V. Dytiscidae. - Hydroporus. 53 



concaaf uitgesneden, parameren. Hij geeft voor deze (en eiikele Amerikaansche soorten) den nieu- 

 wen generieken naam: Agaporiis; deze is van Graptodytes nog onderscheiden door aan- 

 zienlijker grootte en ongevlekte dekschilden, van Deronectes door glanzige, fijn bestippelde 

 onderzijde; van beide genera door de breedere, vlakke, aan den top afgeronde prosternale voort- 

 zetting en door de minder smalle zijvleugels van het metasternum. 



Het door mij genoemde genus Hydroporus Clairv., wordt nu door Zimmermann in drie genera 

 gesplitst, welke, met Deronectes Sharp., aldus onderscheiden worden: 



1 De binnenste lobben der achtercoxae tot aan het uiteinde met elkaar vergroeid, de 

 acJiterrand recht afgeknot of in een kort middelgedeelte iets naar achteren getrokken, 

 maar nimmer te zamen driehoekig uitgesneden, de middellijn daardoor evenzoo lang 



als, of zelfs langer dan de zijdelingsche coxaal-lijnen Hydroporus Clairv, 



De binnenste lobben der achtercoxae, aan den achterrand, te zamen driehoekig uit- 

 gesneden, de middellijn korter dan de zijdelingsche coxaallijnen 2 



2 De driehoekige uitsnijding aan den achtterrand der achtercoxae tamelijk oppervlakkig, 



de zijvleugels ervan kort, slechts iets divergeerende 3 



De ch'iehoekige uitsnijding aan den achterrand der achtercoxae diep, de zijvleugels 

 ervan lang uitgetrokken, lobvormig en sterk divergeerende. Prosternale voortzetting 

 vlak en breed Agaporus Zimmerm. 



3 Kleine, fraai geteekende kevertjes, van hoogstens 3 mm., meestal met heldergele 

 dwarsbanden of langsstrepen op de dekschilden ; veelal met eene langsstreep aan de 

 zijden van het halsschikl, maar zonder dwarsindruk voor de basis. Achterdijen slechts 



met enkele haarstippen tiraptodytes Seidl. 



Grootere soorten, boven de 4 mm., zelden (bij enkele soorten van het sub-gen. O r e o- 



d y t e s Seidl. — San m a r k i Sahlb.) slechts 3 mm. Achterdijen bij het grootste 

 gedeelte der soorten dicht bestippeld ; dan bovendien ook de geheele boven- en onder- 

 zijde met eene duidelijke micro-bestijipeling, of (bij O r e o d y t e s), tot op enkele haar- 

 stippen na, onbestippeld, in dit geval het lichaam echter breed-ovaal, tamelijk vlaken 

 het halsschild voor de basis in de breedte ingedrukt Deronectes Sharp. 



Hydroporus (Oreodytes) septentrionalis Gyllh. (alpinus Kunze, fluviatilis Strm., 

 striolatus Heer,scitulus Lee). Deze soort, welke o.a. in Middel-Duitschland (Westfalen en Elber- 

 feld) en in Engeland voorkomt, zou, evenals Sanmarki Sahlb. ^), waaraan zij het naast ver- 

 want is, in Zuid-Limburg kunnen worden aangetroffen. Zij onderscheiden zich aldus: 



Lichaam lang-o vaal ;onderzijde zwart, bovenzijde geel ; de kop, naast de oogen en aan den 

 achterrand, bruinachtig. Halsschild met twee verkorte, in 't midden onderbrokene 

 dwarsstrepen op de schijf. Dekschilden met 8 zwarte, van voren en van achteren ver- 

 korte langsstrepen, van welke de buitensten onderbroken zijn. Lengte 3^ mm. . . 



septentrionalis Gyll. 

 Lichaam zeer kort en breed-ovaal, gewelfd; onderzijde donker, bovenzijde bruingeel. 

 Halsschild in het midden meestal eenigszins in de breedte zwart; de naad der dek- 

 schilden en 7, noch de basis noch het uiteinde bereikende, langsbanden zwart, welke 

 laatsten veelal geheel ineenvloeien, in welk geval ook het halsschild meer uitgebreid 

 donker is (a. riialis Gyll.). Deze soort is ook bij Stratum in Noord-Brab. en op meerdere 

 plaatsen in Zuid-Limburg gevangen. . . .(assimilis Gyll., fluviatilis Steph., Stephensi 



Steph., obesus Lee, congruus Lee.) Sanmarki Sahlb. 



H. (G r a p t o d y t e s) pictus F. (arcuatus Panz., flexuosus Marsh.) (C.N.I.123.7.2). Exempla- 

 ren bij welke de bij het type voorhandene verbindingslijn, tusschen de basale vlek en de eenigszins 

 Y-vormige teekening voor het uiteinde der dekschilden, verdwenen is, behooren tot dea. er u- 

 c i a t u s Schilsky {crux Dfts.) (B. 94). Soms is die Y-vormige gele teekening in eene lange, nabij 

 den gelen zijrand zich bevindende, streep en een kort, meer naar binnen gelegen, streepje opgelost; 

 door Hdnel (in: „Entom. Blatt. 1911") a. cordatus (B. 94) genoemd. Ook kan alleen de 

 buitenste langere gele streep aanwezig zijn, terwijl van het naar bimien gelegen streepje nog slechts 

 een onduidelijk overblijfsel zichtbaar is. Eindelijk zijn exemplaren bekend, bij welke de zwarte 

 kleur op de achterhelft der dekschilden zich zoozeer heeft uitgebreid, dat van de gele teekening 

 van het uiteinde nagenoeg niets meer over is en zelfs de gele zijrand daar ter plaatse verdwenen 

 kan zijn. Exemplaren met in twee vlekjes opgeloste Y-vormige figuur, voor het uiteinde der dek- 

 schilden, bij welke bovendien de gele basale vlek (die bij het type met den zijrand samenhangt) 

 tot eene kleine ronde stip, nabij het midden van de basis, gereduceerd is, waardoor, behalve de 

 hier zeer smalle gele zijrand, zes gele vlekjes op de beide dekschilden voorhanden zijn, vormen 

 a. sexniaculatus Hanel (B. 94). Bij Bergen-op-Zoom werd een exemplaar gevangen met 



') Zie: F. Buhk en H. Bnuer, Beobachtungen über die Lebensweise der Hydroporus San- 

 marki Sahlb. (Zeits. f. wiss. Inselitenbiologie, 1911). 



