62 V. Dytiscidae. - Rhantus. Colymbetes. Meladema. 



minder scherp aangeduide wijze, in Middel-Eiiroim voor; ik bezit twee exemplaren uit Nederland 

 (Oisterwijk en Exaeten (L.)); ook bij Laren, Dec. De var. $ virgulatus 111. (vermicidatus Motsch., 

 vermicularis Fauv.) behoort, volgens Zimmermann, tot R. notatus F., zooals ook in „Col. 

 Neerl. 137.14.3." vermeld is. Het komt mij voor dat in de benaming en sjmonymie der afwijkende 

 $$ van enkele R h a n t u s-soorten nog verAvarring bestaat (B. 116). 



K. latitans Sharp., Zimmermann (C.N.I.137.14.6) is bij Seidlitz, Reuter en in den „Cat. Col. Eur. 

 1906" eene var. van e x o 1 e t u s Torster (oculatus Hrbst., adspersus Panz., collaris Payk.), ter- 

 wijl Ganglbauer eenigen twijfel oppert of het wel eene soort is. 



Volgens L. Benick (in: „Entom. Blatter 1910) zijn de bekende onderscheidingskenmerken der 

 voor- en middelklauwen bij het (^ constant; de $5 zijn moeielijk te onderscheiden. Bovendien zijn 

 de, in Aier dwarsrijen geplaatste, zuignapjes op de onderzijde der, bij het (^ verbreede, voortarsen 

 smaller, langer, eivormig en talrijker dan bij e x o 1 e t u s. Bij deze laatste bestaat de voorste 

 en achterste rij elk uit 4, de beide middelste rijen elk uit 6 zuignapjes, terwijl bij latitans de 

 overeenkomstige getallen 6 en 8 zijn. De penes zijn volkomen gelijk, maar de parameren bij e x o- 

 1 e t u s wijken af, niet alleen van latitans, maar van alle Middel-Europeesehe Rhantus- 

 soorten, welke meer op een Colymbetes dan op een Rhantus gelijken. Bij e x o 1 e t u s 

 zijn de parameren in het achterste derde gedeelte breed, dan jjlotseling versmald en in een smal 

 bandvormig uiteinde uitgetrokken, dat ruim tweemaal zoo lang is als het breede gedeelte van de 

 basis ; op den middenkant bevindt zich eene rij van enkele haren en borstels. Bij latitans 

 zijn de parameren vanaf de basis tot aan het midden nagenoeg even breed, van hier tot naar het 

 uiteinde geleidelijk versmald; de middenkant en het uiteinde zijn dicht met lange, vlokkige haren 

 borstelachtig bezet. 



R. bistriatus Bergst., Zimmermann (adspersus F., agilis Lac, aberratus Gemm. en Har.) 

 (C.N.1. 138. 14.7) heet bij Reitter en Schilsky: adspersus F. (bistriatus Bedel, Gnglb. en andere sjtio- 

 niemen). Terwijl bij het type het halsschild eenkleurig is, is bij a. m a c ii I i c o 1 1 i s D. Torre 

 (L.VI) het halsschild in het midden van de basis zwart. Ziw/«erwa?i?i vermeldt een exemplaar 

 (uit Breslau), bij hetwelk op elk der laatste 5 sterniten, aan den voorrand, een smalle, de zijden 

 niet bereikende, in 't midden onderbroken zwarte zoom voorhanden is, terwijl de geheele overige 

 onderzijde rood is; deze afwijking nadert de a. *pallidiventris Fiori uit Sicilië, bij welke de onder- 

 zijde totaal rood is. De soort is nog bij Zeeburg, Rotterdam, Utrecht, Zutphen en Brummen 

 gevangen. 



Colymbetes fuscus L. (striatus Rossi, transversestriatus De Geer ex p) (C.N.I.138.15.1). De als 

 C. a f f i n i s Stein (B.100) beschreven vorm doelt op licht gekleurde, nog versche exemplaren 

 van deze soort. 



C. striatus L. (Bogemanni Gyllh.) (C.N I 138). Deze soort was \Toeger ook uit Nederland 

 (Roermond) vermeld, doch bleek op verkeerde determinatie te berusten. Door R. van Dorsselaer 

 (Bullet. de la Soc. Entom. de Belgique, T. 1, VI 5 Sept. 1919. biz. 114) nog uit Roermond en 

 uit België (Hasselt, Kopstal etc.) opgegeven; hij voegt erbij „Cette espèce n'a pas été signalée 

 depuis longtemps". Ik vermoed dat al deze exemplaren, evenals vroeger dat uit Roermond, lichte 

 exemplaren van fuscus L. zijn. 



Meladema c o r i a c e u m Lap. Cast. Deze soort, welke over het westelijke Middell. zee- 

 gebied en de Atlantische eilanden verbreid is, werd door den heer J. Putzeijs bij Rozières in 

 België gevangen ^). 



Het genus Meladema Laporte de Casteln. is na verwant aan Rhantus, doch van veel 

 aanzienlijker grootte. De metasternale voortzetting is aan het uiteinde, tusschen de middelcoxae, 

 minder diep gegroefd; de achterpooten, nl. de achterdijen, zijn veel langer en slanker, de achter- 

 schenen op de onderzijde langs den binnenrand met eene diepe stippellijn; het laatste lid der ach- 

 tertarsen iets langer dan het voorlaatste. De soort is eenigszins elliptisch, vlak gewelfd, zwart; 

 het voorhoofd met twee roodachtige vlekken. Sprieten roestkleurig, de onderzijde en de pooten 

 pekbruin. Kop en halsschild uiterst dicht rimpelig gechagrineerd, mat. Halsscliild met vi'ij dikken, 

 gladden, meer of minder duidelijk afgezetten zijrand. Dekschilden zeer dicht-, naar het uiteinde 

 fijner-, A-an voren naast den naad meer verspreid-schubachtig korrelig, met drie tamelijk grove 

 stippelrijen en met eene langsgroef buiten de derde zwakkere stippelrij, welke iets over het midden 

 naar voren en iets over het tweede derde gedeelte naar achteren verloopt. Bij het i^ zijn de eerste 

 drie voortarsenleedjes sterk verbreed, aan den rand bewimperd en op de onderzijde met vier 

 dwarsrijen van zuignapjes bezet. Het vierde lid is kort. Aan de middeltarsen zijn de eerste drie 



') R. van Dorsselaer (1. c.) schrijft: „il/, de Wispelaer possóde un exemplaire de Rozières qui lui a 

 été cédé par M. Bondroü. Quoique cette étonnantc capture ne puisse, parait-il offrir aucun doute, 

 elle me laisse néanmoins fort scoptiquc (Midi do la Franco, Espagne, Algério etc.)". 



