52 V. Dytiscidae. - Deronectes. Hydroporus. 



Onderzijde fijn gechagiineerd, zwak glanzig, met verspreide grootere stippen; of glad, 

 sterk glanzig, met talrijke zeer krachtige stippels. Achterdijen slechts van enkele haar- 

 stippels voorzien. Halsschild met een, in den regel duidelijk zichtbaren, dwarsindruk 

 aan de basis. De soorten: septentrionalis Gj^ll., Sanmarki Sahlb. en ha- 

 lensis F (Oreodytes Seidl.) 



D. latus Steph (ovatus Strm., castaneus Heer) (C.N.1. 122.6.1) werd, behalve in Zuid-Limbmg 

 (Houthem en Sittard), ook bij Leuvenum (Geldl.) gevangen. In België is deze soort zeer verbreid. 



D. e 1 e g a n s Panz. (brevis Strm., dejjressus Steph.) (C.N.I.122 noot 2 en L.VI). Zeer ver- 

 breid in de provinciën Overijssel, Gelderland, Xoord-Brabant en Limbm'g; ook bij Assen en Drie- 

 bergen. Door eene vergissing heb ik deze soort met d e p r e s s u s F. (l.c.6.3) verwisseld, welke 

 laatste niet uit Nederland bekend is. Wat in noot -) vermeld is komt dus in de tabel in de plaats 

 van de beschrijving van d e p r e s s u s F. te staan. 



D. depressus F. (Neuhoffi Cederhj., borysthenicus Hochh.) (zie beschrijving I.c. 122.6.3) 

 komt, volgens Reitter, voor langs de Oostzee-kust en verder in Rusland en Noordeuropa), volgens 

 Schilsky in Oldenburg, volgens Koltze bij Hamburg en volgens van Dorsselaer zeer verbreid in 

 België, welke laatste drie opgaven waarschijnlijk ook berusten op verwisseling met D. e 1 e g a n s 

 Panz., welke zich o.a. dadelijk onderscheidt door de totaal gele onderzijde van het lichaam, terwijl 

 bij depressus de onderzijde geheel, of met uitzondering van den buik, zwart is. 



D. c a n a 1 i c u 1 a t u s Lac. (L.VI). Van deze, in Zuid-Europa voorkomende, maar ook bij 

 Hildesheim in Duitschland, in het Fransche Dept. de la Seine en naar het schijnt ook inde Vallei 

 van de Lesse (België) waargenomene soort, zou een (J bij Arnhem gevangen zijn. Xiet onmogelijk 

 echter dat hier etiketvervvisseling heeft plaats gehad. In de collectie van wijlen Mr. Th. Lucassen 

 waren vele exemplaren uit Auxerre in Frankrijk, van welke enkelen aan dezen en genen geschon- 

 ken zijn; mogelijk dat, na verlies van het etiket, een exemplaar tusschen Arnhemsche Coleoptera 

 geraakt is. Dr. A. C. Oudemans ontving het exemplaar van een zijner leerlingen. Eene nieuwe 

 vangst moet het voorkomen in ons land nader beslissen. 



D. griseostriatus De Geer (halensis Payk., quadristriatus Eschsch., parallelus Say, in- 

 terruptus Say, suffusus Sharp, prosternalis Sharp.) zou, volgens den heer R. van Dorsselaer, hij 

 Nieuwpoort in België gevangen zijn. Volgens Ganglbauer in de Alpen en Pyreneeën, in het Noorden 

 van het palearktische en nearktische gebied, op Sardinië en in Tibet. Reitter noemt voor Duitsch- 

 land: de Beiersche Alpen en Schilsky geeft nog Halle als vindplaats oj). 



Op blz. 122, C.N.I., zou de tabel, achter 4, aldus gewijzigd kunnen worden: 



4 Dekschilden voor het uiteinde met een tandje of met een scherj^en hoek. Pooten geel. 

 De soorten: depressus, F., elegans Panz. en a s s i m i 1 i s Payk. 



Dekschilden voor het uiteinde zonder tandje of scherpen hoek 4' 



4' Dekschilden met drie zwakke langsribben. Tamelijk breed-ovaal, licht bruingeel,dedek- 

 schilden met eenige smalle, bruinachtige langslijnen, van welke de buitensten gewoon- 

 lijk in eenige vlekken opgelost zijn. Meso- en metasternum en achterlijf, behalve het 

 roodachtige uiteinde, zwart. Bovenzijde uiterst fijn en dicht bestippeld en uiterst fijn 

 en kort behaard, \Tij dof. Halsschild smaller dan de dekschilden, in 't midden driemaal 

 zoo breed als lang, naar voren veel meer versmald dan naar de rechte achterhoeken, in 

 het midden, voor de basis, met eene dwarsgroef. Lengte 4 i— 5 mm. canaliculatus Lac. 

 Dekschilden zonder langsribben. Lichaam lang-ovaal, matig gewelfd, de bovenzijde 

 roodgeel, de koji aan den achterrand en naast de oogen uitgebreid zwart. Halsschild 

 met zwarten voor- en achterrand en twee groote, meer of minder driehoekige 

 zwarte vlekken op de schijf. Dekschilden met zwarten naad en 7, veelal ineenvloeiende 

 zwarte langslijnen, van welke de büitensten meestal onderbroken zijn. Onderzijde 

 zwart; sprieten, mond en pooten roodgeel, het uiteinde der sprieten en der tasters, 

 zoo ook de tarsen bruinachtig. Bovenzijde zeer fijn en dicht bestiijpeld en duidelijk be- 

 haard, tamelijk dof. Lengte 4 J mm g r i s e o s t r i a t u s De Geer. 



Hydroporus Clairv. (C.N.I.122.7). Het sub-gen. Graptodytes Seidl. (l.c.123), met de 

 soorten : 1 i n e a t u s F., lepidus Oliv., pictus F., flavipes Oliv., granularis 

 L. en b i 1 i n e a t u s St., is bij Zimmermann een genus. 



Van het genus Hydroporus zondert Zimmermann ook af, de soort: oblongiis Steph. 

 (nitidus Sturm.), welke sterk tot de Copelatini nadert, door denzelfden habitus enden 

 vorm van het halsschild, van welke de basis nagenoeg recht afgesneden en de scutellairlob slechts 

 zwak naar achteren gericht is; ook door de wijd uiteenstaande, lobvormige binnenste gedeelten 

 der achtercoxae en hoofdzakelijk door den lang gestrekten, smallen vorm der, aan den buikkant 



