord-Afrika het type verdrongen heeft. 



