64 V. Dytiscidae. - Dytiscus. Cybister. 



Dytiscus latissiiuus L. (C.X.1. 142. 19.1). Het $ is beschreven onder den naam van: a m p 1 i s- 

 s i m u s Muller. (= anastomozans Well. Jacquins). J. Rouhal vermeldt uit Bohemen een merk- 

 waardig geval van rufinisme, bij hetwelk kop en halsscliild rood-kastanjebruin zijn. Prof. H. Kolbe 

 (Deiitsch. Ent. Zeit. 1913) beschrijft uitvoerig een hermaphrodiet, uit de omgeving van Munster, 

 welke in 1865 reeds door Dr. Altum in de Stett. Ent. Zeitg. 26 Jahrg. besproken is. De vermoede- 

 lijke larve, waarvan Preiuihotnim de Borre (C.N.I.142) iets mededeelde, bleek hem later de 

 larve van Cybister later i-m a r g i n a 1 i s De Geer te zijn. 



D. puiictulatus F. (C.N.1. 142. 19.2). Deze soort zou, volgens Zaitzev,Blunck en Zimmermann, 

 moeten heeten D. seniisulcatus O. MüU. (1721) {= pimctulatus F., ^ Frischi Schneid., $ porcatus 

 Thunb., punctatus Oliv., stagnalis Fourcr.) ^) Niet gegroefde, gladde $$ ('^'ar. $ *expectatns 

 Peyerimh. (dat is dan een atavistische vorm) zouden in Fiankrijk voorkomen -). Bij Arnhem 

 werd een exemplaar van de a. in a ii r u s Schauf . gevangen ; een prachtig voorbeeld van melanis- 

 me; de kleur is geheel als die van Hydrophilus piceus (C.N.I.A.669). 



D. dimidiatus Bergstr. (C.N.I.142.19.3). Ongegroefde, gladde $$ (atavistische vorm) schijnen 

 ook bekend te zijn, n.1. de $ var. *mutinensis Fiori (uit Modena in Italië). Kraatz beschreef een 

 vermoedelijke liybride van D. dimidiatus en 1 a t i s s i m u s. Dit, bij Hanau gevangen, 

 17 Lin. lange {^), exemjjlaar onderscheidt zich van dimidiatus door de aanzienlijke grootte, 

 de ternauwernood uitgerande, als bij D. 1 a t i s s i m u s gevormde, bovenlijf, door den breeden, 

 gelen band aan voor- en achterrand van het halsschild en door den scherp aangeduiden gelen 

 dwarsband voor het uiteinde der dekschilden. Volgens Sharp past de door Kraatz gegevene be- 

 schrijving en afbeelding van deze hybride ( ?) geheel op den Noordamerikaanschen D. H a r- 

 r i s i Kirby. 



D. marginalis L. (C.N.1. 142. 19.4). De sjnionjanieis {— totomarginalis DeGeer, curtulus Motsch., 



$ semistriatus L.) Met den ata\nstischen § vorm ($ var. conformis Kimze) is s\aioniem : circumductus 

 Serv., Boisd. et Lac. ^) 



D. eircumcinctus Ahr. (confusus Motsch.) (C.N.1. 143. 19.5). Het gegroefde $ (mutatievorm) zou 

 moeten heeten: $ var. jlavocinctus (Eschscholtz) Hummel (= dnhiun Gyllh., circvm,sciftiis 

 (Dejean) Boisd. et Lac. = angusiatus Steph.). 



D. eircumflexus F. (flavoscutellatus Latr., flavomaculatus Curt., excrucians Steph., Kuenstleri 

 Peytour) (C.N.I.143.19.6). Van de $ var. dubivs Serv. (perplexus Lac.) (mutatievorm) (door 

 Beitter: perplexus Lac. genoemd) is door Fleischer, uit Moravië, eene a. *niger beschreven, welke 

 geheel glanzig zwart is, op de bovenzijde (als bij alle Dytiscus soorten) met olijfgroenen glans. 

 Dit is een analoog geval als de a. maurus Schauf. van D. punctulatus F. 



D. lapponicus Gyllh. (= borealis Motsch.) (C.N.L143.19.7 en B.100). Sedert werden vele ?? en 

 ook meerdere ^^ op de Veluwe bij Apeldoorn en Hoog Buurlo (Gerrits Flesch),Juni— Sept., alsook 

 bij Oisterwijkenop Terschelling, Juli, gevangen. Merkwaardig, dat men \Toeger in ons land nim- 

 mer melding gemaakt heeft van dit relict uit den LJstijd, ter plaatse waar eenmaal de eindniorai- 

 nen van het gletscherijs waren. Bij $ var. *septentrionaUs Gyll. (de atavistische vorm) zijn de dek- 

 schilden als bij (J niet gegroefd, maar matter dan bij het q. De door mij vermelde a. *disjimctus 

 Camerano komt in de Piemonteesche Alpen en volgens Zaifóei', ook in Noordelijk Rusland voor; 

 volgens Seidlitz en Griffini eene zelfstandige soort. Zimmermann beschouwt deze als eene uiterste 

 geografische isoleering, als een ras van lapponicus. Indien men de versch gevangen $2 zóó tegen 

 het daglicht houdt, dat het licht dwars over de langsgroeven valt, vertoonen deze een in 't oog 

 vallenden goudglans, iets wat bij de naastverwante D. eircumflexus F. $ var. per- 

 plexus niet voorkomt; bij gedroogde exemplaren blijven de langsgroeven duidelijk geelrood, wat 

 bij eircumflexus niet of nagenoeg niet het geval is. Ook blijkt dat de voorrand der achtercoxae 

 bij D. lapponicus naar binnen in een minder regelmatigen bocht afgerond is (B.104). 



Cybister laterali- marginalis De Geer (laterimarginalis Seidl., Roeseli Füssly, virens Müll., vires- 

 cens Gmel., dispar Rossi, dissimilis Rossi, glaber Bergstr., intricatus Schall., jiunctulatus Schwartz, 



') Zie ook : Hans Blunck, Die Art-individuelleii biologisclien Cliaralvtere des Dytiscus semisul 

 catus Müll. (= punctulatus Fabr.) in: „Zoolog. Anzeiprer" Bd. XLVI, Kr. S, 1916. 



') Volgens Rédimhart (Note sur les Dytiscus a femclles dimorphes (iu: Buil. Soc. Eut. France 74, 

 252 — 254, 1905) zijn alleen bij D. latissimus F. en bij den in Zuid-Europa voorkómenden: 

 disjunctus C'ainerano geen bb met gladde dekschildenbekend. 



') Zio noot 4 op pag. G3. 



