V. Dytiscidae. - Laccophilus. Ilybius. 57 



L. obsciirus Panz. (1796) (minutus ]\Ii-sli., hyalinus Er., non De Geer) (C.N.I.129. 9. 2) zou 

 moeten heeten: vircscens Bralun. (1790); de nog oudere benaming ciniicoides O. Müll. (1776) 

 wordt door Zaitzev aangenomen; sjaioniemen zijn nog: gilvus O. Müll. en gibbus Gmel. Zinimer- 

 mann noemt de soort: minutus L. (obscurus Panz., hyalinus Er., virescens Brahm., cimicoides 

 O. Müll., variolosus Herbst). 



L. Iiyalinus De Geer (marmoratus Fourcr., minutus F., marmoreus Oliv., interruptus Panz.) 

 (C.N.1. 130.9.1). Bij a. *testacens Aubé is de bovenzijde van het lichaam eenkleurig geel, terwijl bij 

 het type de zijrand der dekschilden en vier daarmede samenhangende vlekken en meestal ook 

 eenige langslijnen over het midden geel zijn. Uit de beschrijving in Eeitler's „Fauna Germanica" 

 zou men opmaken dat deze ab. in Duitschland voorkomt, terwijl Oanglbauer deze uit het Middell.- 

 zee-gebied en Bretagne vermeldt. 



Ilybius fenestratus Fabr. (aeneus Panz., lacustris F.) (C.N.I.130.10.1). Seidlitz en R. Scholz 

 verwerpen het subgenus Idiolybius Des Gozis (waartoe deze soort behoort), dat op de 

 vorming van het metasternum en de ongerande tarsen bij het cJ berust ; bij I. s i m i 1 i s Thoms. 

 (J, zijn de tarsen eveneens ongerand. 



I. Kiese nwetteri Wehncke (C.X.I.131 noot 1) komt, volgens Roettgen, ook bij Crefeld 

 voor. Behalve de genoemde kenmerken, vertoonen de dekschilden twee kleine, roodachtige vlek- 

 ken. Deze, mij onbekende, soort, is ook aan Reitter („Fauna Germ. I") onbekend. Volgens R. Scholz 

 (Entom. Bliitt. 1915) is deze geen soort, maar is als eene var. o van I. g u 1 1 i g e r, met aan 

 den top hakig gekromde achterklauwen, te beschouwen. De kortere, meer gewelfde gedaante 

 maakt hier geen onderscheid, daar dergelijke exemplaren ook wel bij andere soorten gevonden 

 worden. Wanneer I. Kiese nwetteri als soort zou beschouwd blijven, ware er geen reden 

 waarom ook niet I. sexdentatus Schiödte (var. (J van I. obscurus) als zelfstandige 

 soort is aan te nemen. Zimniermann noemt K i e s e n w e 1 1 e r i synoniem met g u 1 1 i g e r. 



I. a n g u s t i o r Gyllh. (picipes Kirby). Volgens Reitter komt deze soort voor in Middel- en 

 Noord-Duitschland, o.a. in de Rijnprovincie. Zij is met g u 1 1 i g e r Gyll. en met aenescens 

 Thoms., zeer naverwant, van beiden door de iets smallere gedaante, de naar het uiteinde bruin- 

 achtige sprieten, de bij het c? aan de zijden dikker gerande achtertarsen en niet opwaarts gebogen 

 tophoek der leedjes onderscheiden. Bij aenescens zijn de achtertarsen bij het (J aan de zijden 

 fijn gerand, de tophoek der leedjes iets opwaarts gebogen. De kleur is, evenals bij aenescens, 

 zwart met duidelijken bronsglans {Ganglbauer zegt: geheel zwart of met bronsglans), iets breeder 

 dan deze soort, lang-ovaal. Lengte 9— 9J mm. Vroeger was deze soort, ten onrechte, als inlandsch 

 opgegeven. 



I. fuliginosus F. (uliginosus L. pars, lacustris Panz., aeratusSteph.) (C.X.1. 130.10.7). Bij Well 

 (Limburg) werden een (J en een $ gevangen, bij welke de breede bruingele randzoom der dek- 

 schilden nagenoeg ontbreekt en slechts, vooral naar achteren, als eene dubbele smalle, lichte zij- 

 streep flauw aangeduid is. Overigens zijn kop, halsschild, onderzijde en pooten geheel zwart en is 

 bij het (^ nog eene uiterst flauwe aanduiding van de roodachtige schedelvlekken te zien. De boven- 

 zijde is nog eenigszins bronsklem-ig, maar wat minder dan gewoonlijk het geval is. Deze exemplaren 

 vertoonen neiging tot melanisme (B. 93). 



Ik laat hier volgen een tabel voor de ^o ^^ een voor de $$, naar R. Scholz, van de in ons gebied 

 voorkomende 1 1 y b i u s-soorten: 



Tabel voor de (^(^. 



1 Laatste sterniet zonder middelkiel, aan den achterrand uitgebogen, met ki'achtige rim- 

 pels ^) subaeneus Er. 



Laatste sterniet met eene middelkiel 2 



2 Middelkiel van het laatste sterniet slechts voor het uiteinde als een klein bultje. . . 



aenescens Thoms. 

 Middelkiel van het laatste sterniet langer, duidelijk ontwikkeld 3 



3 Laatste sterniet met een sterk ontwikkeld rimpelig veld 4 



Laatste sterniet slechts met zwakkere rimpels of zonder dezen 5 



4 Achtertarsen ongerand. Lengte lOJ — IIJ mm si milis Thoms. 



Achtertarsen gerand. Lengte 9 mm a n g u s t i o r Gyllh. 



') Bij do, o.a. iu .Saksen voorkomende, naverwante I. c r a s s u s Thoms (ovatus Hochh.) is l)ij 

 het cJ het laatste sterniet aan den achterrand niet uitgebogen, zonder krachtige rimpels. 



