V. Dytiscidae. - CoPELATüS. Rhantüs. 61 



Copelatus ruficollis fScliall. (Schalleri Gmel., L. ; agilis F., haemorrhoidalis F., oblongus 111) 

 (C.X.I.136.13.1). Bij Zimmermann het sub. -gen. Liopterus Aiibé van Copelatus Er. 

 Zaitzev (l.c.p.121) bepleit het invoeren van een nieuwen generieken naam: Pecolatiis en noemt 

 de soort : liacinorrlioidalis Fabr. 



Rliantiis ^) piiiictatiis Fourcr. (conspersus Gyll., pulverosus Steph., notatus Lac, vibicicollis 

 Hoc'hh., australis Aubë, rufimanus White, INIontrouzieri Luc.) (C.N.1. 137. 14.2), zou, volgens 

 Zaitzev en Ziminennann, moeten heeten: pulverosus Steph. Bij a. f laviventris Schilsky 

 (B.94) is het achterlijf geheel roodachtig. Schilsky beschrijft eene, aan mij onbekende, a. *nificollis, 

 bij welke de middelvlek op het halsschild ontbreekt. 



R. suturalis Lacord. (notatus F., frontalis Mrsh.) (C.N.1. 137. 14.3) heet bij Reitter en Zimmer- 

 mann: notatus F. (sixturalis Lac, frontalis Mrsh., punctatus Hoppe, flavicollis Eschsch., Gyllen- 

 hali Casteln). Exemplaren bij welke de zwarte randvlek in het midden van de basis van het hals- 

 schild met de beide zwarte zijvlekjes tot een halfcirkelvormigen boog samenhangt, beschrijft O. 

 Schneider als a. s e ni i c i r c u I a t u s (C.N.I.A.668). De '^-mut&üevorm {'^ va,r. virgiilatus 

 111., vermicularis Fauv.) moet heeten: vermiculatus Motsch. (= verm,icularis Fauv.). 



R. consputus Sturm (luteicollis Gebl.) {C.N.I.137) zou in België gevangen zijn. De a. 

 *Dressleri v. Wanka, uit Moravië, onderscheidt zich van het tvpe door de zeer sterk uitkomende 

 zwarte bespikkeling der bovenzijde en de bruinachtige onderzijde, van daar de algemeen donker- 

 der kleur; vooral echter door het constant zwarte midden van den basaal- en voorrand van het 

 halsschild en den niet lichteren, maar diep zwartachtigen naad der dekschilden. Door dit kenmerk 

 nadert deze vorm tot de a. insolatus Aubé en var. latitans Sharp van exoletus Forst., van 

 welke zij zich door de aanzienlijker grootte, de veel sterker verbreede en zijdelings minder samen- 

 gedrukte voor- en middeltarsen bij het ^ en van a. insolatus bovendien door de kortere voorklau- 

 wen en de ongelijk breede middelklauwen van het ^ onderscheidt. Lengte 11 — 13 mm. 



R. exoletus Forster (oculatus Herbst., adspersus Panz., collaris Payk.) (C.N.I.137.14.5). Gangl- 

 hauer en Zimmermann schrijven exsoletus. Terwijl de gele kleur ojj de dekschilden tusschen de 

 zwarte samenhangende bespikkeling overal doorschemert, is deze laatste bij a. ni e I a n o p t e- 

 r u s Zett. (B.105) volkomen samengevloeid, zoodat alleen de zijrand geelrood is; zeldzamer dan 

 het type. Volgens Zimmermann is a. insolatus Aubé waarschijnlijk niet tot exoletus, maar 

 tot latitans Sharp te rekenen. 



R. suturellus Harris, Ganglb., Zimmermann (agilis Payk., bistriatus Er.) (C.N.L138. 14.4 en 

 B.116), heet bij Reitter : bistriatus Er. (suturellus Harris, Ganglb., agilis Payk.); in den „Gat. Col. 

 Eur. 1906" is het: bistriatus Bergstr. en synoniemen. Bij Reitter en in den „Cat. Col. Eur. 

 1906" behoort hiertoe de var. $ virgulatus Hlig. (semilineatus Fleisch.) (B.116), welke bij 

 Ganglbauer en Schilsky onder R. suturalis Lacord. (notatus F.) vermeld staat; deze laatst 

 bedoelde var. $ van R. suturalis Lac. (door Reitter genoemd : notatus F. = suturalis 

 Lac.) moet nu heeten: vermiculatus Motsch. (^ vermicularis Fauv.). De var. virgulatus Hlig. doelt 

 op wijfjes van suturellus, bij welke men eenige aanduiding van langsstrepen aan de basis 

 der dekschilden, nabij de schouders, bemerkt, dus een mutatie vorm. Reitter zegt in zijne beschrij- 

 ving van de var. $ virgulatus : „Bei einigen $ sind die Fld. iiusserst dicht u. fein gestrichelt, dazwi- 

 schen bleiben einige glattere Langslinien erkennbar" ^). 



Zimmermann geeft de navolgende beschouwing over deze afwijking bij het $ van R. suturel- 

 lus Harr. Er zijn twee sculptuurvormen bekend. Bij den eersten, zeldzameren, vorm zijn de dek- 

 schilden, als bij het (^, gelijkmatig dicht en fijn geretikuleerd ; bij den tweeden, meer algemeenen 

 vorm (var. subopacus Mannh. = semilineatus Fleisch.) (B.116) is de sculptuur dichter en 

 sterker en vormt op de basale helft der dekschilden, tusschen den rooden randzoom en de binnenste 

 stippelrij, één, uit korte, dichte langskrasjes gevormd, meer dof-rimpelig veld, dat in den regel 

 door vier, naar binnen in lengte afnemende, gewoon geretikuleerde, daardoor ook sterker glanzige, 

 langsstrepen meer of minder duidelijk doorsneden is. Deze interessante sculptuur-aberratie komt 

 in de Noordelijke streken, als Lapland, Siberië, Noord- Amerika, maar ook zeer algemeen, edoch op 



') In C. N. I. 1.36, regel 26 en 27 v. o. staat: niet een groetje, waarin een aantal borstelharen staan ; 

 lees zonder groefje enz. 



■) Het in de „Col. Neerl. I, blz. 138" uit Nijmegen vermelde 9, bij hetwelk kop en halsschild slechts 

 aan de basis een weinig donker gekleurd en de sprieten geheel geel zijn, blijkt een exemplaar te zijn van 

 den in Oost-Indië voorkómenden Hydaticus Fabricii Mac Leay. Ik ontving dit exemplaar, 

 voor vele jaren, van wijlen den Heer D. ter Haar, in een fleschje met door hem bij Nijmegen verzamelde 

 kevers. Hoe dit dier daar tusschen geraakt is, blijft mij een raadsel, daar ter Haar, als zijnde een zeer 

 nauwgezet Lepidopteroloog, zeker geen exotische kevers in een fleschje met Nederlandsche kevers 

 bijeen gedaan zal hebben; bovendien bleek het de eenige exoot tusschen vele honderde inlandsche 

 kevers te zijn. 



