V. Dytiscidae. - Meladema. Hydaticus. Graphoderes. Aciijus. Dytiscus. 63 



leedjes zwakker verbreed, iets samengcdrukt en op de onderzijde eveneens met zuignapjes bezet. 

 Het vierde lid der middeltarsen is veel langer dan dat der voortarsen. Lengte 20—22 mm. 



Hydaticus lae vipennis Thoms. Deze, mij onbekende, soort, welke het naast verwant is 

 aan H. s t a g n a 1 i s F. i), zou in Holstein, overigens in Oost-Pruissen, Zweden, Finland en ook 

 in Xooi'd-Anieiika, vooikomen. Zij staat in kleur tusschen H. t r a n s v e r s a 1 i s en s t a g- 

 n a I i s in, welke beiden op de dekschilden, behalve de uiterst fijne grond-sculptuur, zeer fijn en 

 tamelijk wijd uiteen bestippeld zijn, 1 a e v i p e n n i s daarentegen zonder deze duidelijke be- 

 stippeling op de dekschilden, doch alleen met de uiterst fijne grondsculptuur. Dekschilden bij het 

 (^ met een, in kleine vlekken opgelosten, dwarsband achter de basis, zelden met de aanduiding van 

 eenige gele langslijnen, bij het $ met minder onderbroken dwarsband achter de basis en met vier 

 onvolledige gele ruglijnen. De naadhoek der dekschilden is bij het $ veel meer dan bij het cj uit- 

 getrokken. Het$, aan weerszijden op de schijf van het halsschild en aan weerszijden op de voor- 

 helft dei' dekschilden, met diep ingegravene, onregelmatig gewondene en vertakte lijnen. Buitenste 

 achterklauw het midden der binnenste overschrijdend. Voorklauwen bij het (J veel meer ver- 

 lengd dan bij H. s e m i n i g e r, voor de basis zeer sterk gekromd, naar het uiteinde nagenoeg 

 recht. Volgens Künnemann wellicht eene opvallende variëteit van stagnalis F. Lengte 14 — 

 15 mm. '■^) 



<>ru|)lio<leres zonatiis Hoppe (C.N.I.140.17.2). Bij a. b i c o n n a t ii s Delahon (B.94) zijn 

 vóór- en achterrand van het halsschild zwart gezoomd, zonder gele afscheiding als bij het type; 

 bij Laag-Soeren. 



<jj. cinereiis L. (taeniatus Rossi, fasciaticollis Harr.) (C.N.1. 140.17. .3). Bij de $$ is eene dubbele-, 

 bij de (JcJ in den regel eene enkele zwarte accolade op het geel van den kop voorhanden; bij één 

 enkel ^ uit Exaeten (Limburg) is eene dubbele accolade voorhanden; veelal is nog slechts eene 

 buitenste zwarte stip ervan merkbaar. Bij G. z o n a t u s Hoppe is de dubbele accolade bij beide 

 seksen in den regel voorhanden (B.107). De a. simulator Westh. (B.100), bij welke het hals- 

 schild zoowel aan den voor- als aan den achterrand smalgeel gezoomd is, werd bij Arnhem en 

 Loenen (Velu we) gevangen. 



Acilius canaliculatus Nicol. (fasciatus De Geer pars, sulcipennis Sahlbg., caliginosus Curt., 

 dispar Boisd. et Lac.) (C.N.L141.18.2). Exemplaren met geheel gele onderzijde vormen de a. K o- 

 t u I a e Ulanowsky (xanthischius Des Gozis) (L.VIII). 



Dytiscus L. ^) (C.N.I.141). Naast de vleugelbasis bevindt zich nog een klein epauletvormig bij- 

 vleugeltje (l.c.LA.668) ") 



') Hydaticus stagnalis F. zou in België (in de Canipine, in de Ardennen en in de provincie 

 Luxemburg) gevonden zijn; ooli in Nassau. 



^) In C. N. I. 139, regel 20 v. o. staat: „achterschenen"; lees: „achtertarsen". 



*) Volgens Wanach weet Dytiscus marginalis L. ook waterslakken uit liare huisjes 

 te verslinden. 



*) Zie ook: 



O. Törne, Die Saugnapfe der niannliclien Dvtisciden; Zoolog. Jahi'bücher: Anatomie, XXIX 

 1910. 



H. Eiser, Die Haftscheiben des Dytiscus in: Societas Entomologica, Jahrg. 28. 191.3. 



J. fhaUinay, .Sur Ie tarse des Dytiscides. Essai de Morphologie comparée, Ie Partie, in: Ann. 

 Soc. Ent. de France. Vol. LXXIX, 1910—1911. 



Wesenherg-Lund, Biologische Studiën über Dvtisciden, in: Internat. Rev. Hydrobiol. Vol. 

 V. 1912. 



H. Blunck, Farbungsvafiationen bei Dytiscus marginalis L.;in: Zool. Anzeiger Bd. 

 XXXIV, 1903. 



— Beitrag zur kenntnis der Morphologie und Physiologie der Haftscheiben von Dytiscus 



marginalis L., in: Zeits. f. wissensch. Zool. Bd. CII, 1912. 



■ Das Geschlechtsleben des Dytiscus marginalis L. I Teil, Die Begattung; in: Zeits. 



f. wissensch. Zool. Bd. CII, Heft 2, 1912; II Teil, Die Eiablage. Bd. CIV, Heft, 1, 1913. 



— — Beitrage zur Naturgeschichte des Dytiscus marginalis L. (I Teil Historisches). 

 Palaontologie, Systematik und Faunistik, in: Zool. Jahrb. Bd. XXXV. Jena 1913. 



• Das Leben des Gelbrands (Dytiscus L.) (ohne die Metamorphose). Vorlaufige Zusammen- 



steUung, in: „Zoolog. Anzeiger" Bd. XLVI, 1916. 



Die Metamorphose des Gelbrands (Dytiscus marginalis L.), Vorlaufige Zusammen- 



stellung, in: „Zoolog. Anzeiger" Bd. XLVII, 1916. 



Die Entwicklung des Dytiscus marginalis L. vom Ei bis zur Imago. I. Das Embryo- 



nalleben, Zeitschr. f. Wis.;Zool. Bd. CXI, 1914. II. Die Metamorphose (Der Habitus der Larve), 1. e. 

 Bd. CXVII, 1917. 



Die Schreckdrüsen des Dytiscus und ihr Secret. I Teil, 1. o. 1912. II Teil, 1. c. 1917. 



C. Demant, Geschlechtsapparat von Dytiscus marginalis L., in: Zeits. f. wissensch. Zool. 

 Bd. CIII. 2 Heft, 1912. Zie wat L. Weber daarop aanmerkt (Ent. Blatt. 17, 1921, Heft 1— 3. pag. 10, 

 noot 2). 



Böving, Studies relating to the anatomy, the biological adaptions and the mechanisme of Ovipositor 

 in the various genera of Dytiscidae (Intern. Revue der ges. Hydrobiologie u. Hydrographio. 

 S. A. 1913). 



