V. Dytiscidae. - Hydroporus. 55 



H. n e g I e c t II s Schaum (incrassatus Thoms.) (C.N.I.125. enL.I). Bij Maarsbergen en in groot 

 aantal bij Ommen, Juni. 



H. iimbrosus Gyll. (planus Mrsli., minutus Steph., striola Zetterst.) (C.N.I.125.7.10). Exemplaren 

 met eenkleuiig gele dekschilden zijn: a. luteipennis Gerh. De soort is door het geheele land ver- 

 breid en op sommige plaatsen algemeen. 



H. tristis Payk. (elongatulus Schiödte) (C.N.I.125.7.15). Bij sommige exemjilaren is de donkere 

 kleur op de roodbruine dekschilden gereduceerd tot een donkeren veeg op de achterhelft langs den 

 naad en een dito in het midden langs den zij rand. 



H. Il o t a t II s Sturm (Saclia Zaitz.) (C.N.I.125. en B. 105). Bij Ommen, Juni, naar het schijnt 

 ook in Friesland gevangen. Ook in Noord-Frankrijk. 



11. vittiila Er. (bij Reilter: = striola Aubé) (C.N.I.125.7.14) heet bij Zimmermann: striolu Gyll. 

 (vittula Er., ambiguus Aubé, nigrita Steph., palustris var. b. Thoms.; palustris var. vittula Seidl. 

 = Seidlitzi Gerh.). De penis bij het (^ van deze, op palustris gelijkende, soort gelijkt 

 (volgens Zimmer)nann) op dien van i n c o g n i t u s, maar met iets minder parallele zijden, aan den 

 top afgerond, met zeer korten, spitsen punt. Ik zag nog exemplaren uit Oisterwijk, Denekamp, 

 Amsterdam en uit vele plaatsen in Gelderland en Limburg. 



H. palustris L. (fimbriatus Gmel., Linn; sexjjustulatus F., variegatus Fourcr, proximus Steph., 

 cambriensis Steph.) (C.N.1. 125.7. 12). De a. a p i c a I i s Schilsky (C.N.I. A 668 en B. 88) komt 

 hier en daar met het type voor, doch is niet algemeen; hier is de gele teekening ojj de achterhelft 

 der dekschilden geheel verdwenen; er blijft nu nog eene vlek aan de basis en eene, tot ongeveer aan 

 het midden reikende, randstreep over; de vlek nabij het uiteinde der dekschilden is veelal zeer 

 klein en onduidelijk, de langsband aan den zijrand echter blijft altijd voorhanden. Bij a. Himbatus 

 D. Torre zijn alleen de zijranden der dekschilden geheel lichtgeel. Bij a. *valesiacus R. Scholz (uit 

 Zwitserland beschreven) zijn de dekschilden geheel donker bruinzwart zonder de eigenaardige gele 

 teekening, slechts de zijrand van het halsschild is duidelijk lichtei' en aan de zijden en voor het 

 uiteinde der dekschilden bevindt zich nog een onduidelijk lichter vlekje. Exemplaren die aan de 

 beschrijving van deze ab. beantwoorden, zag ik nog niet uit Nederland, wel zulken waar de gele 

 basaalvlek op de dekschilden niet geheel ontbreekt, maar nog eene geringe aanduiding overgeble- 

 ven is. Wellicht is tinctus Clark, met eenkleurig zwart halsschild en zwartbruine pooten het don- 

 kerste ras. Volgens ZimmerwMnn is deze soort zeker te herkennen aan den vorm van den penia ; 

 deze is smal, in de voorhelft weinig gebogen en in eene lange, scherpe punt uitgetrokken. 



H. incogiiitiis Sharj) (discedens Régimb.) (C.N.I. 126.7. 13). Deze soort gelijkt zeer op de donkere 

 exemplaren van palustris, maar bij dezelfde grootte, is zij onderscheiden door breeder ovalen, 

 van achteren minder toegespitsten vorm, meerderen glans,door onduidelijke vlekken-teekening der 

 dekschilden, door smallere voor- en middeltarsen, door veel minder dichte bestippeling van het 

 laatste sterniet, gelijkmatige vorming der klauwen bij het (J en door den breeden, veel korteren, 

 veel minder toegespitsten penis. 



H. erythroccplialus L. ( ?rufifrons O. MüU., sericeus Eschsch., derelictus Clark, rufipes Oliv.) 

 (C.N.I.126.7.19). Bij s ii b c o s t a t u s Gerh. vertoonen de dekschilden zwak aangeduide, doch 

 duidelijk zichtbare langsribben; bij Maartensdijk (B. 116). De $ var. deplanatus Gyll. is een muta- 

 tievorm. 



H. m e 1 a n o c e p h a 1 u s Gyllh. (morio Gemm. & Har., nigrita Zett., atriceps Crotch, pyre- 

 naeus Wehncke, scaphiformis Sharp) (C.N. 126 noot 1)). Deze soort komt, volgens Reitter, in Olden- 

 burg en Westfalen voor, volgens Koltze bij Hamburg. Qanglhauer vermeldt: Schotland, Noord- 

 Europa enz. 



In de tabel, C.N 1.126, zou deze soort aldus bijgevoegd kunnen worden: Na 21, tweede alinea. . 

 . . . .22, lezen: 



22 Kop en de zijden van het halsschild meer of minder roodachtig. Dekschilden bruin of 

 roodbruin, aan de zijden lichter. De soorten: elongatulus St. en erytliroceplialus. L. 

 Bovenzijde geheel zwart, of wel de onderzijde, kop en halsschild zwart, maar de dekschil- 

 den bruinzwart, met iets lichteren zijrand en lichtere epipleuren. Sprieten, mond en jwo- 

 ten bruinrood, uiteinde dersprieten, de schenen en tarsen bruinachtig. Bovenzijde bij beide 

 seksen tamelijk glanzig of wel bij het $ mat, spaarzaam maar duidelijk behaard. Kop 

 zeer fijn en zeer verspreid bestippeld. Halsschild naar voren sterk versmald,aan de zeer 

 onduidelijk gerande zijden iets afgerond, de schijf aan de randen tamelijk krachtig en 



